måndag 31. desember 2007

Heim att til ho mor

Igår nytte eg å ha ein kveld heilt åleine, for første gong på fire månadar. Endelig kunne eg skru opp volumet når eg høyrde på musikk, noko eg ikkje har gjort sidan i sommar. Det var så uvant at eg ikkje klarte å ha det like høgt som eg veit eg ofte brukar her heime. Utruleg kor mykje betre cdane eg har kjøpt i USA blei når eg endelig fekk høyre dei på noko anna enn data eller iPod! Den nyaste cden av Kirk Franklin er herved vaaarmt anbefalt. Fantastisk! Men den har nok ikkje komt til Norge endå.:P

Kvelden enda med at eg blei trøytt og bestemte meg for å legge meg tidleg. Mykje søvn natta før nyttårsaftan virka fornuftig, og før klokka blei 23.00 sov eg trygt og godt i senga mi. Resultat: Klokka 05.00 vakna eg igjen og var lys vaken! Eg skal aldri meir legge meg tidleg i mitt liv!! Nei, eg har framleis ikkje fått sove igjen, og det er no over fire timar sidan eg vakna.

I staden for å ligge lenger i senga og irritere meg, tenkte eg at eg heller kan fortelle deg ei historie. Eg er veldig glad i historier frå virkeligheta, eller røynda som det heiter på godt nynorsk, og den her er sjølvopplevd og heilt sann.

20. desember fortalde eg nokre vener på Augsburg at folk brukar vanlegvis å vere snille med meg. Eg veit ikkje heilt kva det er, men til trass for at eg av og til rotar meg opp i litt ymse, eller personar virkar veldig sure når dei pratar med andre (f.eks. passkontroll), så er dei stort sett alltid blide og snille med meg. Eg kjem meg oftast fint ut av kinkige situasjonar på grunn av dette. Kanskje er det dei blonde krøllane som har skulda, eller at eg virkar så blond i meg sjølv at dei finn ut det er best dei er venlege og hjelper meg, eg veit ikkje. Det har vel gjerne ein del å seie at eg ofte ber i slike situasjonar også, om eg skal vere ærlig.

21. desember skulle eg reise heim på juleferie. Endelig heim til vakre Noreg igjen. Eg møter opp på flyplassen i god tid ilag med Renate, som eg har bodd ilag med i leilighet på campus. Vi skulle tilfeldigvis ta same fly heim. Då eg skulle sjekke inn bagasjen gav eg sjølvsagt eit ark med reservasjonsnummeret til ho som stod bak skranken. Glad og fornøgd rekna eg med at det der var fort gjort, alt var jo i orden. Det merkelige var at ho blei ståande så lenge å kike på reservasjonsnummeret mitt og dataskjermen. Det såg liksom ut som noko var gale. Eg er ein rimeleg så avslappa og roleg person av meg, så eg tenkte ikkje så mykje over det. Om noko var gale kunne ikkje eg fikse det uansett, men eg rekna med alt var greitt. Rett nok hadde eg ikkje sett skikkelig på billetten sidan sommaren, eigentleg, men eg trudde iallfall eg hugsa alt som stod på og at alt skulle vere i orden. Etter ei stund spør ho meg: "Should you by any chance have left yesterday?". Nei, eg trudde no eg hadde bestilt billett til den 21. desember. Ho kika på arket mitt og skjermen ei stund til, før ho kunne konstatere at eg hadde komt til flyplassen eit døgn for seint.

I slike tilfelle er det veldig bra å vere meg. Eg bad ei bønn til Jesus om at alt måtte ordne seg og eg måtte kome meg heim, så stod eg der å venta. Dama bak skranken fortalde ho måtte kontakte sjefen, og sjefen var såklart ikkje å finne. Eg var overbevist om at alt skulle ordne seg heilt fint, så eg stod der like avslappa som før. Når eg tenker på det no, så forstår eg jo det ikkje er så sjølvsagt alt ordnar seg når eg skal kome meg heim frå Minneapolis til Oslo på fly tre dagar før sjølve julaftan. Men der stod eg altså. Etter ei lang stund fann dama endelig sjefen, og ho (sjefen var også ei dame) ordna raskt ein ny billett til meg. Eg takka fleire gongar for at ho ordna det slik eg fekk kome heim til jul, og ho smilte og sa det var hennar julegåve til meg. Takk til Iceland Air for den!!! Og takk til Gud, eg bad trass alt Han om å ordne det.

