Attpåklatten

Noas ark

2010-02-27T17:19:00.005+01:00

Eg har ein fascinasjon for Noas ark for tida. Til dels har eg vel hatt det lenge. Forteljinga om ein stor flaum som dekte alt er noko som ein finn att i mange religionar, noko som tyder på at dette var ei stor hending i historia. Dette er i seg sjølv nok til å fascinere meg. No trur eg at Bibelen si historie er den korrekte, og på mange vis er den også meir truverdig enn dei andre historiene. Eg skjønnar jo at den for mange kan virke heilt på trynet, men også desto meir beundringsverdig dersom den er sann (som eg då trur). Her skal du få ta del i noko av det som vekker mi interesse i den gode, gamle historia om Noas ark:

Tidsperspektiv
Noa brukte 120 år på å bygge arka! Ikkje så rart med tanke på kor stor den var og kva utstyr dei hadde på den tida. Og han var 600 år gamal då flaumen kom. Tenk å vere så gamal! Då er det snakk om å ha livserfaring, då. Eg med mine 24 år har jo nesten ikkje levd i forhold...

Størrelse
Arka skulle ha plass til massevis av dyr og mat og vere bygd slik at den kunne flyte på vatnet, så den måtte jo ha ein viss størrelse. Ein alen er nesten ein halv meter, så omgjort i meter var arka ca 150 m lang, 25 m brei og 15 m høg. Det er jo svært! Faktisk nokre meter større enn hurtigrutene som går langs norskekysten.

Dyra
Dyra skulle kome parvis: herr og fru nasehorn, herr og fru sjiraff, herr og fru hjort osv. Og sju par av reine dyr, for nokre av dei måtte etterkvart avgå med døden som offer og mat. Det tok ei veke før alle dyra hadde kome inn i arka. Men tenk kor fascinerande at Gud gjorde det slik at f eks herr og fru skrukketroll og ekteparet edderkopp kom seg om bord utan å bli trampa i døden av ein ivrig herr elefant eller ei hoppande spent fru kenguru!

Generelt
Nokre andre ting fascinerar meg også. T.d. korleis levealdaren i følge Bibelen sank etter flaumen. At det har vore funn opp i gjennom som tyder på at havnivået ein gong har gått over fjella. Ein teori om at jorda før flaumen hadde eit tjukkare lag vatn liggande rundt som så regna ned, noko som igjen førte til endring i klimaet på jorda (jamfør den endra levealdaren), osv.

Men...
Mest av alt er eg imponert over korleis Noa stolte på Gud. Det er jo ei tragisk historie i grunnen. Menneska gjer så mykje gale at Gud angrar på at han skapte dei - og det endar med at dei døyr i hopetal. Men Noa ville følge Gud, sjølv om folket var i mot han. Han får beskjed om å bygge ein gigantisk båt midt på land, langt frå nokon stad å sjøsette den. Og han gjer det! I 120 år jobbar han med å få i stand den svære båten han meiner Gud har sagt han skal bygge. Og det viser seg jo at det i høgste grad lønte seg å stole på Gud den gongen også.

Eg prøver meg igjen

2010-02-27T16:53:00.003+01:00

Ja, det gjer eg faktisk. Eg kjenner eg har lyst å skrive blogginnlegg igjen, og det er eigentleg ein god følelse. Så heretter kjem du forhåpentlegvis til å sjå nokre fleire innslag av meg på den vide verdsveven si bloggavdeling. Enjoy!

Når eg blir stor...

2009-07-19T23:28:00.004+02:00

Då eg var lita hadde eg ein draum om å bli kokk. Eg skulle ha eit lite kokkehus på plenen til mamma og pappa og selge skikkeleg billige brød. I ettertid veit eg at yrket eg drøymde om heiter bakar og ikkje kokk, men kven bryr seg vel om sånne formalitetar som 5-åring? Nabojenta skulle forresten bli julenisse. Ingen blir vel særleg overraska over at ingen av oss har blitt det vi planla. Eg bakar rett nok mine eigne brød og rundstykker, men i staden for at hyllene er fulle av ferske bakarvarer til salgs er det nok draumen som ligg der og støvar nede.

I fleire år etter dette hadde eg ingen klar plan om kva eg ville bli. Misjonær har rett nok alltid ligge i bakhovudet, noko eg fortsatt meiner er ein god plan. Då får eg reise og oppleve nye kulturar, jobbe med folk og fortelle om Jesus. Det er jo ypperleg! Ei rein evangeliststilling er ikkje fristande, der imot har draumen vore å jobbe på barneheim, med gateborn eller andre som har det veldig vanskelig. Sidan eg ikkje visste noko anna tenkte eg at eg kunne bli lærar. Ikkje fordi det høyrdast så kjekt ut å lære vekk matte og naturfag, men kva skulle eg ellers bli? Eg ville jo jobbe med folk! Akkurat det å jobbe med folk har eg forresten vore sikker på heilt sidan bakardraumen vart ute av syne og ute av sinn. Til slutt enda eg altså opp som sosionom. Her sit eg med utdanninga, fast jobb som kyrkjelydspedagog - og lurer på om eg valgte rett til slutt. Ikkje det at eg angrar, eg er sikker på eg får god bruk for sosionomutdanninga mi uansett kva eg kjem til å gjere vidare, eg berre veit ikkje sikkert om eg nokon gong kjem til å ha tittelen "sosionom". Sosionom i utlandet og som misjonær høyrast særdeles fristande ut, men det er altså den norske sosionomen eg slit litt med. Og i tillegg dukkar andre draumar stadig til overflata.

Den gamle draumen som har dukka opp på nytt no er nemleg: gatemusikar! Etter min sunne fornuft høyrast det heilt ypperleg ut! Hadde eg berre vore flinkare i musikk skulle eg jammen meg blitt gatemusikar. Eg hadde fått reist mykje, møtt mange nye folk og opplevd mange kulturar. Fantastisk! I tillegg får ein jobbe med å skape kontakt med publikum, og publikumsmengda er (forhåpentlegvis) passe lita/stor til at ein får sett kvar enkelt, ein er på deira nivå (i motsetning til på ei scene åleine der framme) og har ei unik mulegheit til å kommunisere med publikum. Fortelle små historier, spørje spørsmål for å få litt tovegskommunikasjon, synge nokre eigne songar, synge kjende songar som publikum blir i godt humør av å mimre til... Det økonomiske er såklart ei utfordring, men med nok sjarm og talent klarer ein seg iallfall frå hand til munn. Gatemusikar høyrast i mine øyrer rett og slett ut som eit av dei kjekkaste yrka ein kan ha!

Eg innser dessverre at denne draumen ikkje er den enklaste å oppnå. Og så det er sagt: det er ikkje panfløyte-gatemusikar eg snakkar om, men slik som spelar gitar, munnspel, tromme og syng (på ein gong!). Eg måtte nok ha nøyd meg med gitar og sang, kanskje munnspel. Gitar kan eg spele litt på, eg er ingen sangar, eg har munnspel, men har aldri lært å spele på det... Eg må øve! Så kanskje, når eg ein gong blir pensjonist og har livet framføre meg, kan eg spe på pensjonen med å vere ei omreisande, særdeles sjarmerande, gamal dame som syng eigne låtar, har gitaren på magen og munnspelet rundt halsen. Framføre meg står gitarkassa full av klistermerke frå alle plassane eg har vore. Å spele åleine virkar litt kjedeleg, så mannen min er nok også med. Og saman spelar vi oss gjennom land etter land, med campingvogna som bustad, eit stort smil om munnen og Jesus i hjertet. Ja, det blir tider, det...

Handy Woman

2009-07-09T01:17:00.003+02:00

Som mange av dykk veit allereie så har eg altså flytta heim igjen og driv for tida og pussar opp huset eg skal leige frå mamma og pappa. Er jo greitt å få det til å sjå ut som det ikkje er pensjonistar som bur der lenger. Som du nok skjønar blir eg då sjølvsagt veldig handy i løpet av sommaren... Eg innbiller meg iallfall det. Ein ting har eg iallfall lært: Det kan vere mykje arbeid å ta ned tapet!

Du kan jo forresten sjå den her også...

