tysdag 25. november 2008

Prinsesse Aurora Sofie




Gratulerer med nok ei fantastisk jente, Anita og Frode!! Og heldige Maren Kristine har blitt ei stolt storesøster.:)

tysdag 11. november 2008

So you say I've got trouble...

Kvit jente i Malawi, attpåtil blond. Du anar kanskje kva som kjem allereie. Jaudå, sjølvsagt var det nokre gutar og unge menn der som fann det interessant. Det skal seiast at eg var positivt overraska i forhold til korleis det var i Uganda og Tanzania, for i Malawi blei dei fleste gutane litt kjent med meg før dei spurde om eg var gift eller singel. Eg er fullt klar over at det faktum eg er kvit i huda tilsvarar det same som mykje pengar og ein veg å kome seg vekk frå fattigdomen for dei som såg meg der nede, så berre slapp av - eg er ikkje blitt sååå innbilsk. Nokre spørsmål om min sivile status blei det likevel i løpet av opphaldet, og merkeleg nok var det alltid det mannlege kjønn som fann det kjekkast å prate med meg.

Til trass for at eg synast det er veldig kjekt å prate med gutar (og ikkje alltid har så mykje imot å få oppmerksomheit...), vart det ein kveld på minibussen nok til og med for meg. Då ein gut litt yngre enn meg sette seg attmed meg og var veldig ivrig etter å prate, kjende eg motstanden stige opp i meg. Episodar tidlegare den dagen gjorde at eg hadde fått nok, og då han tidleg i samtalen spurde om eg var "married or single", kom svaret "married" ganske fort ut av munnen min. Dette var faktisk einaste gongen eg laug om min sivile status for heile månaden i Malawi. Men det skulle vise seg at det straffar seg å lyge. Denne guten syntast nemleg at det var veldig interessant at eg var gift, og han spurde meg mange spørsmål om mannen min. Eg prøvde stadig å ro det vekk, men til inga nytte. Kva gjer mannen din på? Studerar, ja... Kva då? Kor lenge har de vore gifte? Har de ungar? Kva sa mannen din då du fortalde han du ville til Malawi? Korleis held de kontakta når du er her? Takk og lov at eg hadde spurt Ingve før eg reiste om å få bruke han i krisetilfelle, slik at eg hadde nokon å svare for. Så eg og Ingve gifta oss altså i fjor, vi har ingen ungar, han blei litt lei seg då eg sa eg ville til Malawi, men han ville eg skulle få oppleve det også, og vi held stort sett kontakta via internet, og telefon inn i mellom.

I etterkant av mitt Malawi-opphald har det blitt eit frieri og eit kjærlighetsbrev. Dessverre fekk dei nok begge svaret nei, men kven kan vel klandre dei for å prøve?;)

fredag 24. oktober 2008

Rastafari-Linda

No trur eg eg kjenner alle rastafariane som er i Lilongwe. Evt er det dei som kjenner meg. Dei blir ikkje sett paa som saa veldig bra folk akkurat, men dei oppfoerer seg stort sett fint rundt meg. Dei tek meg i handa kvar gong eg moeter dei paa markedet eller paa gata, og eg smiler og gir dei eit fast handtrykk tilbake. Eg kjenner dei saaklart ikkje igjen fraa gong til gong, saa eg smiler og seier hei til alle. Dei fleste andre ville nok i staden oversett andre, men dersom du les bloggen min kjenner du meg nok godt nok til ikkje aa bli veldig overraska over at eg gjer det motsatte.

Eg har blitt litt brunare i loepet av opphaldet her, men eg skulle veldig oenske eg var heilt svart. Det er saa slitsomt aa bli sett paa som steinrik heile tida! Dei lurer meg for penger paa markedet som det staar etter. Menmen, det er nok turistar som blir lurt endaa meir. No hoeyrdast eg litt negativ ut. Det var ikkje meininga, eg skuldar paa varmen (som er baade positiv og negativ). Eg har det fint. No kan eg aa telle til 19 paa chichewa, men sidan dei fleste her tel paa engelsk har eg eigentleg ikkje saa veldig bruk for det. Men eg synast det er kjekt aa kunne likevel. Kimots, ziwiri, zitatu, zinai, zizanu osv. 19 er kumi zizanu zinai. Saa saa kan du det. Regnar med du har pugga det til eg kjem heim.

Diwo nana! Ser deg seinare!

laurdag 18. oktober 2008

Kort om den noverande kvardagen

Det er varmt. Eg sveittar. Mykje. Idag har ikkje eg sjekka gradestokken, men det har vore rundt 33 grader C mange andre dagar. I dag er det varmare, det er iallfall sikkert.

Her om dagen såg eg og Rebecca ein slange! Det var litt skummelt, altså. Det var mørkt ute og vi sprang skrekkslagne inn då vi såg den. Vaktene fann den dessverre ikkje, og ergo trudde dei heller ikkje på oss. Men det er heilt sant, altså. Eg såg den tydeleg nok! Ellers går det mest i firfisler og kakerlakkar.