Slik kom eg meg heim den jula her også. Utan ekstra kostnadar, og til den tid eg sjølv trudde eg skulle heim. Hadde til og med bestilt togbillett som passa med den tida eg trudde var rett, noko som til slutt passa særs godt. Eigentleg var det ganske greitt eg fekk vere i Minneapolis ein dag ekstra, den trengte eg virkelig for å få unna alt som skulle gjerast og pakkast før jul, så eg er glad og fornøgd. Komisk var det og, også då det stod på. Til tider får ein ikkje meir spenning enn ein lagar sjølv.;) Det heile minner meg ærlig talt ganske mykje om Nr. 91 Stomperud.

søndag 30. desember 2007

Tøff fjortis

Då er jula nesten over for denne gong, og eg har ikkje ein gong fått ønska mine lesarar god jul. Eg beklagar. Men eg håper virkelig at du hadde ei god jul! Eg har det veldig godt heime, det er sikkert og visst. Som sagt, jula er nesten over, men det er vel ikkje for seint å tenke litt meir over det vi faktisk feirar jul for likevel? Jesus er då trass alt både heilårig og fleirårig.

Her får du dermed teksten til ein av mine favoritt-julesongar. Om du ikkje kan den, anbefalst ein tur til YouTube så du kan høyre melodien også. Vakkert og mektig. Og tenk at Maria berre var ein ung tenåring då det her skjedde! Herlighet, den jenta var iallfall mykje modigare enn meg. Om ikkje vi andre får utgjere like store bragdar og historiske hendingar for å utføre Gud sin plan, så viser det iallfall at Gud kan bruke oss alle berre vi har villige hjerter. Å ha eit villig hjerte er slett ikkje berre, berre.

Mary, Did You Know
Mary, did you know
That your baby boy
will one day walk on water?
Mary did you know
That your baby boy
will save our sons and daughters?
Did you know
That your baby boy
has come to make you new?
This child that youve delivered
Will soon deliver you
-
Mary, did you know
That your baby boy
will give sight to a blind man?
Mary did you know
That your baby boy
will calm a storm with his hand?
Did you know
That your baby boy
has walked where angels trod?
And when you kiss your little baby
You've kissed the face of God
-
Mary, did you know?
The blind will see
The deaf will hear
And the dead will live again
The lame will leap
The dumb will speak
The praises of the lamb
-
Mary, did you know
That your baby boy
is Lord of all creation?
Mary did you know
That your baby boy
will one day rule the nations?
Did you know
That your baby boy
is Heavens perfect lamb?
This sleeping child you're holding
Is the great I am
(Buddy Greene, Mark Lowry)

I denne samanheng, med kva jula handlar om og alt Jesus har gjort for oss, vil eg også ta fram eit vers av "Her kommer dine arme små". Dette verset blir nok ikkje sunge så ofte, men det gir ei kjensle av alvoret i det heile. Vår kjære Hans Adolf Brorson har skrive ein særs innhaldsrik song om ein skal sjå på alle versa, men eg skal nøye meg med dette eine i dag:

Men, Jesus, hvordan går det til
at dog så få betenke vil
den store, store kjærlighet
som drog deg til vår jammer ned.

I same slengen er det vel greitt å få dette unnagjort også:
GODT NYTT ÅR!!!
Ikkje minst ønsker eg deg eit velsigna nytt år! Kva kan vel vere betre?:)

tysdag 11. desember 2007

Vossafår

Hugsar du den reklama her, eller? Eg hugsar den med fryd og glede, og håpar du også kan glede deg over endelig å nyte ei Vossafår-reklame igjen.:)

laurdag 8. desember 2007

Sånn er det å gå på skule i USA...

Innan ti dagar skal eg ha gjort dette av oppgåver som skal setjast karakter på:
  • Ein quiz/prøve
  • Ei oppgåve
  • Ei framføring
  • Ein eksamen
  • 10 journalar
  • Lage timeliste og skrive evaluering

I går leverte eg ei oppgåve, to dagar tidlegare leverte eg ei anna og idag hadde eg ein liten presentasjon for læraren min og sjefen min på praksisplassen. Inn i mellom alt dette er det sjølvsagt anna som skal gjerast i tillegg. Ikkje mykje tid til pause, nei, så det er vel berre å sette i gong så eg får gjort noko lekse idag også.

tysdag 4. desember 2007

Brilleslangen


"Vossafår, anbefalt ta ei so broka bridle."

søndag 25. november 2007

Tur til sydlegare strøk




















Ja, kva skal eg seie? Ei helg i Hollywood er absolutt å anbefale! Eller forresten, ikkje ei helg, det trengst ei heil veke. Men ei helg er bedre enn ingenting!

Vi var 5 norske jenter som reiste ilag og bodde på eit motell i Hollywood. Helga var stappfullav inntrykk og kulturelle opplevingar. Hovudsakleg bestod den av Universal Studios, Walk of Fame, Santa Monica Beach og American Music Award. Fantastisk!:)
Og kven fann eg på Walk of Fame? Jau, sjølvaste Billy Graham hadde fått ei stjerne der. Eg har også funne ut at Johnny Depp brukar ein del større sko enn meg. Det har forresten Matt Damon også. Store herreføter, men det er bra.

Universal Studios var utrulig stilig! Fekk sjå både hus og anna brukte i kjente filmar og seriar. På eine bildet ser du meg attmed bilen og mopeden brukt i "The Bourne, Identity". Flykræsjet var forresten veldig bra laga til. Nesten skummelt med koffertar slengt rundt.