2009-07-08T01:51:00.001+02:00

Man in the Mirror

2009-07-08T00:19:00.003+02:00

Ikveld har eg sett minnemarkeringa til Michael Jackson. Eg har aldri vore ein stor fan av han. Ikkje det at eg ikkje likar musikken, eg har berre aldri sett meg inn i den. No angrar eg. Han har jo jammen meg mykje bra! Ikkje rart han blir kalla the King of Pop. (tastaturet gjekk litt fort her og eg skreiv ved eit uhell først Poop. oops, det blir noko heilt anna.) Det var ei utruleg vakker og verdig minnestund, det må eg seie. Eg beundrar dei som står han nær og som i ei slik vanskeleg tid har klart å samle tankane også rundt kven og kva som bør bli sagt og sunge denne stunda. Dei hadde virkelig gjort ein bra jobb! Greitt nok at dei er gode til slikt og har flust av kontaktar, men det må jo gjerast og tenkast gjennom likevel. Dei hadde virkelig fått til ein raud tråd gjennom alt som skjedde. Eg sat klistra til tv-skjermen og sjølv om eg greidde å stå imot lenge måtte eg til slutt gi tapt. Då brødrene sa sine siste ord til Michael trilla tårene og dei fortsette definitivt då datra kom fram til mikrofonen. Så ikveld tenker eg på familia til Michael og spesielt ungane. Det må vere forferdeleg å miste far sin i så ung alder! Eg håper virkelig at Michael trudde på Jesus så han no er i Himmelen...

Eg har funne min foreløbige favorittsong av MJ. Melodien, teksten, alt i hop - love it. Viss du har spotify kan du kopiere inn denne linken: spotify:track:72Odtn9RpwBnSWPeSbyvSm
Viss ikkje får du søke opp Man in the Mirror ein plass. Den er vel verdt minutta sine.

I'm starting with the man in the mirror
I'm asking him to change his ways
And no message could have been any clearer
If you wanna make the world a better place
Take a look at yourself and then make a change

Ho er oppstanden, halleluja!

2009-06-26T01:28:00.002+02:00

Fortsettinga på songen skal eg der imot ikkje rette til meg sjølv. I denne augneblink har eg bestemt meg for å gjenoppta blogg-skriving.:) Håper det fortsatt er someone out there som kanskje har håpa på dette og stikk innom av og til? Dette blir berre ein kjapp liten notis, så skal det kome meir seinare. Men eg kan jo iallfall gi ei lita oppdatering på viktige hendingar den siste tida:

- Michael Jackson er mest sannsynleg død.
- Eg er ferdig utdanna sosionom!
- Bustad: Slyngstad. Jepp, eg har flytta heim igjen til heimbygda mi.
- Eg pussar opp hus! Etterkvart skal eg flytte inn i huset der farmor og farfar har budd, så for tida driv eg oppussing. I dag har eg f. eks. brukt kubein for første gang i mitt liv. Eg blir så handy!
- Jobb: Frå 1. august er eg ansatt som kyrkjelydspedagog i statskyrkja i heile Haram kommune. Eller barne- og ungdomsarbeidar, som eg likar å kalle det.

Det var ein liten smakebit. Eg skal gi oppdatering med bilete frå oppussinga seinare. I mellomtida kan du sjå den flotte annonsa eg har laga med møblar til salgs. Eg håpar nokon vil kjøpe dei snart... Om du ser nøye på hovudbiletet kan du forresten sjå at eg har god utsikt frå stovevinduet mitt!:)

Prinsesse Aurora Sofie

2008-11-25T23:09:00.005+01:00

Gratulerer med nok ei fantastisk jente, Anita og Frode!! Og heldige Maren Kristine har blitt ei stolt storesøster.:)

So you say I've got trouble...

2008-11-11T17:48:00.005+01:00

Kvit jente i Malawi, attpåtil blond. Du anar kanskje kva som kjem allereie. Jaudå, sjølvsagt var det nokre gutar og unge menn der som fann det interessant. Det skal seiast at eg var positivt overraska i forhold til korleis det var i Uganda og Tanzania, for i Malawi blei dei fleste gutane litt kjent med meg før dei spurde om eg var gift eller singel. Eg er fullt klar over at det faktum eg er kvit i huda tilsvarar det same som mykje pengar og ein veg å kome seg vekk frå fattigdomen for dei som såg meg der nede, så berre slapp av - eg er ikkje blitt sååå innbilsk. Nokre spørsmål om min sivile status blei det likevel i løpet av opphaldet, og merkeleg nok var det alltid det mannlege kjønn som fann det kjekkast å prate med meg.

Til trass for at eg synast det er veldig kjekt å prate med gutar (og ikkje alltid har så mykje imot å få oppmerksomheit...), vart det ein kveld på minibussen nok til og med for meg. Då ein gut litt yngre enn meg sette seg attmed meg og var veldig ivrig etter å prate, kjende eg motstanden stige opp i meg. Episodar tidlegare den dagen gjorde at eg hadde fått nok, og då han tidleg i samtalen spurde om eg var "married or single", kom svaret "married" ganske fort ut av munnen min. Dette var faktisk einaste gongen eg laug om min sivile status for heile månaden i Malawi. Men det skulle vise seg at det straffar seg å lyge. Denne guten syntast nemleg at det var veldig interessant at eg var gift, og han spurde meg mange spørsmål om mannen min. Eg prøvde stadig å ro det vekk, men til inga nytte. Kva gjer mannen din på? Studerar, ja... Kva då? Kor lenge har de vore gifte? Har de ungar? Kva sa mannen din då du fortalde han du ville til Malawi? Korleis held de kontakta når du er her? Takk og lov at eg hadde spurt Ingve før eg reiste om å få bruke han i krisetilfelle, slik at eg hadde nokon å svare for. Så eg og Ingve gifta oss altså i fjor, vi har ingen ungar, han blei litt lei seg då eg sa eg ville til Malawi, men han ville eg skulle få oppleve det også, og vi held stort sett kontakta via internet, og telefon inn i mellom.

I etterkant av mitt Malawi-opphald har det blitt eit frieri og eit kjærlighetsbrev. Dessverre fekk dei nok begge svaret nei, men kven kan vel klandre dei for å prøve?;)

Om eg berre kunne få ein afrikanarunge eller ti...

2008-11-02T16:21:00.004+01:00

Rastafari-Linda

2008-10-24T12:46:00.002+02:00

No trur eg eg kjenner alle rastafariane som er i Lilongwe. Evt er det dei som kjenner meg. Dei blir ikkje sett paa som saa veldig bra folk akkurat, men dei oppfoerer seg stort sett fint rundt meg. Dei tek meg i handa kvar gong eg moeter dei paa markedet eller paa gata, og eg smiler og gir dei eit fast handtrykk tilbake. Eg kjenner dei saaklart ikkje igjen fraa gong til gong, saa eg smiler og seier hei til alle. Dei fleste andre ville nok i staden oversett andre, men dersom du les bloggen min kjenner du meg nok godt nok til ikkje aa bli veldig overraska over at eg gjer det motsatte.

Eg har blitt litt brunare i loepet av opphaldet her, men eg skulle veldig oenske eg var heilt svart. Det er saa slitsomt aa bli sett paa som steinrik heile tida! Dei lurer meg for penger paa markedet som det staar etter. Menmen, det er nok turistar som blir lurt endaa meir. No hoeyrdast eg litt negativ ut. Det var ikkje meininga, eg skuldar paa varmen (som er baade positiv og negativ). Eg har det fint. No kan eg aa telle til 19 paa chichewa, men sidan dei fleste her tel paa engelsk har eg eigentleg ikkje saa veldig bruk for det. Men eg synast det er kjekt aa kunne likevel. Kimots, ziwiri, zitatu, zinai, zizanu osv. 19 er kumi zizanu zinai. Saa saa kan du det. Regnar med du har pugga det til eg kjem heim.

Diwo nana! Ser deg seinare!

Kort om den noverande kvardagen

2008-10-18T11:50:00.006+02:00

Det er varmt. Eg sveittar. Mykje. Idag har ikkje eg sjekka gradestokken, men det har vore rundt 33 grader C mange andre dagar. I dag er det varmare, det er iallfall sikkert.

Her om dagen såg eg og Rebecca ein slange! Det var litt skummelt, altså. Det var mørkt ute og vi sprang skrekkslagne inn då vi såg den. Vaktene fann den dessverre ikkje, og ergo trudde dei heller ikkje på oss. Men det er heilt sant, altså. Eg såg den tydeleg nok! Ellers går det mest i firfisler og kakerlakkar.

Eg har det fortsatt bra, men gler meg faktisk litt til å kome heim igjen også. No skal vi snart vere med ut på Community Campaign med Chisomo, og håper å få intervjua minst ein landsbyhøvding. Eg går rundt i lange skjørt og oftast t-skjorte når eg ikkje er i huset vi bor, kvar kveld vaskar eg føtene mine og vatnet blir brunt, vi kokar mykje vatn til å drikke, går dermed også på do ofte og andre meir eller mindre spanande ting.