Eg har det fortsatt bra, men gler meg faktisk litt til å kome heim igjen også. No skal vi snart vere med ut på Community Campaign med Chisomo, og håper å få intervjua minst ein landsbyhøvding. Eg går rundt i lange skjørt og oftast t-skjorte når eg ikkje er i huset vi bor, kvar kveld vaskar eg føtene mine og vatnet blir brunt, vi kokar mykje vatn til å drikke, går dermed også på do ofte og andre meir eller mindre spanande ting.

måndag 6. oktober 2008

Herr Kakerlakk

Det er kveld i Lilongwe. Vi har flytta inn i eit fint hus eigd av ein som heiter John som jobbar i Kirkens Noedhjelp. Det har vore moerkt i fleire timar allereie, sidan det moerknar i 6-tida, men no er det tid for aa legge seg. Eg gaar inn paa rommet der eg og Rebecca soev, og skal til aa opne klesskapet. Daa plutseleg ser eg ein litt stor brun flekk som bevegar seg rett ned for skapdoera. Kakerlakken! Rebecca hadde hylt og sprunge vekk fraa ein kakerlakk kvelden foer, og vi haaper paa dette er den samme. Det gaar mot krisetilstand igjen. Eg ropar ut til Kari i gangen, og ho tek med seg ein boks inn til aa fange kakerlakken medan eg held den under observasjon for aa passe paa kvar den er. Kari gaar mot den, kastar boksen ned i eit forsoek paa aa faa kakerlakken under, men bommar. Kakerlakken begynner aa springe, og ikkje visste vi at ei bille kunne springe saa fort! Kari snur og spring smaahylande ut av rommet. Eg staar eit millisekund i panikk og ser at den spring mot meg, foer eg sett meg ned paa senga som er rett bak meg og loefter foetene godt opp. Rebecca, som til no har staatt fryst fast i eit anna hjoerne av rommet, vaknar plutseleg til live. Ho plukkar opp boksen fraa golvet, kastar den over kakerlakken, og treff! Kari og eg pustar letta ut, men kva skal vi gjere med den no? Eg har daa slett ikkje noko oenske om aa ha ein febrilsk springande brun kakerlakk i ein boks under senga mi! Vi staar i ring rundt og observerar, raadville og opproemte av skrekk. Etter ei lita stund kjem heldigvis Martine reddande til. Ho organiserar oss, saa vi faar henta papp som ho skyv under boksen og faar snudd det heile med kakerlakken trygt fanga. Vi staar i aerefrykt og observerar denne toeffe jenta som handterar kakerlakkar saa lett. Hjelpsomme som vi gjerne vil vere let vi opp doerene for ho saa ho kjem seg ut med kakerlakken. I berre undertoeyet gaar Martine rolig ut paa plenen, slepp kakerlakken skadefri laus, og vi kan alle gaa inn igjen og legge oss i fred og ro. Kakerlakken er vekke og vi er alle, inkludert kakerlakken, i det minste fysisk skadefrie.

torsdag 2. oktober 2008

Og eg er paa internet!

Min andre dag i Malawi, og eg maa seie eg likar det godt saa langt. Veldig hyggelege og hjelpsomme innbyggarar, og ikkje altfor slitsomme gutar. Eg har til no eit veldig positivt inntrykk, til trass for at det er svaert lite eg har sett endaa. No set eg inne paa ein kristen ungdomskafe eller noko saant. Tilfeldigvis enda vi her, og det virkar som ein triveleg plass aa henge. Internett gaar veldig seint, saa det spoers om dei andre vil tilbake hit.

Lilongwe er ein rar by. Det er meir som mange landsbyar, og har ikkje noko skikkeleg sentrum med store bygningar. Her er marknad, mange som berre heng rundt i gatene eller sit under trea, her er mange kvite pga Kirkens Noedhjelp, Unicef osv, og eg har funne ut at chechewa er eit vanskeleg spraak. Har ikkje faatt ete saa mykje lokal mat endaa, men det lille eg har smakt har vore godt. Det er ein god del som iallfall kan litt engelsk, men eg merkar den amerikanske uttalen min er ein ulempe. Eg faar konsentrere meg litt meir om aa prate tydeleg. Mandag skal vi begynne meir paa prosjektet vaart. Skal finne ut daa kva vi skal ha til problemstilling. Det viktige er: eg har det bra! Ting Tek Tid (TTT), This is Africa (TIA) og alt saant stemmer, folk har god tid og livet er bedageleg. Dette kan eg like.:)

tysdag 30. september 2008

No stikk eg igjen

Til Malawi, denne gongen. Det er seint, bussen eg skal ta her ifrå går om litt over 4 timar, og eg må berre pakke heilt ferdig før eg legg meg for å sove ei lita stund. Det neste døgnet skal gå til å reise Oslo-London-Amsterdam-Nairobi-Lilongwe. Endestasjonen Lilongwe er hovudstaden i Malawi, som er eit lite land rett sør for Tanzania i Afrika. Der skal eg og tre andre jenter i klassa vere i ein månad og ha prosjekt. Senteret vi skal jobbe ut ifrå heiter Chisomo Youth Club og er ein samarbeidspartnar av Kirkens Nødhjelp. Oppgåva vår er mest sannsynleg å finne ut kvifor gatebarn dei har arbeidd med å føre tilbake til familia si ofte endar opp på gata igjen.