Santa Monica Beach! Pacific Blue, anyone? Her er piren! Eg prøvde å vasse i sjøen, det var kaldt...

American Music Award var veldig artig! Såg storheiter som Alicia Keys, Lenny Kravitz, Beyonce, Kirk Franklin(!), Celin Dion osv. Kongehelg! Har ingenting imot å reise tilbake til den byen der, nei! Tøffingane bak solbrillene er meg og Borghild.;)

Skikkelig fotball+David Beckham=Konge!!!


Etter fleire månadar med berre amerikansk fotball, fekk eg endelig sjå skikkelig fotball igjen. Eg veit somme stadig blir overraska over dette, men eg likar veldig godt å sjå fotball. Når laget i tillegg er LA Galaxy, der sjølvaste o store David Beckham spelar, så gjer det ikkje akkurat det heile mindre spennande.


Ja, eg har sett DAVID BECKHAM! Og vi var ganske close, etter mi meining. Eg sat på andre rad heilt nede i eine hjørnet, altså ganske nært cornerflagget. Og der tok tilfeldigvis David en corner, noko som gjorde at; jepp, han var berre nokre få meter frå meg.;)


Det høyrast ut som eg berre var opphengt i David, eg innser det. Fakta er at eg var nok av fåtalet som fulgte med på kampen og kvar fotballen haldt til, og ikkje berre stirra på David heile tida. Eg likar å bruke berre fornamnet hans, for då virkar det som vi er nære kjenningar.:P


Litt fakta: LA Galaxy spelte mot Minnesota Thunder i the Metrodome her i Minneapolis. Det var finalen i Copa Minnesota, og stillinga var 1-1 etter full tid. David hadde den målgivande pasninga for LA Galaxy. Veldig fin pasning, ellers ein heilt grei kamp for David, ikkje noko ekstraordinært. Han blei bytta ut etter ca 73 minutt, så han fekk ikkje vere med i straffekonken. Keeperen til LA Galaxy, Cronin (veldig kjekk) redda nokre straffer, og LA Galaxy vann gullpokalen!:)

måndag 29. oktober 2007

Endelig skal du få høyre meir om livet mitt!;)

Tid for ei lita oppdatering. Sidan det er lenge sidan sist, veit eg ikkje heilt kvar eg skal starte. Vil du høyre om dagen i dag, kva som har skjedd sidan sist eller livet her generelt? Kanskje blir dette ein miks, vi får sjå etterkvart som innlegget tek form, men målet er iallfall at du skal få vite litt meir om livet mitt.

Noko som har oppteke ein god del av tid og tankar i det siste er praksisen min. Eg har praksis på eit senter for ungdommar som har stukke av eller blitt kasta ut heimanfrå. Dei er mellom 10 og 17 år (flest i øvre halvdel), 14 ungdommar er maksgrensa i huset, vanleg opphald er 3-5 dagar. Medan ungdommane er der må dei følge nokre reglar, som respekt, hjelpe til med vasking og forholdsvis enkle ting som det, vi har stadig kontakt med dei som har foreldreretten, familiemøter blir tilbydt og stort sett endar opphaldet med familiegjenforeining. I tillegg til å henge med ungdommane og hjelpe dei til å sjå si rolle i problema, har vi eit telefonrom der eg også jobbar. På telefonrommet går det mykje i å sette over samtalar, papirarbeid, og også nokre krisetelefonar kjem inn. I oktober har eg vore der 18 timar for veka, 8-16 på fredagar og 13-23 på laurdagar. Mykje tid har gått til dette, så eg har til tider vore ganske sliten. Heretter skal eg berre jobbe fredagane fram til jul. Eg lærer definitivt mykje der! Trivast godt og likar praksis mykje bedre enn å lese lekse og ha timar. På same tid tek det på, for eg høyrer mange triste og sjokkerande historier, og ser så mykje heilt forskjellig frå mi familie og min livssituasjon. Det er ei utfordring å ikkje ta med bekymringane heim etter jobb.

Over til eit artigare emne. Eller, eigentlig hadde det ikkje trengt å vere artig, men heldigvis har ikkje eg og datamaskina mi veldig tette band grunna mykje trøbbel. Til saka: Eg mista laptopen min i golvet her for noko sidan. Den berre datt fint av fanget mitt. Eg trudde alt gjekk bra, men det viste seg at tastaturet ikkje funka. Det går sikkert an å reparere, for dei som har peiling på slikt, men eg gjekk rett og slett til innkjøp av eit ekstra tastatur. Det funkar og eg klarer meg fint. Litt meir tungvindt, det skal eg innrømme, men det kunne vore verre.