Herr Kakerlakk

2008-10-06T15:36:00.003+02:00

Det er kveld i Lilongwe. Vi har flytta inn i eit fint hus eigd av ein som heiter John som jobbar i Kirkens Noedhjelp. Det har vore moerkt i fleire timar allereie, sidan det moerknar i 6-tida, men no er det tid for aa legge seg. Eg gaar inn paa rommet der eg og Rebecca soev, og skal til aa opne klesskapet. Daa plutseleg ser eg ein litt stor brun flekk som bevegar seg rett ned for skapdoera. Kakerlakken! Rebecca hadde hylt og sprunge vekk fraa ein kakerlakk kvelden foer, og vi haaper paa dette er den samme. Det gaar mot krisetilstand igjen. Eg ropar ut til Kari i gangen, og ho tek med seg ein boks inn til aa fange kakerlakken medan eg held den under observasjon for aa passe paa kvar den er. Kari gaar mot den, kastar boksen ned i eit forsoek paa aa faa kakerlakken under, men bommar. Kakerlakken begynner aa springe, og ikkje visste vi at ei bille kunne springe saa fort! Kari snur og spring smaahylande ut av rommet. Eg staar eit millisekund i panikk og ser at den spring mot meg, foer eg sett meg ned paa senga som er rett bak meg og loefter foetene godt opp. Rebecca, som til no har staatt fryst fast i eit anna hjoerne av rommet, vaknar plutseleg til live. Ho plukkar opp boksen fraa golvet, kastar den over kakerlakken, og treff! Kari og eg pustar letta ut, men kva skal vi gjere med den no? Eg har daa slett ikkje noko oenske om aa ha ein febrilsk springande brun kakerlakk i ein boks under senga mi! Vi staar i ring rundt og observerar, raadville og opproemte av skrekk. Etter ei lita stund kjem heldigvis Martine reddande til. Ho organiserar oss, saa vi faar henta papp som ho skyv under boksen og faar snudd det heile med kakerlakken trygt fanga. Vi staar i aerefrykt og observerar denne toeffe jenta som handterar kakerlakkar saa lett. Hjelpsomme som vi gjerne vil vere let vi opp doerene for ho saa ho kjem seg ut med kakerlakken. I berre undertoeyet gaar Martine rolig ut paa plenen, slepp kakerlakken skadefri laus, og vi kan alle gaa inn igjen og legge oss i fred og ro. Kakerlakken er vekke og vi er alle, inkludert kakerlakken, i det minste fysisk skadefrie.

Og eg er paa internet!

2008-10-02T16:51:00.003+02:00

Min andre dag i Malawi, og eg maa seie eg likar det godt saa langt. Veldig hyggelege og hjelpsomme innbyggarar, og ikkje altfor slitsomme gutar. Eg har til no eit veldig positivt inntrykk, til trass for at det er svaert lite eg har sett endaa. No set eg inne paa ein kristen ungdomskafe eller noko saant. Tilfeldigvis enda vi her, og det virkar som ein triveleg plass aa henge. Internett gaar veldig seint, saa det spoers om dei andre vil tilbake hit.

Lilongwe er ein rar by. Det er meir som mange landsbyar, og har ikkje noko skikkeleg sentrum med store bygningar. Her er marknad, mange som berre heng rundt i gatene eller sit under trea, her er mange kvite pga Kirkens Noedhjelp, Unicef osv, og eg har funne ut at chechewa er eit vanskeleg spraak. Har ikkje faatt ete saa mykje lokal mat endaa, men det lille eg har smakt har vore godt. Det er ein god del som iallfall kan litt engelsk, men eg merkar den amerikanske uttalen min er ein ulempe. Eg faar konsentrere meg litt meir om aa prate tydeleg. Mandag skal vi begynne meir paa prosjektet vaart. Skal finne ut daa kva vi skal ha til problemstilling. Det viktige er: eg har det bra! Ting Tek Tid (TTT), This is Africa (TIA) og alt saant stemmer, folk har god tid og livet er bedageleg. Dette kan eg like.:)

No stikk eg igjen

2008-09-30T00:18:00.002+02:00

Til Malawi, denne gongen. Det er seint, bussen eg skal ta her ifrå går om litt over 4 timar, og eg må berre pakke heilt ferdig før eg legg meg for å sove ei lita stund. Det neste døgnet skal gå til å reise Oslo-London-Amsterdam-Nairobi-Lilongwe. Endestasjonen Lilongwe er hovudstaden i Malawi, som er eit lite land rett sør for Tanzania i Afrika. Der skal eg og tre andre jenter i klassa vere i ein månad og ha prosjekt. Senteret vi skal jobbe ut ifrå heiter Chisomo Youth Club og er ein samarbeidspartnar av Kirkens Nødhjelp. Oppgåva vår er mest sannsynleg å finne ut kvifor gatebarn dei har arbeidd med å føre tilbake til familia si ofte endar opp på gata igjen.

So long. Eg skal prøve å gi nokre oppdateringar medan eg er der. I mellomtida er det lov å be om at det må vere eit bra og lærerikt opphald, og at eg får leike med nokre skjønne afrikanarungar.:)

Ungdommelege kontaktannonser

2008-09-24T00:47:00.003+02:00

Ungdommelig, kristen dame,
79 år,
ønsker kontakt med kristen, snill mann.
Allsidige interesser.

Eg kjenner eg blir lettare forvirra over min eigen identitet som ungdom når eg les slike kontaktannonser. Ikkje det at eg er imot at eldre kvinner og menn kallar seg ungdommelege, men kva er det å vere ungdommeleg? Er dei virkelig ungdommelege? Er eg ungdommeleg?

Lat oss gå til vår kjære Wikipedia:

"Ungdom er tiden mellom da man slutter med å være barn og til man er blitt voksen.

Det er vanlig å tidfeste dette til ten- årene, som begynner på tretten og slutter på nitten. Nyere lovverk gjør dette noe komplisert. Man kan stemme ved stortings- og kommunevalg det året man fyller 18 år, men må være 18 for å få førerkort for bil. For få år siden var det mulig å starte militærtjenesten før man var 18 år, men man fikk ikke kjøpe alkohol. Førerkort for buss og lastebil kan man ikke ta før man fyller 21 år. I Norge er det ikke mange aldersgrenser over 20 år lenger. Grensa for å kjøpe sprit i Norge er nå 20 år, men i USA er den fremdels 21 år, slik den var i Norge da vi hadde myndighetsalder på 21 år.

Ungdomstid som særegen tidsperiode, er historisk sett et nytt begrep. I tidligere tider var man barn til man hadde «stått for presten» (ble konfirmert). Deretter skulle man i arbeide gjerne i lære. Den nye velstanden i forrige århundre førte til at stadig flere unge ble gående i utdanning og fikk mere disponibel tid for seg selv. Gruppene av unge skilte seg etterhvert så mye ut at det ga mening å snakke om en ungdomskultur."

I følgje denne definisjonen står eg sjølv i fare for å ikkje vere ungdom lenger. Likevel vil eg kalle meg det, sidan eg slett ikkje ser på meg sjølv som heilt vaksen endå. Eg som ikkje eingong kan å lage brunsaus frå botnen av! Berre nesten. Men kva med den nemnde dama på 79 år? Eller "Kristen, ungdommelig mann på 73 år..." som også har skrive inn til dagens Vårt Land? Er dei framleis i tida mellom barn og vaksen? I så fall må dei vere ekstremt umodne pensjonistar, og ikkje nokon eg sjølv ville sett etter som ein mogleg livsledsagar om eg hadde vore i aktuell alder. Er dette eigentleg ein finare måte å skrive ein er blitt dement på? "Kristen, dement mann på 73 år, søker kjekk og snill kristen dame fra ca 50-60"... Og når blir ein vaksen om ein endå ikkje har blitt det i ein alder over 70? Om ungdommen varer så lenge hadde det kanskje vore best for oss alle om vi blei like gamle som Noa og gjengen, så vi også kan rekke å kalle oss vaksne før vi døyr.

Sjølv forbinder eg ordet ungdommeleg med ulike emner. Eit naturleg emne for meg blir musikk. Ungdommeleg musikk vil vel vere musikk som er populær i større grupper unge (under 25) no til dags, som ymse rock og pop. Går ungdommelege 79-åringar på konsert med Coldplay? Eg såg dei ikkje på Ole Børud-konsert, iallfall. Eit anna emne er opprør. Ungdommar flest vil i større eller mindre grad gjere opprør mot autoritetar og ønsker å vere individualistar som klarer seg sjølve utan andre sine retningslinjer. Ungdommeleg klesstil er oftast veldig forskjellig frå det pensjonistar kler seg med, men går då den 79 år ungdommelege dama med trang grå dongeribukse, lang singlet med ein genser utanpå med store 70-talls roser? Kva skomerke bruker ho? Og så eit stort tema i ungdomstida: Kven er eg eigentleg? Går den 73 år gamle mannen framleis rundt og prøver å finne sin eigen identitet? Eg fryktar det...