So long. Eg skal prøve å gi nokre oppdateringar medan eg er der. I mellomtida er det lov å be om at det må vere eit bra og lærerikt opphald, og at eg får leike med nokre skjønne afrikanarungar.:)

onsdag 24. september 2008

Ungdommelege kontaktannonser

Ungdommelig, kristen dame,
79 år,
ønsker kontakt med kristen, snill mann.
Allsidige interesser.


Eg kjenner eg blir lettare forvirra over min eigen identitet som ungdom når eg les slike kontaktannonser. Ikkje det at eg er imot at eldre kvinner og menn kallar seg ungdommelege, men kva er det å vere ungdommeleg? Er dei virkelig ungdommelege? Er eg ungdommeleg?

Lat oss gå til vår kjære Wikipedia:

"Ungdom er tiden mellom da man slutter med å være barn og til man er blitt voksen.

Det er vanlig å tidfeste dette til ten- årene, som begynner på tretten og slutter på nitten. Nyere lovverk gjør dette noe komplisert. Man kan stemme ved stortings- og kommunevalg det året man fyller 18 år, men må være 18 for å få førerkort for bil. For få år siden var det mulig å starte militærtjenesten før man var 18 år, men man fikk ikke kjøpe alkohol. Førerkort for buss og lastebil kan man ikke ta før man fyller 21 år. I Norge er det ikke mange aldersgrenser over 20 år lenger. Grensa for å kjøpe sprit i Norge er nå 20 år, men i USA er den fremdels 21 år, slik den var i Norge da vi hadde myndighetsalder på 21 år.

Ungdomstid som særegen tidsperiode, er historisk sett et nytt begrep. I tidligere tider var man barn til man hadde «stått for presten» (ble konfirmert). Deretter skulle man i arbeide gjerne i lære. Den nye velstanden i forrige århundre førte til at stadig flere unge ble gående i utdanning og fikk mere disponibel tid for seg selv. Gruppene av unge skilte seg etterhvert så mye ut at det ga mening å snakke om en ungdomskultur."

I følgje denne definisjonen står eg sjølv i fare for å ikkje vere ungdom lenger. Likevel vil eg kalle meg det, sidan eg slett ikkje ser på meg sjølv som heilt vaksen endå. Eg som ikkje eingong kan å lage brunsaus frå botnen av! Berre nesten. Men kva med den nemnde dama på 79 år? Eller "Kristen, ungdommelig mann på 73 år..." som også har skrive inn til dagens Vårt Land? Er dei framleis i tida mellom barn og vaksen? I så fall må dei vere ekstremt umodne pensjonistar, og ikkje nokon eg sjølv ville sett etter som ein mogleg livsledsagar om eg hadde vore i aktuell alder. Er dette eigentleg ein finare måte å skrive ein er blitt dement på? "Kristen, dement mann på 73 år, søker kjekk og snill kristen dame fra ca 50-60"... Og når blir ein vaksen om ein endå ikkje har blitt det i ein alder over 70? Om ungdommen varer så lenge hadde det kanskje vore best for oss alle om vi blei like gamle som Noa og gjengen, så vi også kan rekke å kalle oss vaksne før vi døyr.

Sjølv forbinder eg ordet ungdommeleg med ulike emner. Eit naturleg emne for meg blir musikk. Ungdommeleg musikk vil vel vere musikk som er populær i større grupper unge (under 25) no til dags, som ymse rock og pop. Går ungdommelege 79-åringar på konsert med Coldplay? Eg såg dei ikkje på Ole Børud-konsert, iallfall. Eit anna emne er opprør. Ungdommar flest vil i større eller mindre grad gjere opprør mot autoritetar og ønsker å vere individualistar som klarer seg sjølve utan andre sine retningslinjer. Ungdommeleg klesstil er oftast veldig forskjellig frå det pensjonistar kler seg med, men går då den 79 år ungdommelege dama med trang grå dongeribukse, lang singlet med ein genser utanpå med store 70-talls roser? Kva skomerke bruker ho? Og så eit stort tema i ungdomstida: Kven er eg eigentleg? Går den 73 år gamle mannen framleis rundt og prøver å finne sin eigen identitet? Eg fryktar det...