Skule går ganske greitt, sånn generelt. Det er forferdelig mykje lekse her i landet! Om du vurderar å vere utvekslingsstudent i USA så vit at det er mykje skulearbeid. Eg har ikkje mange skuletimar, berre 8 i veka i tillegg til praksis, men eg har rundt 160 sider å lese kvar veke i lekse, og inn i mellom er det oppgåver som må skrivast. Eg har lest meir pensum på to månader her enn eg gjorde for heile forrige skuleår. Dette har mellom anna ført til innkjøp av lesebriller, noko eg har planar om å legge inn bilder av seinare.

Eg er framleis b-menneske, om nokon skulle vere i tvil. Eg har heller ikkje funne meg nokon dugande mann sidan sist, så på det planet kan du også slappe av med at alt er slik det brukar.

I dag har eg vore på konsert!:) Det var kjekt og eg kosa meg. Sidan alle eg kom på å spør var opptatt denne helga, gjekk eg åleine. Derek Webb er ein artist eg likar godt, så eg blei så glad når eg såg han skulle kome til byen! Då gjorde det ikkje noko at nesten alle andre norske studentar her er på tur til New York i helga, men eg måtte ha praksis. Derek Webb er herlig. Stort sett rolege sangar, politiske, om Gud, kjærlighet... Kona hans, Sandra McCracken var også med og var hovudartisten i første del av konserten. Det var min første konsert sidan eg kom hit, og med ein artist eg virkelig likar, så det var ein herlig opplevelse som gjorde meg i godt humør.

I kveld har eg vore på møte med Campus Outreach her på skuleområdet. Det er ein organisasjon som driv arbeid blant studentane, og kvar søndag samlast ca 30 stk på "møte" i eit lite hus dei eig her. Først er det andakt, så er det sosialt. Eg har slite med at eg ikkje har funne nokon plass eg kjenner meg heime her borte, men når eg var på mitt første møte med Campus Outreach forrige søndag, kjente eg endelig eg var heime. Du har kanskje opplevd at når du går inn i ei ny forsamling/kirke/whatever kjenner du fort om du er komfortabel der eller ikkje, basert på forkynninga og folka. Slik kjente eg altså at eg hadde funne det vi kallar ein "åndeleg heim". Dette er viktig for meg, og noko som nok vil gjere tilværelsen her litt lettare. Endeleg har eg eit kristent fellesskap der eg trivast og kjennast som den plassen eg skal vere!:)

No er du sikkert ganske lei av å lese mi oppdatering av det eg plukka ut som meir eller mindre viktige emner i farta. Som ei avslutning kan eg nemne det er Halloween her borte no, og eg har endelig funne ut korleis eit graskar ser ut inni. Folk kler seg ut og festar, og dette er tida for utfordrande utkledningar for jentene. Berre slapp av, eg har ikkje blitt så amerikanisert endå.;) Det har vore nokre nydelege haustdagar i det siste, sol og fine fargar på trea. Eg er så glad i hausten! Vel... Sol, haustfargar, gåturar, herlig konsert, møte med Campus Outreach - alt dette har gjort dagen min god og eg er i godt humør før eg straks skal legge meg.

søndag 14. oktober 2007

What, what in the butt

Sorry eg ikkje har oppdatert på aldri så lenge! Livet her er litt vel hektisk i forhold til kva den sunnmørsjenta her føretrekkjer. Ikkje det at eg alltid vil ha eit latmannsliv, men eg er berre ikkje så glad i å lese 150-200 sider i lekser kvar veke, pluss oppgåver og praksis. Praksis er kjekt, altså, men eg er ikkje lenger den store teoretikaren eg ein gong var. Skal skrive meir om livet mitt snart! Men til den tid skal du iallfall få ein video å sjå på.

Dette her er Samwell. Torsdag hadde han konsert på skulen min, Augsburg College. Hallo, er det mulig å invitere "The YouTube sensation - Samwell" når dei først skal få nokon til å halde konsert her?!?! Det her er disgusting. Eg anbefalar eigentleg å ikkje sjå denne musikkvideoen. Æsj. Og den sett seg på hjerna, det her er ein advarsel. Eg hadde timar når konserten var, så eg hadde ei god unnskulding for ikkje å vere der, men eg hadde nok ikkje vore der likevel. Fysj og fy. "What, what in the butt?". Ekling!

måndag 24. september 2007

Zombiar og ultimatum

Det her er to kinobillettar, begge datert 9/23/07, eller 23. september om du vil. "Resident Evil: Extinction" er ein forferdelig zombie-film. Om den kjem til Norge, så ikkje sjå den!!! Den er dårlig og ekkel. Eg brukar å klare å ha augene opne under filmar, men med den der sat eg og myste gjennom store delar av 1 1/2 time. Og det er ikkje berre fordi eg er jente eg meinar den er dårleg, tru du meg. Kinobillettar her er billege, men du har virkelig ikkje lyst å kaste vekk ein kveld og pengar på den filmen der heime i mitt kjære fedreland. "The Bourne Ultimatum" kan du der imot gå å sjå. Det er ein typisk Bourne-film, så du veit kva du får. Utruleg kor mykje han der klarer å overleve til og med utan alvorlege skadar!