Kjære ungdommelege mann på 73 og dame på 79. Eg ønsker dykk lykke til på den vidare vegen mot å verte vaksen, med alt det dette inneber av plikter, arbeid og erfaringar. Ikkje la dykk knekke av slankepress, motepress, sexpress, drikkepress, benkpress og andre typar press som kan vere ganske heftig i kvardagen som ungdom. Å vere kristen er ofte også vanskeleg i denne perioda av livet, men eg håper de har gode venner som kan støtte dykk. Eit kristent miljø er viktig. Kanskje sjåast vi i Misjonssalen laurdag kl 19.30 eller i Filadelfia søndag kl 19.00? Dette er plassar vi som er i den eldre garden av ungdommar ofte brukar å vere for påfyll og fellesskap. Ellers er eg glad i å gå på konsertar, som ungdommar flest, så kanskje sjåast vi også på nokre slike utover hausten? Då helst pop, rock, funk, jazz eller liknande.

For å avslutte med eit visdomsord frå Bibelen angåande temaet:
"Styrke er ein prydnad for ungdom, og grått hår ei ære for den gamle."
Ordtøka 20, 29

Salomo forstod det. Ikkje noko hårfarge der i garden, nei! Antirynkekrem skreiv han til gjengjeld ingenting om.

Dagens song

2008-09-21T02:36:00.002+02:00

Holy Ground

Andy Gullahorn

A good half-inch of dust had built up on the pews
There were pieces missing from the stained glass dove
There was a broken lock on one of the basement doors
You could open if you pushed it hard enough
It was wintertime
The streets were cold as hell
They laid their sleeping bags
Along the alter rail

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

As the word got out the sanctuary filled
With folks who had no other place to call their home
At night they’d share a meal and pass a bottle around
Something they were all accustomed to alone
The piano’s out of tune
Some keys don’t even work
But one guy could play a song
Out of the hymnal book

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

The local priest soon got word
of the vagrants in the empty church
He was told to go to the house of God
And clear them out because after all

It was holy ground

He was met at the door by a man with open arms
Saying “welcome to the one place we belong”
He saw the shiny floors beneath the sleeping bags
He could hear the sound of laughter down the hall
Later on that night
As they broke the bread
He asked them if there’s room
for an extra bed

It was holy ground
It was holy ground
It was holy ground

Provosert for misjon

2008-09-20T13:15:00.003+02:00

Igår diskuterte vi diakonalt arbeid i internasjonalt sosialt arbeid på skulen. Eg kjenner eg blir provosert. Faktisk. Og eg trur det er ein bra ting.

Misjon er noko eg alltid har hatt eit positivt forhold til. Det er så utrulig mykje bra som blir gjort i utlandet av misjonsorganisasjonar! Og det er jo ingen motsetning å jobbe i diakonalt arbeid (barmhjertighetsarbeid og rettferdighetsarbeid) og å fortelle om Jesus, også her i landet - iallfall etter mi meining. Ein kombinasjon av dette hadde til dømes vore ypperleg for meg. Men så er det ein gong slik at monge meiner ein ikkje kan blande dette, og dersom ein jobbar med å gi hjelp til andre så må ein for all del ikkje gjere noko for aktivt å fortelje om Jesus samtidig. Eg er ueinig. Det blir nesten som å seie at eg skal kutte ut å vere sunnmøring med mindre andre spør meg direkte om det. Eg er jo sunnmøring heile tida! Det høyrast på måten eg pratar på, merkast til og med ein del i oppførsel og humor, av og til pratar eg direkte om det sjølv, andre tider spør folk meg om det, men uansett tek det ikkje lange tida å finne ut kvar eg er ifrå og det ligg i meg heile tida. Eg kan heller ikkje kutte ut å vere kristen, eller late som det ikkje har noko å seie heile tida at eg er det. Og dersom eg faktisk trur på det som står i Bibelen, så vil eg ønske å hjelpe andre ved barmhjertighet og kjempe for rettferd - uansett kva livssyn dei sjølve har. Men eg vil ikkje sjå på dette som det aller viktigaste eg kan gjere for dei, for dersom eg trur på Bibelen så er det så veldig mykje viktigare at dei får ein sjanse til å kunne bli kjent med Jesus! Eg vil gjerne at alle skal ha det så bra som muleg i dette livet, men dersom vi kan leve eit fantastisk evig liv etterpå er det jo mykje viktigare at alle får sjansen til dette!

Eg vil bli sosionom. Eg vil fortelle om Jesus. På ein gong. Så sånn er det.

Og slik gikk det...

2008-09-10T19:26:00.003+02:00

KONGE konsert!!! Verdt kvart eit øre!
Og KONGE å få slå av ein liten prat, få autograf og ta bilde med sjølvaste Kirk Franklin etterpå!!!

Drømmemenn

2008-09-09T09:39:00.004+02:00

Eg oppdaterte litt på MySpace-profilen min her ein dag. Eit av spørsmåla om meg eg hadde svart på der var: "Who would you like to meet?". Det er nok nærare tre år sidan eg fylte ut dette, så eg hadde gløymt svaret: "Steven Curtis Chapman, Kirk Franklin, Shawn McDonald and the man of my life" var mitt vel gjennomtenkte svar. Eg får berre beklage at ingen kvinner kjem så høgt opp på lista mi, men eg har ikkje innført likestilling på denne rangstigen.

Eg blei positivt overraska då eg las ønska mine. Eg er jo faktisk på veg til å oppfylle dei! Iallfall dei av ønska der eg har namngitte personar i hovudrollene... I februar var eg på konsert med Steven Curtis Chapman, så eg har sett han, men fekk dessverre ikkje prata med han. Eg anser dette målet som delvis nådd. Han skulle eigentleg på Skjærgårds i sommer, så planen var å få prata med han då, men slik gikk det jo ikkje. Eg får ta det ein annan gong. I slutten av april var eg på konsert med Shawn McDonald, og etter konserten hadde eg ein triveleg liten prat med han. Bra fyr! Og mål nådd. I kveld skal eg på konsert med Kirk Franklin, og eg er vanvittig klar!! Gler meg ekstremt!!! Eg og Kristin er begge rimeleg gira på å få tak i han etter konserten så vi får prata med han. I så fall kan eg krysse av endå eit punkt på lista. Det går an å håpe...

Jesus Is My Friend

2008-09-03T18:19:00.001+02:00

Andrew Osenga (sjå link under artistar) hadde posta denne fantastiske musikkvideoen på bloggen sin. Om du har lyst å trene smilemusklane, og gjerne høyre din eigen latter i tillegg, anbefalar eg på det varmaste å ta ein kikk på det her!

Tilbake i Oslo

2008-09-01T01:16:00.002+02:00

Etter å ha vore i Oslo i nokre veker, kan eg konstatere at det er eigentleg godt å vere tilbake igjen. Særleg på grunn av det sosiale. Når eg i tillegg bur i ei koseleg leiligheit i eit hus, saman med to gode venninner, i eit roleg familieområde, og med så mykje turvegar og skog at det er som å bu på bygda, har eg funne ein ypperleg mellomting mellom sosialt byliv og rolegare omgivnader i frisk luft.

Den siste veka har mellom anna bestått av dette:
- Tre bursdagsselskap.
- Henta ny frysar.
- Bestilt billettar til Malawi!
- Tatt fire vaksiner og dobbel dose malariatablettar.
- Ungdomsmøte i Misjonssalen.
- To middagsbesøk.
- Skule.
- Konsert med St. Morritz.
- Overnattingsbesøk hos Camilla.
- Klemmar frå mange vennar.
- Sjokolade og potetgull.
- Manualar.

Eg er nøgd.:)

På tide med gjenoppliving?

2008-08-19T12:41:00.002+02:00

No er det ca 2 mnd sidan forrige innlegg, rett og slett ein fin sommarferie frå blogging. Det er vel muleg at nokon finn på å kike innom den igjen no når alt begynner på igjen, så eg skal starte opp igjen med oppdateringar igjen. Ikkje noko spennande innlegg idag, det her er meir som ein "reminder" på at det snart skal kome. Så om du tilfeldigvis er innom: be aware, snart kjem det meir.