Kjære ungdommelege mann på 73 og dame på 79. Eg ønsker dykk lykke til på den vidare vegen mot å verte vaksen, med alt det dette inneber av plikter, arbeid og erfaringar. Ikkje la dykk knekke av slankepress, motepress, sexpress, drikkepress, benkpress og andre typar press som kan vere ganske heftig i kvardagen som ungdom. Å vere kristen er ofte også vanskeleg i denne perioda av livet, men eg håper de har gode venner som kan støtte dykk. Eit kristent miljø er viktig. Kanskje sjåast vi i Misjonssalen laurdag kl 19.30 eller i Filadelfia søndag kl 19.00? Dette er plassar vi som er i den eldre garden av ungdommar ofte brukar å vere for påfyll og fellesskap. Ellers er eg glad i å gå på konsertar, som ungdommar flest, så kanskje sjåast vi også på nokre slike utover hausten? Då helst pop, rock, funk, jazz eller liknande.

For å avslutte med eit visdomsord frå Bibelen angåande temaet:
"Styrke er ein prydnad for ungdom, og grått hår ei ære for den gamle."
Ordtøka 20, 29

Salomo forstod det. Ikkje noko hårfarge der i garden, nei! Antirynkekrem skreiv han til gjengjeld ingenting om.

søndag 21. september 2008

Dagens song

Holy Ground

Andy Gullahorn

A good half-inch of dust had built up on the pews
There were pieces missing from the stained glass dove
There was a broken lock on one of the basement doors
You could open if you pushed it hard enough
It was wintertime
The streets were cold as hell
They laid their sleeping bags
Along the alter rail

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

As the word got out the sanctuary filled
With folks who had no other place to call their home
At night they’d share a meal and pass a bottle around
Something they were all accustomed to alone
The piano’s out of tune
Some keys don’t even work
But one guy could play a song
Out of the hymnal book

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

The local priest soon got word
of the vagrants in the empty church
He was told to go to the house of God
And clear them out because after all

It was holy ground

He was met at the door by a man with open arms
Saying “welcome to the one place we belong”
He saw the shiny floors beneath the sleeping bags
He could hear the sound of laughter down the hall
Later on that night
As they broke the bread
He asked them if there’s room
for an extra bed

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

laurdag 20. september 2008

Provosert for misjon

Igår diskuterte vi diakonalt arbeid i internasjonalt sosialt arbeid på skulen. Eg kjenner eg blir provosert. Faktisk. Og eg trur det er ein bra ting.

Misjon er noko eg alltid har hatt eit positivt forhold til. Det er så utrulig mykje bra som blir gjort i utlandet av misjonsorganisasjonar! Og det er jo ingen motsetning å jobbe i diakonalt arbeid (barmhjertighetsarbeid og rettferdighetsarbeid) og å fortelle om Jesus, også her i landet - iallfall etter mi meining. Ein kombinasjon av dette hadde til dømes vore ypperleg for meg. Men så er det ein gong slik at monge meiner ein ikkje kan blande dette, og dersom ein jobbar med å gi hjelp til andre så må ein for all del ikkje gjere noko for aktivt å fortelje om Jesus samtidig. Eg er ueinig. Det blir nesten som å seie at eg skal kutte ut å vere sunnmøring med mindre andre spør meg direkte om det. Eg er jo sunnmøring heile tida! Det høyrast på måten eg pratar på, merkast til og med ein del i oppførsel og humor, av og til pratar eg direkte om det sjølv, andre tider spør folk meg om det, men uansett tek det ikkje lange tida å finne ut kvar eg er ifrå og det ligg i meg heile tida. Eg kan heller ikkje kutte ut å vere kristen, eller late som det ikkje har noko å seie heile tida at eg er det. Og dersom eg faktisk trur på det som står i Bibelen, så vil eg ønske å hjelpe andre ved barmhjertighet og kjempe for rettferd - uansett kva livssyn dei sjølve har. Men eg vil ikkje sjå på dette som det aller viktigaste eg kan gjere for dei, for dersom eg trur på Bibelen så er det så veldig mykje viktigare at dei får ein sjanse til å kunne bli kjent med Jesus! Eg vil gjerne at alle skal ha det så bra som muleg i dette livet, men dersom vi kan leve eit fantastisk evig liv etterpå er det jo mykje viktigare at alle får sjansen til dette!

Eg vil bli sosionom. Eg vil fortelle om Jesus. På ein gong. Så sånn er det.

onsdag 10. september 2008

Og slik gikk det...



KONGE konsert!!! Verdt kvart eit øre!
Og KONGE å få slå av ein liten prat, få autograf og ta bilde med sjølvaste Kirk Franklin etterpå!!!

tysdag 9. september 2008

Drømmemenn

Eg oppdaterte litt på MySpace-profilen min her ein dag. Eit av spørsmåla om meg eg hadde svart på der var: "Who would you like to meet?". Det er nok nærare tre år sidan eg fylte ut dette, så eg hadde gløymt svaret: "Steven Curtis Chapman, Kirk Franklin, Shawn McDonald and the man of my life" var mitt vel gjennomtenkte svar. Eg får berre beklage at ingen kvinner kjem så høgt opp på lista mi, men eg har ikkje innført likestilling på denne rangstigen.