To filmar på ein kveld - det er like mange som eg brukar å sjå på kino på eit heilt år! Skal seie eg slår meg laus her.;)

Heia Twins!!!


Eg har vore på baseballkamp, og Twins vann 4-2 over Texas Rangers! Som du ser er det ein ganske så svær hall vi er i. Nokon sa at Metrodome har plass til 43 000 tilskodarar, og eg tvilar ikkje. Baseball skal visstnok vere den mest amerikanske sporten over alle sportar her borte, så det var verdt å få med seg ein kamp. Onsdagar er det ofte "student night", og med studentbevis kostar det då 4$ å kome inn, og til det blir tomt kostar pølse med brød 1$. Det er så og seie ingenting. Under 30 kr for å få sjå ein baseballkamp!


No skal det seiast at baseball ikkje er den mest spennande idretten eg har vore borti. Kampen har ni omgangar, og det er aldri snakk om å skunde seg. TRE timar tok det før den var ferdig, og då spelte dei ikkje ein gong siste halvdel av siste omgang sidan kampen allereie var avgjort.






På bilete over til venstre: Sarah B. (som eg bor på rom med), Chris og meg.
Bilete over til høgre: Sarah B. og Karen.
Bilete under til venstre: Eg og Sarah T. (også i mi leilighet).
Bilete under til høgre: Vel, eg håpar du ser kven det er.
I same slengen får eg putte inn ein takk til Chris for å ha tatt ein del av bileta.


Å observere folk var av det meir spennande, iallfall etter den første spenninga med å sjå ein ny type ballsport hadde gitt seg. Det er rett og slett ikkje vanleg å vere på kamp for å følge med og heie, men for stemninga og det sosiale sin del. Folk flest sit og pratar seg imellom og går inn og ut etter mat og drikke. Det er faktisk meir liv i pausene mellom omgangane enn under sjølve spelet. For meg som vanlegvis berre ser på fotball der eg må følge med heile tida var det ein litt vel stor overgang. Det enda for det meste med at eg sat og kika på bana utan å få med meg noko fordi det gjekk så treigt. Eg skal innrømme eg var ganske lei på slutten, men eg har lært meg nokre baseballreglar, eg har sett ein ekte amerikansk sport og ikkje minst vann Twins. Eg går ut ifrå det var verdt det.