Og i mellomtida skal eg pakke ut det siste og kome skikkeleg i orden her i flotte landlege omgivnader attmed Østensjøvannet. Du er hjerteleg velkomen på besøk!:) Iallfall frå i morgon av...

Tårer for Ronaldo

2008-06-20T00:08:00.002+02:00

Denne kvelden har vore trasig. I dag har eg jobba som liksom-elektrikar saman med pappa. Merka ørten kontakter. Eg er veldig glad eg ikkje skal bli elektrikar, det hadde passa svært dårlig til både interessene og tolmodet mitt. Uansett, mitt einaste krav var at eg skulle vere heime til kampen begynte. Eg hadde endå ikkje hatt moglegheita til å sjå ein heil Portugal-kamp i EM, og dei er jo favorittlaget mitt! Og kva skjer? Jau, eg kom sjølvsagt ikkje heim igjen før 35 minutt ut i første omgang. Då eg innsåg dette kom til å skje, innrømmer eg velvillig at eg blei i svært dårlig humør. Ikkje noko smil, og minst mulig unødvendig snakking på meg i kveld. Når i tillegg Portugal tapte, var kvelden... hmm, kva seier ein som det motsatte av "fullkomen"? Eg har mest lyst å berre grine litt for meg sjølv, rett og slett. Ein telefonsamtale med Kristin letta heldigvis hjertet mitt litt, og no skal eg sjå Pacific Blue i fred og ro, i eit forsøk på å få opp humøret eit hakk eller to før eg sovnar.

Det er mykje positivt å seie om denne dagen også, først og fremst at vi har fått leilighet til hausten! Takk Gud for det!

Likevel vil eg dvele litt ved dette sorgens øyeblikk ikveld: Portugal er ute av EM, og eg fekk ikkje ein gong vere med dei gjennom dei mest skjebnesvangre augneblinka!

Apropos EM

2008-06-11T00:34:00.002+02:00

Vårt kjære Noreg i raudt, kvitt og blått er dessverre ikkje med i EM. Men kvifor i all verdens dager har Nederland oransj drakt? Det nederlandske flagget er då på ingen måte oransj - der imot raudt, kvitt og blått som vårt eige, etter det eg kan hugse. Og kvifor er Italia sine drakter alltid blå, når flagget er grønt, kvitt og raudt?

Er svaret kanskje: Nederland + Italia = Aalesund FK?

Tagga, men ikkje med spraymåling

2008-06-01T16:42:00.002+02:00

Mi venninne Borghild har tagga meg, og her er reglane:
Ta opp den boka som er nærast deg. Slå opp på side 123 og finn den femte setninga. Skriv ned dei neste tre setningane. Tag fem personar, og fortel kven som tagga deg.

Boka eg har nærast meg no, er Syng for Herren, Sanger 05, med andre ord set eg ganske nært pianoet. På side 123 står dei siste versa av Himmelen tonar av lovsong, ein song eg trur har sitt opphav ein stad i Sør-Amerika. Den er skrive av P. D. Sosa. Dei setningane eg siterar blir altså frå siste verset.

Englane, songen og gleda
ventar oss heime hjå Gud.
Halleluja, halleluja!
Halleluja, halleluja!

Og eg taggar Tone Iren, Bjarne, Silje Nøkland, Silje Rasmussen og Åshild.

Utpakking

2008-05-31T13:17:00.003+02:00

Eg held framleis på med å pakke ut all bagasjen frå året i det store utland, og ikkje minst plassere alt saman på stadar der det er mogleg å finne det att. Ikkje enkelt. Eg vil påstå utpakking er ei reise i seg sjølv. Det er så mange ting som minner meg om ulike opplevingar eg har hatt dette året, eg kjem over diverse brosjyrer og småting eg allereie hadde gløymt eg hadde, og somme ting kjem eg etterkvart på at eg framleis saknar. Om det hadde funnast sakna-annonser for min eigen bagasje, ville eg til no etterlyst: bursdagsgåva til svogeren min og ein plastpose med diverse cd-rom og eit ark med koden til virusprogrammet eg brukar. Eg har no fått meg ny laptop (altså treng eg ikkje lenger ekstra tastatur!) og vil veldig gjerne installere Trend igjen, men treng altså dette arket først. Nokon som har sett det?

Eurovision Denmark 2008 -- Simon Mathew -- All Night long SF2

2008-05-25T01:45:00.001+02:00

Jajaja, då var endå eit Grand Prix over, eller Eurovision som det på fint heiter. Eurovision Contest til og med, kanskje? Nokre år sidan sist eg såg ein heil finale, men eg må seie kvaliteten har heva seg litt. I år var det jo heile to songar eg likte godt! Personlig favoritt: Danmark. Herleg avslappa gjeng med ein enkel og positivt lada song. Hakk i hæl: Storbritannia. Eg har ein forkjærlighet til 70-talls disco, noko som alltid gjer meg i godt humør. Danmark enda på 15. plass, og Storbritannia på 25. Av 25. Eg seier meg nøgd, det hadde vore for gale om eg likte det same som alle andre i Europa. Men eg blei overraska når resten av Noreg hadde same favoritt som meg. Ein kjekk ung kar som kan synge og spelar fotball med bandet medan dei ventar på å få kome på scena - slikt kan vi like.

I'm back!

2008-05-15T14:10:00.002+02:00

Ein skulle jo tru eg har droppa heile bloggkarriera mi her! Det har eg altså ikkje, eg har berre vore opptatt og nedprioritert den ei stund. Skal prøve å... ehh... "catch up" litt framover.

Fredag forlot eg Minneapolis, og når/om eg skal tilbake er uvisst. Det er sjølvsagt kjekt å komme heim igjen til familie, vennar, fjord og fjell, men det er vel berre å innrømme at eg har trivast godt i Minneapolis også, og det er nok litt av kvart eg kjem til å sakne. Spesielt nokre gode vennar eg har fått i løpet av året... Takk og lov for Skype, msn og Facebook!

Litt om reisa:
Først fly Minneapolis-Chicago. Etter nokre timar i the windy city gjekk flyturen vidare Chicago-København. Her begynte dei små problema som oppstod. Flyet var littegrann forsinka, og eg hadde i utgangspunktet berre 55 min på meg før neste fly gjekk frå København. Det tok si tid å kome seg ut av det store flyet, men til slutt var eg ute og klar til å trakke meg fram gjennom passkontroll og slikt. Litt språkforvirra og trøytt, fann eg ut det var tryggast å unngå vanskeleg dansk på min veg, så eg spurde fint etter retninga på engelsk. Då eg kom fram
til skranken der eg skulle få den siste billetten min, snakka eg automatisk engelsk til ho som sat der også. Det viste seg etterkvart at ho var svensk og prata svært forståeleg, så eg gjekk då over til ei blanding av engelsk og norsk. Ho, stakkars, prata med meg på ei blanding av engelsk og svensk. Eg rakk ikkje flyet. Det gjorde der imot bagasjen min, sjølv om dei trudde dei ordna det slik den kom med same fly som meg. Då eg tre timar etter planlagt entra Gardermoen, var der ingen bagasje å sjå. Eg spurde etter den, og den viste seg å allereie vere på eit fly til Ålesund/Vigra. Flaks eg hadde tatt meg tid til å skrive adresselappar på mine to kolli. Jaja, å få den gratis køyrd på døra heime var jo ikkje det verste som kunne skje, særleg ikkje med tanke på at det nok vog rundt 45 kg, som eg altså slapp å drage med meg rundt i Oslo. Litt kjipt å ikkje ha reine klede for døgnet mitt i Oslo etter ei så lang reise, men vennar og ei kjapp nødinnkjøpsrunde ordna på den saka.

Eg hadde ein heil dag i Oslo der eg fekk møtt mange vennar. Veldig kjekt! På morgonen var eg innom Blå Kors Kontaktsenter og møtte fleire kjentfolk. Trivelig. Ved eit bord sat ein eg kjenner, og i samtale med han kom det fram han hadde vore i Minneapolis sjølv for mange år sidan. Ein annan som stod attmed kunne opplyse at det hadde han også. Dei prata ei stund om at dei begge hadde slekt der som dei hadde besøkt. Ei dame ved det same bordet hadde nok ikkje vore ute og reist så mykje. Etter ei lita stund sa ho, dønn seriøs: "Jeg har en onkel i Bergen." Det var dagens! Eg kunne jo ikkje flire då, sjølv kor lyst eg hadde, så eg måtte ta det seriøst. Jaudå, ho hadde besøkt han, men det var lenge sidan no. Han var gift med ein bergensar, han.