Eg blei positivt overraska då eg las ønska mine. Eg er jo faktisk på veg til å oppfylle dei! Iallfall dei av ønska der eg har namngitte personar i hovudrollene... I februar var eg på konsert med Steven Curtis Chapman, så eg har sett han, men fekk dessverre ikkje prata med han. Eg anser dette målet som delvis nådd. Han skulle eigentleg på Skjærgårds i sommer, så planen var å få prata med han då, men slik gikk det jo ikkje. Eg får ta det ein annan gong. I slutten av april var eg på konsert med Shawn McDonald, og etter konserten hadde eg ein triveleg liten prat med han. Bra fyr! Og mål nådd. I kveld skal eg på konsert med Kirk Franklin, og eg er vanvittig klar!! Gler meg ekstremt!!! Eg og Kristin er begge rimeleg gira på å få tak i han etter konserten så vi får prata med han. I så fall kan eg krysse av endå eit punkt på lista. Det går an å håpe...

onsdag 3. september 2008

Jesus Is My Friend

Andrew Osenga (sjå link under artistar) hadde posta denne fantastiske musikkvideoen på bloggen sin. Om du har lyst å trene smilemusklane, og gjerne høyre din eigen latter i tillegg, anbefalar eg på det varmaste å ta ein kikk på det her!

måndag 1. september 2008

Tilbake i Oslo

Etter å ha vore i Oslo i nokre veker, kan eg konstatere at det er eigentleg godt å vere tilbake igjen. Særleg på grunn av det sosiale. Når eg i tillegg bur i ei koseleg leiligheit i eit hus, saman med to gode venninner, i eit roleg familieområde, og med så mykje turvegar og skog at det er som å bu på bygda, har eg funne ein ypperleg mellomting mellom sosialt byliv og rolegare omgivnader i frisk luft.

Den siste veka har mellom anna bestått av dette:
- Tre bursdagsselskap.
- Henta ny frysar.
- Bestilt billettar til Malawi!
- Tatt fire vaksiner og dobbel dose malariatablettar.
- Ungdomsmøte i Misjonssalen.
- To middagsbesøk.
- Skule.
- Konsert med St. Morritz.
- Overnattingsbesøk hos Camilla.
- Klemmar frå mange vennar.
- Sjokolade og potetgull.
- Manualar.

Eg er nøgd.:)

tysdag 19. august 2008

På tide med gjenoppliving?

No er det ca 2 mnd sidan forrige innlegg, rett og slett ein fin sommarferie frå blogging. Det er vel muleg at nokon finn på å kike innom den igjen no når alt begynner på igjen, så eg skal starte opp igjen med oppdateringar igjen. Ikkje noko spennande innlegg idag, det her er meir som ein "reminder" på at det snart skal kome. Så om du tilfeldigvis er innom: be aware, snart kjem det meir.

Og i mellomtida skal eg pakke ut det siste og kome skikkeleg i orden her i flotte landlege omgivnader attmed Østensjøvannet. Du er hjerteleg velkomen på besøk!:) Iallfall frå i morgon av...

fredag 20. juni 2008

Tårer for Ronaldo

Denne kvelden har vore trasig. I dag har eg jobba som liksom-elektrikar saman med pappa. Merka ørten kontakter. Eg er veldig glad eg ikkje skal bli elektrikar, det hadde passa svært dårlig til både interessene og tolmodet mitt. Uansett, mitt einaste krav var at eg skulle vere heime til kampen begynte. Eg hadde endå ikkje hatt moglegheita til å sjå ein heil Portugal-kamp i EM, og dei er jo favorittlaget mitt! Og kva skjer? Jau, eg kom sjølvsagt ikkje heim igjen før 35 minutt ut i første omgang. Då eg innsåg dette kom til å skje, innrømmer eg velvillig at eg blei i svært dårlig humør. Ikkje noko smil, og minst mulig unødvendig snakking på meg i kveld. Når i tillegg Portugal tapte, var kvelden... hmm, kva seier ein som det motsatte av "fullkomen"? Eg har mest lyst å berre grine litt for meg sjølv, rett og slett. Ein telefonsamtale med Kristin letta heldigvis hjertet mitt litt, og no skal eg sjå Pacific Blue i fred og ro, i eit forsøk på å få opp humøret eit hakk eller to før eg sovnar.

Det er mykje positivt å seie om denne dagen også, først og fremst at vi har fått leilighet til hausten! Takk Gud for det!

Likevel vil eg dvele litt ved dette sorgens øyeblikk ikveld: Portugal er ute av EM, og eg fekk ikkje ein gong vere med dei gjennom dei mest skjebnesvangre augneblinka!

onsdag 11. juni 2008

Apropos EM

Vårt kjære Noreg i raudt, kvitt og blått er dessverre ikkje med i EM. Men kvifor i all verdens dager har Nederland oransj drakt? Det nederlandske flagget er då på ingen måte oransj - der imot raudt, kvitt og blått som vårt eige, etter det eg kan hugse. Og kvifor er Italia sine drakter alltid blå, når flagget er grønt, kvitt og raudt?