tysdag 18. september 2007

Action i storbyen

Eg har fått inntrykk av at eg får med meg litt meir action her i byen enn dei fleste andre, sjølv om akkurat det "å få med seg" nok kan diskuterast. Litt har eg iallfall fått opplevd, så eg tenkte eg skulle dele nokre opplevingar her. Små episodar som gjer kvardagen meir spennande.;)
  1. For ei stund sidan var eg og fire andre norske på sosialkontoret for å søke om noko. Fascinerande plass. For å kome inn måtte vi gjennom sikkerhetskontroll, og to væpna vakter stod inne på venterommet. Majoriteten av klientane var afroamerikanarar, og ganske få var kvite utanom oss. Kontoret var fullt, vi sat i kø rundt 1 1/2 time, og eg blei sitjande på rada bak dei andre. Hadde det eigentleg veldig greitt der eg prata litt med dei på sida mi og studerte rommet og personane. Fekk forresten spørsmålet: "Is Norway in Russia or in Canada?".;) Ei av dei norske sat attmed ein amerikanar som begynte å kviskre til ho. Eg forstod noko var gale og spurte dei som sat rett framføre meg. Dei fortalte han ikkje likte vi prata norsk. Okei, tenkte eg, det har jo ikkje han noko med, men for all del. Så prata dei andre engelsk ei lita stund, men så sa han noko lavt igjen, og dei blei ganske så stille. Eg merka han var litt irritert, men tenkte ikkje så nøye over det. Eg var sist i køa av oss norske, og ein etter ein gjekk dei rett ut av rommet når dei var ferdig i skranken. Eg hadde kjensla av at dei kom til å gå frå meg, utan eg heilt visste kvifor, så når eg endelig var ferdig og ikkje fann igjen nokon av dei norske så blei eg ikkje overraska. Eg kika inn igjen, men ingen av dei var å sjå, så eg bestemte meg for å gå heim åleine. Prøvde rett nok å ringe han eine eg hadde nummeret til først, men han hadde slått av telefonen. Sosialkontoret var like attmed den norske Mindekirken, så for ein gongs skuld visste eg kvar eg skulle gå. Flaks. Etter ei stund ringte ei av dei andre til meg og lurte på kvar eg var, men eg hadde jo begynt å gå heim igjen då, så vi blei einige om at eg berre skulle gå så kunne vi heller snakkast når dei kom tilbake. Alle dei fire kom seinare og banka på døra. Dei kunne då fortelle kva som eigenleg hadde skjedd. Han fyren hadde nemlig trua med å drepe oss! Særleg den norske guten var han ute etter, men også vi andre var lite populære. Han skulle få vennane sine til å kome og hjelpe han. Ikkje rart dei andre blei redde - virkelig livredde. Dei hadde gått ut og gøymt seg, og hadde kika etter meg, men gått glipp av akkurat når eg kom ut. Skal seie dei blei litt bekymra når dei fann ut eg var på veg tilbake åleine. Men turen min tilbake var ganske artig, noko du får lese om i neste punkt, og eg hadde ein fin tur på sosialkontoret der eg glatt klarte å unngå å forstå eg blei drapstrua.;)
  2. Eg gjekk altså og tusla åleine heimover frå sosialkontoret. Etterkvart kom eg til ein veg eg måtte krysse utan lyskryss, og ein ganske kjekk gut i midten av 20-åra stoppa bilen sin for at eg skulle få gå over. Dei er ganske høflige slik her i byen. Eg smilte og takka og begynte mine steg over vegen. Då flaug capsen min. Akkurat som i film, sant. Utrulig komisk. Eg måtte berre flire, snudde meg og fann capsen på bakken rett bak meg, tok den i handa og fekk no gått over vegen med større hell. Han stod og venta på meg og smilte og flira også, såklart. I det han har køyrt forbi meg ropar han noko ut vinduet. Eg fikk sjølvsagt ikkje med meg kva det var i farta, tenkte det sikkert var "Are you fine?" eller noko sånt, så eg nikka og smilte. Akkurat nikking og smiling er eg ganske god på. Problemet kom då eg fekk tenkt meg om kva han eigentleg sa, for det var jo slett ikkje "Are you fine?", men "Do you need a ride or anything?". Ooops, ikkje det smartaste spørsmålet og nikke og smile til.;) Han snudde bilen, køyrde tilbake til meg, stoppa og lurte på om eg trengte skyss. Eg smilte og sa at neidå, eg kunne berre gå. Ingen skade skjedd, han køyrde igjen, og eg måtte flire for meg sjølv fordi det der er så typisk meg...
  3. Ein annan dag kika eg ut vinduet på rommet mitt og såg det var røyk bortover motorvegen. Frå stovevinduet kunne eg sjå det var ein personbil som hadde køyrt inni bakenden på ein buss. Det var faktisk rett utanfor her. Bussen hadde heldigvis ingen passasjerar og sjåføren i bilen såg ut til å kome uskada frå det. Grunnen til røyken var at bussen hadde tatt fyr oppe i eine hjørnet bake. Det var berre ein liten brann, så det var ikkje noko farlig i situasjonen, men det var spennande å sjå på. Ikkje lenge etter kom tre brannbilar, og alt var raskt under kontroll igjen.
  4. Laurdagkveld kom eg ganske seint tilbake igjen frå handletur på Mall of America. Då eg og Borghild (som eg var på shopping saman med) var på veg tilbake til skulen frå bana, fekk eg nok ein gong oppleve litt action. På andre sida av eit kryss stod ein buss omringa av ni(!) politibilar. Politiet var inni bussen og kroppsvisiterte passasjerane, og nokre av dei blei arresterte. Spennande! Dessverre er nyhetsbildet i USA ganske så kontrollert, og ikkje mange slike hendingar kjem i avisene. Dermed veit ikkje eg kva som eigentleg foregjekk.
  5. Den siste episoden skjedde same natta. Eg fekk ikkje sove, så eg opna augene igjen og kika ut vindauget. Der stod ein av skulen sine Security-bilar på parkeringsplassen utføre blokka her, og tre Security-vakter stod og lyste med lommelykt på ein person som sat inni ein bil. To andre stod utføre. Etterkvart kom han som sat inni bilen ut og sette seg på bakken. Dei to andre såg gjennom bilen og kasta noko, før dei satte seg inn og køyrde vekk. Like etterpå kom ein politibil, og ein politimann snakka med Security-vaktene og mannen. Så kom ein bil frå "medical emergency", og dei prata også og hadde ei kvit kappe rundt mannen som han hadde på seg ei lita stund. Så blei han ført vekk av Security-vaktene til ein stad eg ikkje kunne sjå, politibilen køyrde og etterkvart reiste også "ambulanse"-bilen.

Eg får oppleve litt meir av slikt her enn i Oslo, og eg ser på det som krydder i kvardagen. Og berre slapp av, eg går ikkje åleine ute etter det er blitt mørkt.

måndag 10. september 2007

Tankar frå Caedmon

I dag har eg kjøpt meg ein ny cd. Sånt skjer av og til. Denne gongen var det Caedmon's Call "Overdressed". Den er heilt ny og har fått toppkritikkar, og forventningane mine blei innfridd. Cden er herved anbefalt til alle andre heime i Norge når den ein gong kjem dit! Ein i gruppa er Andrew Osenga, som eg har skikkelig sansen for, og han lagar alltid bra musikk. Herlig. Tekstane er mange av den litt djupe sorten som eg må tenke litt over, og plutseleg ein gong i ein spesiell situasjon forstår eg det kanskje. Sånt kan eg like!:) Akkurat på musikkfronten foretrekker eg å måtte tenke litt sjølv også.

