laurdag 27. februar 2010

Noas ark

Eg har ein fascinasjon for Noas ark for tida. Til dels har eg vel hatt det lenge. Forteljinga om ein stor flaum som dekte alt er noko som ein finn att i mange religionar, noko som tyder på at dette var ei stor hending i historia. Dette er i seg sjølv nok til å fascinere meg. No trur eg at Bibelen si historie er den korrekte, og på mange vis er den også meir truverdig enn dei andre historiene. Eg skjønnar jo at den for mange kan virke heilt på trynet, men også desto meir beundringsverdig dersom den er sann (som eg då trur). Her skal du få ta del i noko av det som vekker mi interesse i den gode, gamle historia om Noas ark:

Tidsperspektiv
Noa brukte 120 år på å bygge arka! Ikkje så rart med tanke på kor stor den var og kva utstyr dei hadde på den tida. Og han var 600 år gamal då flaumen kom. Tenk å vere så gamal! Då er det snakk om å ha livserfaring, då. Eg med mine 24 år har jo nesten ikkje levd i forhold...

Størrelse
Arka skulle ha plass til massevis av dyr og mat og vere bygd slik at den kunne flyte på vatnet, så den måtte jo ha ein viss størrelse. Ein alen er nesten ein halv meter, så omgjort i meter var arka ca 150 m lang, 25 m brei og 15 m høg. Det er jo svært! Faktisk nokre meter større enn hurtigrutene som går langs norskekysten.

Dyra
Dyra skulle kome parvis: herr og fru nasehorn, herr og fru sjiraff, herr og fru hjort osv. Og sju par av reine dyr, for nokre av dei måtte etterkvart avgå med døden som offer og mat. Det tok ei veke før alle dyra hadde kome inn i arka. Men tenk kor fascinerande at Gud gjorde det slik at f eks herr og fru skrukketroll og ekteparet edderkopp kom seg om bord utan å bli trampa i døden av ein ivrig herr elefant eller ei hoppande spent fru kenguru!

Generelt
Nokre andre ting fascinerar meg også. T.d. korleis levealdaren i følge Bibelen sank etter flaumen. At det har vore funn opp i gjennom som tyder på at havnivået ein gong har gått over fjella. Ein teori om at jorda før flaumen hadde eit tjukkare lag vatn liggande rundt som så regna ned, noko som igjen førte til endring i klimaet på jorda (jamfør den endra levealdaren), osv.

Men...
Mest av alt er eg imponert over korleis Noa stolte på Gud. Det er jo ei tragisk historie i grunnen. Menneska gjer så mykje gale at Gud angrar på at han skapte dei - og det endar med at dei døyr i hopetal. Men Noa ville følge Gud, sjølv om folket var i mot han. Han får beskjed om å bygge ein gigantisk båt midt på land, langt frå nokon stad å sjøsette den. Og han gjer det! I 120 år jobbar han med å få i stand den svære båten han meiner Gud har sagt han skal bygge. Og det viser seg jo at det i høgste grad lønte seg å stole på Gud den gongen også.

Eg prøver meg igjen

Ja, det gjer eg faktisk. Eg kjenner eg har lyst å skrive blogginnlegg igjen, og det er eigentleg ein god følelse. Så heretter kjem du forhåpentlegvis til å sjå nokre fleire innslag av meg på den vide verdsveven si bloggavdeling. Enjoy!

søndag 19. juli 2009

Når eg blir stor...

Då eg var lita hadde eg ein draum om å bli kokk. Eg skulle ha eit lite kokkehus på plenen til mamma og pappa og selge skikkeleg billige brød. I ettertid veit eg at yrket eg drøymde om heiter bakar og ikkje kokk, men kven bryr seg vel om sånne formalitetar som 5-åring? Nabojenta skulle forresten bli julenisse. Ingen blir vel særleg overraska over at ingen av oss har blitt det vi planla. Eg bakar rett nok mine eigne brød og rundstykker, men i staden for at hyllene er fulle av ferske bakarvarer til salgs er det nok draumen som ligg der og støvar nede.

I fleire år etter dette hadde eg ingen klar plan om kva eg ville bli. Misjonær har rett nok alltid ligge i bakhovudet, noko eg fortsatt meiner er ein god plan. Då får eg reise og oppleve nye kulturar, jobbe med folk og fortelle om Jesus. Det er jo ypperleg! Ei rein evangeliststilling er ikkje fristande, der imot har draumen vore å jobbe på barneheim, med gateborn eller andre som har det veldig vanskelig. Sidan eg ikkje visste noko anna tenkte eg at eg kunne bli lærar. Ikkje fordi det høyrdast så kjekt ut å lære vekk matte og naturfag, men kva skulle eg ellers bli? Eg ville jo jobbe med folk! Akkurat det å jobbe med folk har eg forresten vore sikker på heilt sidan bakardraumen vart ute av syne og ute av sinn. Til slutt enda eg altså opp som sosionom. Her sit eg med utdanninga, fast jobb som kyrkjelydspedagog - og lurer på om eg valgte rett til slutt. Ikkje det at eg angrar, eg er sikker på eg får god bruk for sosionomutdanninga mi uansett kva eg kjem til å gjere vidare, eg berre veit ikkje sikkert om eg nokon gong kjem til å ha tittelen "sosionom". Sosionom i utlandet og som misjonær høyrast særdeles fristande ut, men det er altså den norske sosionomen eg slit litt med. Og i tillegg dukkar andre draumar stadig til overflata.