Jaja, no er eg heime. Tok nattbussen og kom heim i går om morgonen. I natt har eg altså hatt mi første natt i mi eiga seng sidan juleferien, og eg merka eg treng litt omstilling til døgnrytma her. Forhåpentlegvis ordnar det seg fort. No trur eg det er tid for å pakke ut litt bagasje. Må trass alt ha det nokonlunde ryddig der til åtte tanteungar entrar huset i morgon.

Berre ein til i rekka?

2008-04-12T07:54:00.002+02:00

Ein gut på ca 20 år blei drept ikveld. Politiet fann han død i bilen. Etter å ha leita ei stund fann eg endelig noko om det på nettavisene, og det var ikkje på Minneapolis sine største aviser, for å seie det sånn. Du kan lese små artiklar om det her og her. Jepp, det var alt som var å finne om det, nesten fire timar etter politiet oppdaga det. Eg blir reint opprørt over at avisene ikkje skriv meir om det! Ikkje det at eg vil dei skal gå ut med mange detaljar, men eg meiner det er verdt å nemne. Og så blir eg endå meir opprørt over at ingen av dei amerikanske vennane mine ser ut til å bry seg om det heller. Hallo? Ein gut på vår alder blei drept! Og det skjedde to kvartal ifrå Augsburg! Det er innan fem minutt å gå her ifrå, og ingen bryr seg!!

Då går det mot slutten...

2008-04-08T19:28:00.002+02:00

Oppgåva om konflikta mellom Lord's Resistance Army og regjeringa i Uganda er levert. Då er det berre å begynne på neste...

Og om du tilfeldigvis lurer på noko om Lord's Resistance Army, så er det berre å spør! Eg vil for tida nesten kalle meg ein ekspert på området.

Giraff-te

2008-04-06T18:30:00.003+02:00

Eg er i gong med eit nytt forsøk på å lære meg å drikke te. Sjølv vil eg påsta det går ganske bra. Trikset er å ha te som smakar varm saft og ikkje har den ekle tesmaken, i tillegg til å ha i sukker og gjerne honning også. Bilete av ein giraff på pakken hjelp sjølvsagt på. Så mine teelskande vener; om de har ein te som ikkje smakar te, så kan eg nok snart joine dykk i drikkegjengen. I den samanheng vil eg også minne om at eg lenge har drukke både tyrkisk eplete og chai frå Aust-Afrika, så heilt ute av teen si verd har eg trass alt ikkje vore.

Påskeferie og roadtrip

2008-04-01T17:54:00.020+02:00

I påskeferien var eg på roadtrip ilag med to amerikanske venninner, Stephanie og Leah. Turen gikk til Las Vegas, og eg har no fått sett ein god del meir av USA enn eg hadde før. Som du ser på bildet var store delar av turen i flatt terreng. Eg kan herved meddele blant anna at Colorado er ein stat med store kontrastar, alt frå prærie til Rocky Mountains. Ganske fascinerande. Nebraska, der imot, er utrulig flatt og kjedelig.

Her har vi nettopp komt til Colorado, og the Pony Express (USA si første postteneste) hadde ein gong i tida ruta si gjennom denne staden. Eg og Steph poserar fint for kameraet.

På bildet over til venstre kan du sjå Rocky Mountains i det fjerne. Ut frå heilt flatt landskap dukka plutselig ei svær fjellkjede opp! Vanvittig... Det var liksom ikkje noko forvarsel, ingen gradvis auking i haugar eller noko kupert landskap i det heile, før vi plutseleg møtte skikkelege fjell. Det var nesten som å vere heime når vi kjaurde gjennom Rocky Mountains. Betre vegar her, såklart, men fjella var til tider ganske like. Det kribla i føtene mine etter å komme meg ut og opp på ein fjelltopp, men eg får vel vente 1,5 mnd til.

Her poserar Leah med nokre vakre solbriller vi fann i ei bod på gata i Las Vegas.

The Fountain. Kvar halvtime er det fonteneshow framføre Eiffeltårnet, Belaggio og andre kjente bygningar eg aldri hadde høyrt om før, og heller ikkje hugsar namnet på no.

Las Vegas er ein travel by med mykje som skjer, store flotte moderne bygningar, mykje gambling, mange prostituerte og ikkje min type by i det heile. Byen luktar pengar lang veg, både i form av dyre kjøpesenter og ørten gamblinghallar. Det er eigentlig ein veldig overfladisk by, og kallenamnet Sin City er med rette. Men for all del, det var kjekt å vere der nokre dagar og sjå korleis den er.

Her ser du Hoover Dam (over) og Lake Mead (under). Hoover Dam er USA si største demning, og frå topp til tå, altså opp til vegen som går over, er den 217,92 meter. Hoover Dam (det er berre sjølve demninga/muren) veg 6,6 mill tonn! Den var ferdig i mai 1935. Lake Mead er innsjøen som er oppdemd. Dette er like utanfor Las Vegas, og er dermed midt i ørkenen.

Landskapet i Utah. Utrulig fascinerande med ørkenlandskap! Raude fjell som ser heilt annanleis ut enn heime og slikt. Leah og Steph var visst ikkje like fascinert, men så er jo eg ei fjelljente, så eg skal vel ikkje klandre dei som trivast best på flata, sjølv om eg slett ikkje har forståing for det. Og ein liten notis: På veg til Las Vegas var alt dette dekka av snø. Snø i ørkenen er eit paradoks, spør du meg, men no har eg altså sett det også.

Chicago

2008-03-12T03:44:00.013+01:00

For to helger sidan var eg og Borghild på ein aldri så liten helgetur til Chicago. Chicago er den tredje største byen i USA, og berre ein times flytur frå Minneapolis. Det mest slåande med den byen her, iallfall for min del, var den imponerande arkitekturen. Overalt var det flotte bygningar fulle av små detaljar. Ovanfor kan du sjå the Water Tower (vanntårnet) til venstre. Det var eit av dei svært få bygga som ikkje blei berørt av den store bybrannen i 1871. Til høgre ser du Sears Tower, som er det høgste bygget i Nord-Amerika og det tredje høgste i verda. På det aller øvste biletet ser du utsikta frå Sears Tower, og du får kanskje ein liten aning om at det er rimeleg høgt? Eg kan då opplyse om at det har 110 etasjer høgt, noko som ender opp i ei høgde på 435 meter!

Desse bileta er tatt frå piren. Den er no ein ynda turistplass og har eit utal souvenirbutikkar, men den har hatt ulike roller gjennom tida. Under krigen var den for eksempel meir som ein flyplass å rekne.

Eg og Borghild var også innom eit planetarium, som vi i god tru meinte ville vere spennande. På første foredraget og stjernehimmelen somna eg, og på det andre somna Borghild... Det blei ikkje fleire museum på oss den dagen.

På biletet ovanfor har vi middag på Cheesecake Factory, før vi skulle på ein musikal. Eg fekk den beste laksen eg har smakt i statane! Mette og gode klarte vi ikkje å ete opp heile ostekakestykka vi hadde til dessert, så dei blei nytt på hotellet seinare på kvelden. I mangel på teskeier blei ostekaka for anledninga slukt ved hjelp av eit lite sugerør.

Her ser du den kjende bønna i Millenium Park. Den er ganske stilig. Biletet til høgre viser korleis det ser ut når du står midt under og kikar opp. Av andre ting vi fekk med oss kan nemnast Willow Creek Community Church, musikalen Altar Boyz, gå opp og ned Michigan Avenue, sjå The House of Blues og anna fascinerande arkitektur, som Chicago Tribune sitt bygg, og ikkje minst avslapning og mykje somn i kvar vår dobbelseng.

Og by the way...

2008-02-29T06:20:00.003+01:00

Tanteunge nr 8 har blitt fødd!!:) 28. februar kl 06.39 norsk tid, kom ein liten gut ut av ein mørk, våt mage og befann seg plutseleg i eit lyst rom med mange rare nye ting og personar. Gratulerer til min kjære bror og svigerinne! Og dei to tanteungane mine som har fått seg ein liten bror.:)

SJÅ!!!

2008-02-29T06:00:00.004+01:00

Ooo, min store helt! Skal love deg at det var KONGE å vere på konsert med han!! Det har vore ein draum sidan eg fekk min første cd av han då eg var 13. No har eg vel... ehmm... ni album av han, trur eg. Eg fekk med meg mi romvenninne Caris, og vi storkosa oss. Kven blir den første til å kome opp med namnet til eit av mine aller, aller største ideal? Jøye meg, så mykje Gud har lært meg og hjulpe meg gjennom gjennom songane til den karen her...