No har eg høyrt gjennom heile albumet tre gongar på rad utan pause, noko som vil seie at eg er på mi fjerde runde i skrivande augneblink, og særleg ein song har stukke seg ut i kveld. Er så trøytt at dei songane eg må tenke aller mest på får eg sette meg meir inni i morgon.;) Men eg har absolutt fått mykje å tenke på sjølv om mykje endå er skattar eg må grave meir og djupare ned i. Godt kjøp!

Her er kveldens/nattas song. Sjølvsagt mykje bedre med musikk til, men teksten er god i seg sjølv også:


Share In The Blame

don't blame the bullett for the wars you have sown
don't blame the winter when you've forgotten your coat
when you make the same deals for a hundred years
and you wanna make a change
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

don't blame your brother for the color of his skin
don't blame your neighbor for the house he lives in
from the same cloth, we are all made of, we are just the same
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

like a coming of age, i am learning how to say
all the failures i'm dragging behind
finding freedom to speak, freedom to release
oh, tonight i wanna make peace with you

don't blame the writer for the doubts in your head
don't blame the preacher for the lovers in your bed
when you find out that the world is round, everything is rearranged
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

like a coming of age, i am learning how to say
all the failures i'm dragging behind
finding freedom to speak, freedom to release
oh, tonight i wanna make peace with you

don't blame the president, don't blame the king
don't blame your history for what might have been
we will be free where the grass is green and the lion is tame
if we just hold up the mirror now and share in the blame
if we just hold up the mirror now and share in the blame

torsdag 6. september 2007

Minnesota State Fair

My very first corn dog.
Eg har vore på Minnesota State Fair! Det er ein ganske stor greie. Alt er stort her, det er virkelig ikkje tull. State Fair er ein svær marknad, utstilling, tivoli, mat, mat, mat... Eit stort område er satt av til dette, og det er ein årleg tradisjon med mykje folk. No er det over, men eg rakk det altså. Sarah T. tok meg og Renate med dit søndag. Vi bor alle tre i leilighet ilag, men eg bor på rom med Sarah B. for dei som er interessert i å vite slikt.
Det var kjøka fullt med folk på State Fair. Veeeldig mange tusen, eg tør ikkje å ta noko som helst overslag, eg berre veit det var mange. Men det var kjekt å vere der ei lita stund. På bileta under ser du nokre boder, og noko dei utan høgdeskrekk kan ta på tivoliet... På området var der også fleire store hallar med utstilling av kyr, sauer, grisar, hestar og så vidare. Dette er staden å vere for bøndene! Pappa hadde likt seg her. Dessutan var det kokheitt ute, og eg skulle ønske eg kunne like varmen like godt som pappa også.















Ein svært fascinerande ting med State Fair er at så å seie all maten du kan kjøpe blir servert på ein pinne. Eg smakte altså corn dog on a stick, som er pølse i ein frityrsteikt maismjøldeig eller noko sånt. Den var litt vel søt, men ganske god. På bilete kan du sjå ei bod med "cheese on a stick", og på venstre side er ei bod med "All You Can Drink Milk $1".



Her er eg og Sarah T. på veg heim. Herlig jente.:) Kjekt å få oppleve noko som er spesielt for byen, men jammen kan det bli ganske slitsomt også. Det begynner å kome seg no, eg har blitt litt meir vant med livet her og ikkje alt er heilt nytt. Vi får sjå korleis det går når eg skal på skulen for første gong seinare idag... Om du blir i tvil, vil eg likevel berolige deg: jau, eg har det fortsatt bra!:)

søndag 2. september 2007

MOA - ikkje heilt det samme som Moa



Fornøyelsespark inni eit kjøpesenter - ikkje akkurat som i Norge. I dag har eg brukt stort sett heile dagen på å leite etter butikkar inne i Mall of America (forkorta MOA, noko som gjer at eg kjenner meg litt meir heime, trass storleiken). Det er så stort der! Kjære vene. Ein kan gå seg vill på mindre plassar. Eg var der ilag med Renate, den andre norske eg bor i leilighet saman med, og ingen av oss har retningssans. Berre slapp av, vi kom oss trygt både til og frå. Men vi gjekk og gjekk for å prøve å finne butikkar; såg på kartet at okei, no er vi aust og vi skal nord, men korleis kunne vel vi vite kva veg som då blei nord? Det positive med å ikkje ha retningssans er den ekstra trimmen ein får av å gå og gå, utan å kome fram.;)