Er svaret kanskje: Nederland + Italia = Aalesund FK?

søndag 1. juni 2008

Tagga, men ikkje med spraymåling

Mi venninne Borghild har tagga meg, og her er reglane:
Ta opp den boka som er nærast deg. Slå opp på side 123 og finn den femte setninga. Skriv ned dei neste tre setningane. Tag fem personar, og fortel kven som tagga deg.

Boka eg har nærast meg no, er Syng for Herren, Sanger 05, med andre ord set eg ganske nært pianoet. På side 123 står dei siste versa av Himmelen tonar av lovsong, ein song eg trur har sitt opphav ein stad i Sør-Amerika. Den er skrive av P. D. Sosa. Dei setningane eg siterar blir altså frå siste verset.

Englane, songen og gleda
ventar oss heime hjå Gud.
Halleluja, halleluja!
Halleluja, halleluja!

Og eg taggar Tone Iren, Bjarne, Silje Nøkland, Silje Rasmussen og Åshild.

laurdag 31. mai 2008

Utpakking

Eg held framleis på med å pakke ut all bagasjen frå året i det store utland, og ikkje minst plassere alt saman på stadar der det er mogleg å finne det att. Ikkje enkelt. Eg vil påstå utpakking er ei reise i seg sjølv. Det er så mange ting som minner meg om ulike opplevingar eg har hatt dette året, eg kjem over diverse brosjyrer og småting eg allereie hadde gløymt eg hadde, og somme ting kjem eg etterkvart på at eg framleis saknar. Om det hadde funnast sakna-annonser for min eigen bagasje, ville eg til no etterlyst: bursdagsgåva til svogeren min og ein plastpose med diverse cd-rom og eit ark med koden til virusprogrammet eg brukar. Eg har no fått meg ny laptop (altså treng eg ikkje lenger ekstra tastatur!) og vil veldig gjerne installere Trend igjen, men treng altså dette arket først. Nokon som har sett det?

søndag 25. mai 2008

Eurovision Denmark 2008 -- Simon Mathew -- All Night long SF2

Jajaja, då var endå eit Grand Prix over, eller Eurovision som det på fint heiter. Eurovision Contest til og med, kanskje? Nokre år sidan sist eg såg ein heil finale, men eg må seie kvaliteten har heva seg litt. I år var det jo heile to songar eg likte godt! Personlig favoritt: Danmark. Herleg avslappa gjeng med ein enkel og positivt lada song. Hakk i hæl: Storbritannia. Eg har ein forkjærlighet til 70-talls disco, noko som alltid gjer meg i godt humør. Danmark enda på 15. plass, og Storbritannia på 25. Av 25. Eg seier meg nøgd, det hadde vore for gale om eg likte det same som alle andre i Europa. Men eg blei overraska når resten av Noreg hadde same favoritt som meg. Ein kjekk ung kar som kan synge og spelar fotball med bandet medan dei ventar på å få kome på scena - slikt kan vi like.

torsdag 15. mai 2008

I'm back!

Ein skulle jo tru eg har droppa heile bloggkarriera mi her! Det har eg altså ikkje, eg har berre vore opptatt og nedprioritert den ei stund. Skal prøve å... ehh... "catch up" litt framover.

Fredag forlot eg Minneapolis, og når/om eg skal tilbake er uvisst. Det er sjølvsagt kjekt å komme heim igjen til familie, vennar, fjord og fjell, men det er vel berre å innrømme at eg har trivast godt i Minneapolis også, og det er nok litt av kvart eg kjem til å sakne. Spesielt nokre gode vennar eg har fått i løpet av året... Takk og lov for Skype, msn og Facebook!

Litt om reisa:
Først fly Minneapolis-Chicago. Etter nokre timar i the windy city gjekk flyturen vidare Chicago-København. Her begynte dei små problema som oppstod. Flyet var littegrann forsinka, og eg hadde i utgangspunktet berre 55 min på meg før neste fly gjekk frå København. Det tok si tid å kome seg ut av det store flyet, men til slutt var eg ute og klar til å trakke meg fram gjennom passkontroll og slikt. Litt språkforvirra og trøytt, fann eg ut det var tryggast å unngå vanskeleg dansk på min veg, så eg spurde fint etter retninga på engelsk. Då eg kom fram
til skranken der eg skulle få den siste billetten min, snakka eg automatisk engelsk til ho som sat der også. Det viste seg etterkvart at ho var svensk og prata svært forståeleg, så eg gjekk då over til ei blanding av engelsk og norsk. Ho, stakkars, prata med meg på ei blanding av engelsk og svensk. Eg rakk ikkje flyet. Det gjorde der imot bagasjen min, sjølv om dei trudde dei ordna det slik den kom med same fly som meg. Då eg tre timar etter planlagt entra Gardermoen, var der ingen bagasje å sjå. Eg spurde etter den, og den viste seg å allereie vere på eit fly til Ålesund/Vigra. Flaks eg hadde tatt meg tid til å skrive adresselappar på mine to kolli. Jaja, å få den gratis køyrd på døra heime var jo ikkje det verste som kunne skje, særleg ikkje med tanke på at det nok vog rundt 45 kg, som eg altså slapp å drage med meg rundt i Oslo. Litt kjipt å ikkje ha reine klede for døgnet mitt i Oslo etter ei så lang reise, men vennar og ei kjapp nødinnkjøpsrunde ordna på den saka.