Valkamp

2008-02-29T05:24:00.006+01:00

Ein liten smakebit av valkampen her i landet:

Ein dag for noko sida var sjølvaste Hillary Clinton på besøk på Augsburg College! Fleire av oss norske tok turen, klare for å sjå litt av korleis ein valkamp eigenleg føregår her. Pågangen var stor og vi hutra oss gjennom ei kald ventetid i kø. Ein eller annan høgt oppe kom og handhelste på oss, altså ein som er ein del av valkampen hennar, men eg hugsar sjølvsagt ikkje kven han var. Då Hillary sjølv endelig entra scena, vart det mykje liv i dei 4000 eller noko sånt som hadde fått plass inne. Hillary blei ropa til folk blei hese, og sjølv hadde ho knappast stemme igjen etter mange valtalar.

Kven eg eigentleg vil ha til president her i landet har eg endå ikkje funne ut. Eg støttar Hillary i at noko definitivt må gjerast med helsepolitikken her i landet. Universal healthcare, slik som i Noreg, er gjerne ingen dum idé, men eg er usikker på om ho har funne ein god metode i å få det gjennomført. USA er trass alt stort, og slikt kostar pengar. Pengar er noko dei er i underskot av, mykje pga krigen i Irak. Men at familiar blir heimlause fordi dei må betale sjukehusrekninga til eit barn som blei sjuk, er heilt bort i natta. At noko må gjerast for middelklassa er eg også einig i, men så lurer eg på kva ho har tenkt å gjere med den fattigaste klassa. Då ho begynte å vase om at USA er det fremste landet i verda, der imot, var eg slett ikkje einig lenger. Dei nemnde mellom anna at USA er fremst på teknologi, men om ikkje eg tek feil så er det vel Japan som for tida innehar den tittelen. Presentasjonen av ho, der dei sa at USA treng ein sterk leiar og heile verda treng ein sterk leiar, var eg heller ikkje så fornøgd med. Eg undrast på når dei skal forstå at dei slett ikkje er fremst i verda på så mykje lenger.

Det blir spennande å sjå kven som blir nominert etterkvart, og kven som til slutt vinn valet. Eg har for tida to ord for det heile: forvirrande og fascinerande.

Lommelegen

2008-02-05T23:29:00.001+01:00

What if I Stumble
dcTalk

[The greatest single cause of atheism in the world today
Is Christians who acknowledge Jesus with their lips
Then walk out the door and deny him by their lifestyle.
That is what an unbelieving world simply finds unbelievable.]

What if I stumble?
What if I fall?

Is this one for the people?
Is this one for the Lord?
Or do I simply serenade for things I must afford?
You can jumble them together, my conflict still remains
Holiness is calling, in the midst of courting fame
Cause I see the trust in their eyes
Though the sky is falling
They need Your love in their lives
Compromise is calling

What if I stumble, what if I fall?
What if I lose my step and I make fools of us all?
Will the love continue when my walk becomes a crawl?
What if I stumble, and what if I fall?
What if I stumble, what if I fall?
You never turn in the heat of it all
What if I stumble, what if I fall?

Father please forgive me for I can not compose
The fear that lives within me
Or the rate at which it grows
If struggle has a purpose
On the narrow road you've carved
Why do I dread my trespasses will leave a deadly scar
Do they see the fear in my eyes?
Are they so revealing?
This time I cannot disguise
All the doubt I'm feeling

What if I stumble, what if I fall?
What if I lose my step and I make fools of us all?
Will the love continue when my walk becomes a crawl?
What if I stumble, and what if I fall?
What if I stumble, what if I fall?
You never turn in the heat of it all
What if I stumble, what if I fall?
What if I stumble?

Everyone's got to crawl when you know that
You're up against a wall, it's about to fall
Everyone's got to crawl when you know that (2x)

I hear You whispering my name [You say]
"My love for You will never change" [never change]

What if I stumble, what if I fall?
What if I lose my step and I make fools of us all?
Will the love continue when my walk becomes a crawl?
What if I stumble, and what if I fall?
What if I stumble, what if I fall?
You never turn in the heat of it all
What if I stumble, what if I fall?

What if I stumble, what if I fall?
You never turn in the heat of it all
What if I stumble, what if I fall?
You are my comfort, and my God
Is this one for the people, is this one for the Lord?

Det er det som kallast nåde, at sjølv om vi gjer feil - av og til grove feil, så er Gud like glad i oss likevel. Han vil vere med å hjelpe oss til å kome oss opp igjen. Tilgivelse, det er ein fantastisk ting! Tilgivelse... Vi kristne må øve oss på det, å kunne tilgi ikkje berre "store syndarar" som blir kristne, men også når vi som er kristne fell for djevelen sine triks og gjer noko gale. Å kunne tilgi ikkje berre når nokon har snylta litt på skatten, men også andre synder som frå eit menneskeleg perspektiv virkar verre. Det var jo derfor Jesus døde på korset!

Vi klarer ikkje leve fullkoment - Han gjorde det.
Her på jorda må vi ta straffa for det vi har gjort - på dommens dag har Jesus alt det på sitt eige skuldbrev så vi går fri.

Ikkje-kristne må få sjå at vi praktiserer det vi trur på: at vi tilgir dei som har snubla og dette på vegen, og vi vil hjelpe dei opp igjen så dei kan fullføre løpet sitt - sjølv med store skrubbsår på knea.

Nok ein gong...

2008-01-26T21:50:00.000+01:00

Her i det store utland med så mange av dei kristne artistane eg likar, prøver eg å skaffe meg billettar til nokre konsertar inn i mellom. I haust fekk eg berre med meg Derek Webb, men etter eg fekk vite at radiostasjonen ktis arrangerar mange konsertar i området, blei det straks litt lettare å finne ut kven av store artistar som er ventande. Før jul fann eg ut Newsboys skulle kome i januar, og glad og lykkeleg bestilte eg meg billett. Dei blei utselde så fort at eg fekk meg berre ein, men eg skal fint klare å nyte ein konsert åleine. Newsboys var i Bergen i fjor, og eg var i skikkeleg dårleg humør fordi eg ikkje hadde sjanse til å reise dit då. Konserten i Bergen var visstnok prega av dårleg lyd og ikkje altfor entusiastisk publikum, så eg blei skikkelig glad når eg fann ut dei skulle kome hit og halde ein konsert som garantert ville bli bedre.

I går var den store dagen. Eg begynte planlegginga søndag med å spør nokon om korleis eg kunne kome meg dit. Konsertlokalet er på Northwestern College, 10-15 minutt her ifrå og dermed i ein annan by. Hmm... Buss dit virka visst ikkje som noko alternativ, men to personar stilte villig opp for å bringe meg ein veg kvar. Sliten etter praksis i går, var eg likevel entusiastisk med tanke på ein fabelaktig konsert i vente. Eg gjorde meg klar i full fart, sidan eg sjølvsagt fekk litt dårlig tid mot slutten, og skulle til å springe ut døra då eg fann ut eg ville ta ein ekstra sjekk på billetten. "Sat. Jan 26th." Oooops... Det var ikkje igår, men der imot i dag! Oisann, her hadde eg visst tenkt eg visste datoen og tatt feil igjen. Minner meg mistenkeleg om noko som skjedde på flyplassen for vel ein måned sidan, noko du kan lese om i eit anna blogginnlegg. Lattermild og flau måtte eg ringe Katie og Elliot og fortelle at dei trengte visst ikkje køyre meg då likevel, for eg skulle nemleg ikkje på konsert før dagen etter.

Typisk meg. Kven andre kunne det vel skjedd med? Bror min seier eg er blitt "den nye Anita" (søster), og for dei som kjenner oss så gir nok det utsagnet meining. Jaja, heldigvis kunne mine to amerikanarar vere privatsjåførane mine i dag også, og nok ein gong gler eg meg entusiastisk til konsert. I det minste kom eg ikkje ein dag for seint denne gongen.

Nokon smartare?

2008-01-20T07:08:00.000+01:00

Her er saka: Eg får støt heile tida for tida - frå alt mogleg. Det vere seg vasken, klede, personar, dørhandtak... Dette har skjedd sidan eg kom tilbake til Augsburg etter jul og eg veit eg ikkje er den einaste som har dette problemet. Kan nokon fortelle meg kvifor dette skjer? Har det noko med kulde, luftfuktigheita eller noko totalt anna å gjere? Har DU eit forslag?

Back in the U.S.!

2008-01-16T05:06:00.000+01:00

Eg er tilbake! Positive sider ved USA: Starbucks (sjå bildet), Bruegger's, bra skule, små klasser, faga virkar til no veldig interessante og med gode lærarar, vennana mine her - både norske og amerikanske, Campus Outreach, metodistkirka Bethlehem, lav dollarkurs, snø, fin by, einerom(!), herlig jente eg deler leilighet med, god utsikt. Okay, eg kunne nok komt på meir, men eg er framleis i litt norsk modus og dermed trøytt allereie. Klokka er trass alt ca 22.30! Eg føler meg som mamma når eg vert trøytt så tidleg...