Den gamle draumen som har dukka opp på nytt no er nemleg: gatemusikar! Etter min sunne fornuft høyrast det heilt ypperleg ut! Hadde eg berre vore flinkare i musikk skulle eg jammen meg blitt gatemusikar. Eg hadde fått reist mykje, møtt mange nye folk og opplevd mange kulturar. Fantastisk! I tillegg får ein jobbe med å skape kontakt med publikum, og publikumsmengda er (forhåpentlegvis) passe lita/stor til at ein får sett kvar enkelt, ein er på deira nivå (i motsetning til på ei scene åleine der framme) og har ei unik mulegheit til å kommunisere med publikum. Fortelle små historier, spørje spørsmål for å få litt tovegskommunikasjon, synge nokre eigne songar, synge kjende songar som publikum blir i godt humør av å mimre til... Det økonomiske er såklart ei utfordring, men med nok sjarm og talent klarer ein seg iallfall frå hand til munn. Gatemusikar høyrast i mine øyrer rett og slett ut som eit av dei kjekkaste yrka ein kan ha!

Eg innser dessverre at denne draumen ikkje er den enklaste å oppnå. Og så det er sagt: det er ikkje panfløyte-gatemusikar eg snakkar om, men slik som spelar gitar, munnspel, tromme og syng (på ein gong!). Eg måtte nok ha nøyd meg med gitar og sang, kanskje munnspel. Gitar kan eg spele litt på, eg er ingen sangar, eg har munnspel, men har aldri lært å spele på det... Eg må øve! Så kanskje, når eg ein gong blir pensjonist og har livet framføre meg, kan eg spe på pensjonen med å vere ei omreisande, særdeles sjarmerande, gamal dame som syng eigne låtar, har gitaren på magen og munnspelet rundt halsen. Framføre meg står gitarkassa full av klistermerke frå alle plassane eg har vore. Å spele åleine virkar litt kjedeleg, så mannen min er nok også med. Og saman spelar vi oss gjennom land etter land, med campingvogna som bustad, eit stort smil om munnen og Jesus i hjertet. Ja, det blir tider, det...

torsdag 9. juli 2009

Handy Woman

Som mange av dykk veit allereie så har eg altså flytta heim igjen og driv for tida og pussar opp huset eg skal leige frå mamma og pappa. Er jo greitt å få det til å sjå ut som det ikkje er pensjonistar som bur der lenger. Som du nok skjønar blir eg då sjølvsagt veldig handy i løpet av sommaren... Eg innbiller meg iallfall det. Ein ting har eg iallfall lært: Det kan vere mykje arbeid å ta ned tapet!

onsdag 8. juli 2009

Du kan jo forresten sjå den her også...

Man in the Mirror

Ikveld har eg sett minnemarkeringa til Michael Jackson. Eg har aldri vore ein stor fan av han. Ikkje det at eg ikkje likar musikken, eg har berre aldri sett meg inn i den. No angrar eg. Han har jo jammen meg mykje bra! Ikkje rart han blir kalla the King of Pop. (tastaturet gjekk litt fort her og eg skreiv ved eit uhell først Poop. oops, det blir noko heilt anna.) Det var ei utruleg vakker og verdig minnestund, det må eg seie. Eg beundrar dei som står han nær og som i ei slik vanskeleg tid har klart å samle tankane også rundt kven og kva som bør bli sagt og sunge denne stunda. Dei hadde virkelig gjort ein bra jobb! Greitt nok at dei er gode til slikt og har flust av kontaktar, men det må jo gjerast og tenkast gjennom likevel. Dei hadde virkelig fått til ein raud tråd gjennom alt som skjedde. Eg sat klistra til tv-skjermen og sjølv om eg greidde å stå imot lenge måtte eg til slutt gi tapt. Då brødrene sa sine siste ord til Michael trilla tårene og dei fortsette definitivt då datra kom fram til mikrofonen. Så ikveld tenker eg på familia til Michael og spesielt ungane. Det må vere forferdeleg å miste far sin i så ung alder! Eg håper virkelig at Michael trudde på Jesus så han no er i Himmelen...

Eg har funne min foreløbige favorittsong av MJ. Melodien, teksten, alt i hop - love it. Viss du har spotify kan du kopiere inn denne linken: spotify:track:72Odtn9RpwBnSWPeSbyvSm
Viss ikkje får du søke opp Man in the Mirror ein plass. Den er vel verdt minutta sine.

I'm starting with the man in the mirror
I'm asking him to change his ways
And no message could have been any clearer
If you wanna make the world a better place
Take a look at yourself and then make a change

fredag 26. juni 2009

Ho er oppstanden, halleluja!

Fortsettinga på songen skal eg der imot ikkje rette til meg sjølv. I denne augneblink har eg bestemt meg for å gjenoppta blogg-skriving.:) Håper det fortsatt er someone out there som kanskje har håpa på dette og stikk innom av og til? Dette blir berre ein kjapp liten notis, så skal det kome meir seinare. Men eg kan jo iallfall gi ei lita oppdatering på viktige hendingar den siste tida:

- Michael Jackson er mest sannsynleg død.
- Eg er ferdig utdanna sosionom!
- Bustad: Slyngstad. Jepp, eg har flytta heim igjen til heimbygda mi.
- Eg pussar opp hus! Etterkvart skal eg flytte inn i huset der farmor og farfar har budd, så for tida driv eg oppussing. I dag har eg f. eks. brukt kubein for første gang i mitt liv. Eg blir så handy!
- Jobb: Frå 1. august er eg ansatt som kyrkjelydspedagog i statskyrkja i heile Haram kommune. Eller barne- og ungdomsarbeidar, som eg likar å kalle det.

Det var ein liten smakebit. Eg skal gi oppdatering med bilete frå oppussinga seinare. I mellomtida kan du sjå den flotte annonsa eg har laga med møblar til salgs. Eg håpar nokon vil kjøpe dei snart... Om du ser nøye på hovudbiletet kan du forresten sjå at eg har god utsikt frå stovevinduet mitt!:)