Eg hadde ein heil dag i Oslo der eg fekk møtt mange vennar. Veldig kjekt! På morgonen var eg innom Blå Kors Kontaktsenter og møtte fleire kjentfolk. Trivelig. Ved eit bord sat ein eg kjenner, og i samtale med han kom det fram han hadde vore i Minneapolis sjølv for mange år sidan. Ein annan som stod attmed kunne opplyse at det hadde han også. Dei prata ei stund om at dei begge hadde slekt der som dei hadde besøkt. Ei dame ved det same bordet hadde nok ikkje vore ute og reist så mykje. Etter ei lita stund sa ho, dønn seriøs: "Jeg har en onkel i Bergen." Det var dagens! Eg kunne jo ikkje flire då, sjølv kor lyst eg hadde, så eg måtte ta det seriøst. Jaudå, ho hadde besøkt han, men det var lenge sidan no. Han var gift med ein bergensar, han.

Jaja, no er eg heime. Tok nattbussen og kom heim i går om morgonen. I natt har eg altså hatt mi første natt i mi eiga seng sidan juleferien, og eg merka eg treng litt omstilling til døgnrytma her. Forhåpentlegvis ordnar det seg fort. No trur eg det er tid for å pakke ut litt bagasje. Må trass alt ha det nokonlunde ryddig der til åtte tanteungar entrar huset i morgon.

laurdag 12. april 2008

Berre ein til i rekka?

Ein gut på ca 20 år blei drept ikveld. Politiet fann han død i bilen. Etter å ha leita ei stund fann eg endelig noko om det på nettavisene, og det var ikkje på Minneapolis sine største aviser, for å seie det sånn. Du kan lese små artiklar om det her og her. Jepp, det var alt som var å finne om det, nesten fire timar etter politiet oppdaga det. Eg blir reint opprørt over at avisene ikkje skriv meir om det! Ikkje det at eg vil dei skal gå ut med mange detaljar, men eg meiner det er verdt å nemne. Og så blir eg endå meir opprørt over at ingen av dei amerikanske vennane mine ser ut til å bry seg om det heller. Hallo? Ein gut på vår alder blei drept! Og det skjedde to kvartal ifrå Augsburg! Det er innan fem minutt å gå her ifrå, og ingen bryr seg!!

tysdag 8. april 2008

Då går det mot slutten...

Oppgåva om konflikta mellom Lord's Resistance Army og regjeringa i Uganda er levert. Då er det berre å begynne på neste...

Og om du tilfeldigvis lurer på noko om Lord's Resistance Army, så er det berre å spør! Eg vil for tida nesten kalle meg ein ekspert på området.

søndag 6. april 2008

Giraff-te

Eg er i gong med eit nytt forsøk på å lære meg å drikke te. Sjølv vil eg påsta det går ganske bra. Trikset er å ha te som smakar varm saft og ikkje har den ekle tesmaken, i tillegg til å ha i sukker og gjerne honning også. Bilete av ein giraff på pakken hjelp sjølvsagt på. Så mine teelskande vener; om de har ein te som ikkje smakar te, så kan eg nok snart joine dykk i drikkegjengen. I den samanheng vil eg også minne om at eg lenge har drukke både tyrkisk eplete og chai frå Aust-Afrika, så heilt ute av teen si verd har eg trass alt ikkje vore.

tysdag 1. april 2008

Påskeferie og roadtrip


I påskeferien var eg på roadtrip ilag med to amerikanske venninner, Stephanie og Leah. Turen gikk til Las Vegas, og eg har no fått sett ein god del meir av USA enn eg hadde før. Som du ser på bildet var store delar av turen i flatt terreng. Eg kan herved meddele blant anna at Colorado er ein stat med store kontrastar, alt frå prærie til Rocky Mountains. Ganske fascinerande. Nebraska, der imot, er utrulig flatt og kjedelig.

Her har vi nettopp komt til Colorado, og the Pony Express (USA si første postteneste) hadde ein gong i tida ruta si gjennom denne staden. Eg og Steph poserar fint for kameraet.

På bildet over til venstre kan du sjå Rocky Mountains i det fjerne. Ut frå heilt flatt landskap dukka plutselig ei svær fjellkjede opp! Vanvittig... Det var liksom ikkje noko forvarsel, ingen gradvis auking i haugar eller noko kupert landskap i det heile, før vi plutseleg møtte skikkelege fjell. Det var nesten som å vere heime når vi kjaurde gjennom Rocky Mountains. Betre vegar her, såklart, men fjella var til tider ganske like. Det kribla i føtene mine etter å komme meg ut og opp på ein fjelltopp, men eg får vel vente 1,5 mnd til.