Eg har faktisk tatt ei berg- og dalbane i fornøyelsesparken på MOA, men det var ikkje den med gule skinner som er på eit av bileta. Den blei for skummel for meg. Jepp, eg er ei jente som sterkt foretrekker å ha begge føtene på bakken, og er veldig oppteken av tryggleik. Trur eg kunne turt meir og nytt det skumle meir dersom eg hadde prata med (ehm... no begynner det... "the constructor", kallar vi det for konstruktøren på norsk..?) byggmesteren først. Eg må jo vite at berg og dalbana ikkje dett ned midt i ein sving! Og at ikkje tømmerrenna (ja, eg tok det også, og no blir her mange parantesar) plutseleg mister grepet i det den blir trekt opp ein bratt bakke. Spøkelseshuset var der imot berre artig! Då sat vi to og to i vogner og skaut på små blå lys på spøkelsa som dukka opp, og så var det om å gjere og få mest poeng. Eg tapte. Ei viktig tilleggsopplysing er at eg var mykje betre enn dei i vogna før! Eg fekk 51o poeng, min motstandar i vogna 600 poeng, og dei to andre vi reiste saman med (altså dei i vogna før) fekk 90 og 110 poeng. Not too bad, huh?
Her er litt meir fakta om Mall of America (henta frå Wikipedia):
- 390 000 kvm, derav er 290 000 butikkareal.
- Over 520 butikkar, fordelt på tre etasjar.
- Rundt 20 000 parkeringsplassar.
- Over 40 millionar besøkande kvar år, noko som gjer MOA til det mest besøkte kjøpesenteret i verda.
- Over 12 000 arbeidar på senteret.
- Kino med 14 salar.
- Du kan bli gift der, i "The Chapel of Love"!
- Akvarium med over 4500 fiskar og sjødyr.

Idag var shoppingdag. Det enda med ei knebukse og eit skopar på MOA, og eit sandalpar og mat på Target på veg heim. Stilige sko?;) Litt rart med knalloransj og lilla under blomsterskoa, men eg latar som det er blått og ikkje lilla. Heia AaFK!!!;) Du og du som eg håper dei vinn mot Lyn i morgon. Eg har då ikkje gløymt heimlandet heilt.

torsdag 30. august 2007

Ei lita oppdatering

No er det ganske seint her i USA, men eg ville gi litt livsteikn frå meg her på bloggen før eg går til sengs. (ps: klikk på bilete for å få det større.) Eg har vore i Minneapolis i to døgn no, og eg har det BRA!:) Veldig bra. Vi er 19 norske studentar, og til no har programmet stort sett bestått av informasjon, handling osv for oss. I dag har vi mellom anna ete pizza på Davanni's Pizza, ganske nært skulen. I kveld har eg faktisk vore på Mall of America, som er USA sitt største kjøpesenter. Det er svært!!! Med tivoli i midten! Wow... Eg tok både berg- og dalbane, spøkelsestog gjennom eit spøkelseshus og tømmerrenne. Så pysete som eg er, så er eg ganske stolt av meg sjølv. Berg- og dalbana kan ikkje akkurat samanliknast med størrelsen på dei i Tusenfryd, men gale nok for meg... Men det var artig.:)

Det huset eg bur i på campus har leiligheter, og eg bur i leilighet med tre til. Vi er fordelt på to soverom, ei norsk og ei amerikansk på kvart. Her er nokre bilete av kjøkkenkroken, stova og soverommet mitt.




Doen er såklart heller ikkje heilt som i Noreg. På venstre side ser du ein hendel som vi bruker for å tappe ned. Å låse dodøra gjer ein heller ikkje med ein nøkkel som i Noreg. Og dusjen virkar ikkje sameleis heller. Vel, det er mange småting og sette seg inn i, i tillegg til større ting, som til dømes språket. Heldigvis går det betre!:) Sjølv merkar eg forskjell berre frå gårsdagen til idag, så det er lovande.






Dette er utsikta frå rommet mitt. Dei høge bygningane er sentrum i Minneapolis. Resten av byen består stort sett av lave vanlige bolighus med hage. Det er mykje grønt i byen.:) Hagar, tre, parkar... Eg har endå ikkje vore "downtown Minneapolis", men det blir nok snart. Likar byen, særleg med alt det grøne og dei vanlige privathusa. Men det er flatt...

Det bilete her blei litt misplassert. Uansett, poenget er vegen, men du må få opp eit større bilete for å sjå det. Brua som rasa ned er ganske nært skulen, og ein konsekvens av dette er at vegen utanfor Augsburg College er rimelig så tettpakka, særleg i rushtida.

Og heilt til slutt nokre bilete frå flyturen hit. Var overskya nesten heile vegen, så eg fekk ikkje sett mykje. Men eg såg isfjell! Og Grønland, som absolutt ikkje var grønt.








Og her er Per Inge, Andreas og eg. Veldig glad for at eg fekk reise saman med dei, og vi fekk til og med ordna det slik at eg fekk sitje saman med dei heile vegen. Nokre timar med Per Inge og ei natt der i huset, gjorde overgangen til USA litt lettare. Eg kjem nok tilbake på besøk til dei.



Vel, det var ein del bilete, sånn at de kan vite litt meir og samtidig ha noko å feste det til. No er det virkelig tid for å sove. Kjem til å vere skikkelig trøtt i morgon... Håpar alt er bra heime i Noreg!