Her poserar Leah med nokre vakre solbriller vi fann i ei bod på gata i Las Vegas.


The Fountain. Kvar halvtime er det fonteneshow framføre Eiffeltårnet, Belaggio og andre kjente bygningar eg aldri hadde høyrt om før, og heller ikkje hugsar namnet på no.


Las Vegas er ein travel by med mykje som skjer, store flotte moderne bygningar, mykje gambling, mange prostituerte og ikkje min type by i det heile. Byen luktar pengar lang veg, både i form av dyre kjøpesenter og ørten gamblinghallar. Det er eigentlig ein veldig overfladisk by, og kallenamnet Sin City er med rette. Men for all del, det var kjekt å vere der nokre dagar og sjå korleis den er.


Her ser du Hoover Dam (over) og Lake Mead (under). Hoover Dam er USA si største demning, og frå topp til tå, altså opp til vegen som går over, er den 217,92 meter. Hoover Dam (det er berre sjølve demninga/muren) veg 6,6 mill tonn! Den var ferdig i mai 1935. Lake Mead er innsjøen som er oppdemd. Dette er like utanfor Las Vegas, og er dermed midt i ørkenen.




Landskapet i Utah. Utrulig fascinerande med ørkenlandskap! Raude fjell som ser heilt annanleis ut enn heime og slikt. Leah og Steph var visst ikkje like fascinert, men så er jo eg ei fjelljente, så eg skal vel ikkje klandre dei som trivast best på flata, sjølv om eg slett ikkje har forståing for det. Og ein liten notis: På veg til Las Vegas var alt dette dekka av snø. Snø i ørkenen er eit paradoks, spør du meg, men no har eg altså sett det også.

onsdag 12. mars 2008

Chicago



For to helger sidan var eg og Borghild på ein aldri så liten helgetur til Chicago. Chicago er den tredje største byen i USA, og berre ein times flytur frå Minneapolis. Det mest slåande med den byen her, iallfall for min del, var den imponerande arkitekturen. Overalt var det flotte bygningar fulle av små detaljar. Ovanfor kan du sjå the Water Tower (vanntårnet) til venstre. Det var eit av dei svært få bygga som ikkje blei berørt av den store bybrannen i 1871. Til høgre ser du Sears Tower, som er det høgste bygget i Nord-Amerika og det tredje høgste i verda. På det aller øvste biletet ser du utsikta frå Sears Tower, og du får kanskje ein liten aning om at det er rimeleg høgt? Eg kan då opplyse om at det har 110 etasjer høgt, noko som ender opp i ei høgde på 435 meter!

Desse bileta er tatt frå piren. Den er no ein ynda turistplass og har eit utal souvenirbutikkar, men den har hatt ulike roller gjennom tida. Under krigen var den for eksempel meir som ein flyplass å rekne.


Eg og Borghild var også innom eit planetarium, som vi i god tru meinte ville vere spennande. På første foredraget og stjernehimmelen somna eg, og på det andre somna Borghild... Det blei ikkje fleire museum på oss den dagen.


På biletet ovanfor har vi middag på Cheesecake Factory, før vi skulle på ein musikal. Eg fekk den beste laksen eg har smakt i statane! Mette og gode klarte vi ikkje å ete opp heile ostekakestykka vi hadde til dessert, så dei blei nytt på hotellet seinare på kvelden. I mangel på teskeier blei ostekaka for anledninga slukt ved hjelp av eit lite sugerør.


Her ser du den kjende bønna i Millenium Park. Den er ganske stilig. Biletet til høgre viser korleis det ser ut når du står midt under og kikar opp. Av andre ting vi fekk med oss kan nemnast Willow Creek Community Church, musikalen Altar Boyz, gå opp og ned Michigan Avenue, sjå The House of Blues og anna fascinerande arkitektur, som Chicago Tribune sitt bygg, og ikkje minst avslapning og mykje somn i kvar vår dobbelseng.

fredag 29. februar 2008

Og by the way...

Tanteunge nr 8 har blitt fødd!!:) 28. februar kl 06.39 norsk tid, kom ein liten gut ut av ein mørk, våt mage og befann seg plutseleg i eit lyst rom med mange rare nye ting og personar. Gratulerer til min kjære bror og svigerinne! Og dei to tanteungane mine som har fått seg ein liten bror.:)

SJÅ!!!

Ooo, min store helt! Skal love deg at det var KONGE å vere på konsert med han!! Det har vore ein draum sidan eg fekk min første cd av han då eg var 13. No har eg vel... ehmm... ni album av han, trur eg. Eg fekk med meg mi romvenninne Caris, og vi storkosa oss. Kven blir den første til å kome opp med namnet til eit av mine aller, aller største ideal? Jøye meg, så mykje Gud har lært meg og hjulpe meg gjennom gjennom songane til den karen her...