Vel, eg har mykje dårleg som kan seiast om dette landet og denne staden også, men for no skal eg halde meg til å nemne tre emner: mat, vind, kaldt.

Sånn, då veg iallfall alt det positive opp for det negative.:)

Heim att til ho mor

2007-12-31T08:54:00.001+01:00

Igår nytte eg å ha ein kveld heilt åleine, for første gong på fire månadar. Endelig kunne eg skru opp volumet når eg høyrde på musikk, noko eg ikkje har gjort sidan i sommar. Det var så uvant at eg ikkje klarte å ha det like høgt som eg veit eg ofte brukar her heime. Utruleg kor mykje betre cdane eg har kjøpt i USA blei når eg endelig fekk høyre dei på noko anna enn data eller iPod! Den nyaste cden av Kirk Franklin er herved vaaarmt anbefalt. Fantastisk! Men den har nok ikkje komt til Norge endå.:P

Kvelden enda med at eg blei trøytt og bestemte meg for å legge meg tidleg. Mykje søvn natta før nyttårsaftan virka fornuftig, og før klokka blei 23.00 sov eg trygt og godt i senga mi. Resultat: Klokka 05.00 vakna eg igjen og var lys vaken! Eg skal aldri meir legge meg tidleg i mitt liv!! Nei, eg har framleis ikkje fått sove igjen, og det er no over fire timar sidan eg vakna.

I staden for å ligge lenger i senga og irritere meg, tenkte eg at eg heller kan fortelle deg ei historie. Eg er veldig glad i historier frå virkeligheta, eller røynda som det heiter på godt nynorsk, og den her er sjølvopplevd og heilt sann.

20. desember fortalde eg nokre vener på Augsburg at folk brukar vanlegvis å vere snille med meg. Eg veit ikkje heilt kva det er, men til trass for at eg av og til rotar meg opp i litt ymse, eller personar virkar veldig sure når dei pratar med andre (f.eks. passkontroll), så er dei stort sett alltid blide og snille med meg. Eg kjem meg oftast fint ut av kinkige situasjonar på grunn av dette. Kanskje er det dei blonde krøllane som har skulda, eller at eg virkar så blond i meg sjølv at dei finn ut det er best dei er venlege og hjelper meg, eg veit ikkje. Det har vel gjerne ein del å seie at eg ofte ber i slike situasjonar også, om eg skal vere ærlig.

21. desember skulle eg reise heim på juleferie. Endelig heim til vakre Noreg igjen. Eg møter opp på flyplassen i god tid ilag med Renate, som eg har bodd ilag med i leilighet på campus. Vi skulle tilfeldigvis ta same fly heim. Då eg skulle sjekke inn bagasjen gav eg sjølvsagt eit ark med reservasjonsnummeret til ho som stod bak skranken. Glad og fornøgd rekna eg med at det der var fort gjort, alt var jo i orden. Det merkelige var at ho blei ståande så lenge å kike på reservasjonsnummeret mitt og dataskjermen. Det såg liksom ut som noko var gale. Eg er ein rimeleg så avslappa og roleg person av meg, så eg tenkte ikkje så mykje over det. Om noko var gale kunne ikkje eg fikse det uansett, men eg rekna med alt var greitt. Rett nok hadde eg ikkje sett skikkelig på billetten sidan sommaren, eigentleg, men eg trudde iallfall eg hugsa alt som stod på og at alt skulle vere i orden. Etter ei stund spør ho meg: "Should you by any chance have left yesterday?". Nei, eg trudde no eg hadde bestilt billett til den 21. desember. Ho kika på arket mitt og skjermen ei stund til, før ho kunne konstatere at eg hadde komt til flyplassen eit døgn for seint.

I slike tilfelle er det veldig bra å vere meg. Eg bad ei bønn til Jesus om at alt måtte ordne seg og eg måtte kome meg heim, så stod eg der å venta. Dama bak skranken fortalde ho måtte kontakte sjefen, og sjefen var såklart ikkje å finne. Eg var overbevist om at alt skulle ordne seg heilt fint, så eg stod der like avslappa som før. Når eg tenker på det no, så forstår eg jo det ikkje er så sjølvsagt alt ordnar seg når eg skal kome meg heim frå Minneapolis til Oslo på fly tre dagar før sjølve julaftan. Men der stod eg altså. Etter ei lang stund fann dama endelig sjefen, og ho (sjefen var også ei dame) ordna raskt ein ny billett til meg. Eg takka fleire gongar for at ho ordna det slik eg fekk kome heim til jul, og ho smilte og sa det var hennar julegåve til meg. Takk til Iceland Air for den!!! Og takk til Gud, eg bad trass alt Han om å ordne det.

Slik kom eg meg heim den jula her også. Utan ekstra kostnadar, og til den tid eg sjølv trudde eg skulle heim. Hadde til og med bestilt togbillett som passa med den tida eg trudde var rett, noko som til slutt passa særs godt. Eigentleg var det ganske greitt eg fekk vere i Minneapolis ein dag ekstra, den trengte eg virkelig for å få unna alt som skulle gjerast og pakkast før jul, så eg er glad og fornøgd. Komisk var det og, også då det stod på. Til tider får ein ikkje meir spenning enn ein lagar sjølv.;) Det heile minner meg ærlig talt ganske mykje om Nr. 91 Stomperud.

Tøff fjortis

2007-12-30T01:33:00.000+01:00

Då er jula nesten over for denne gong, og eg har ikkje ein gong fått ønska mine lesarar god jul. Eg beklagar. Men eg håper virkelig at du hadde ei god jul! Eg har det veldig godt heime, det er sikkert og visst. Som sagt, jula er nesten over, men det er vel ikkje for seint å tenke litt meir over det vi faktisk feirar jul for likevel? Jesus er då trass alt både heilårig og fleirårig.

Her får du dermed teksten til ein av mine favoritt-julesongar. Om du ikkje kan den, anbefalst ein tur til YouTube så du kan høyre melodien også. Vakkert og mektig. Og tenk at Maria berre var ein ung tenåring då det her skjedde! Herlighet, den jenta var iallfall mykje modigare enn meg. Om ikkje vi andre får utgjere like store bragdar og historiske hendingar for å utføre Gud sin plan, så viser det iallfall at Gud kan bruke oss alle berre vi har villige hjerter. Å ha eit villig hjerte er slett ikkje berre, berre.

Mary, Did You Know

Mary, did you know

That your baby boy

will one day walk on water?

Mary did you know

That your baby boy

will save our sons and daughters?

Did you know

That your baby boy

has come to make you new?

This child that youve delivered

Will soon deliver you

Mary, did you know

That your baby boy

will give sight to a blind man?

Mary did you know

That your baby boy

will calm a storm with his hand?

Did you know

That your baby boy

has walked where angels trod?

And when you kiss your little baby

You've kissed the face of God

Mary, did you know?

The blind will see

The deaf will hear

And the dead will live again

The lame will leap

The dumb will speak

The praises of the lamb

Mary, did you know

That your baby boy

is Lord of all creation?

Mary did you know

That your baby boy

will one day rule the nations?

Did you know

That your baby boy

is Heavens perfect lamb?

This sleeping child you're holding

Is the great I am

(Buddy Greene, Mark Lowry)

I denne samanheng, med kva jula handlar om og alt Jesus har gjort for oss, vil eg også ta fram eit vers av "Her kommer dine arme små". Dette verset blir nok ikkje sunge så ofte, men det gir ei kjensle av alvoret i det heile. Vår kjære Hans Adolf Brorson har skrive ein særs innhaldsrik song om ein skal sjå på alle versa, men eg skal nøye meg med dette eine i dag:

Men, Jesus, hvordan går det til
at dog så få betenke vil
den store, store kjærlighet
som drog deg til vår jammer ned.

I same slengen er det vel greitt å få dette unnagjort også:

GODT NYTT ÅR!!!

Ikkje minst ønsker eg deg eit velsigna nytt år! Kva kan vel vere betre?:)

Vossafår

2007-12-11T05:40:00.001+01:00

Hugsar du den reklama her, eller? Eg hugsar den med fryd og glede, og håpar du også kan glede deg over endelig å nyte ei Vossafår-reklame igjen.:)

Sånn er det å gå på skule i USA...

2007-12-08T02:52:00.000+01:00

Innan ti dagar skal eg ha gjort dette av oppgåver som skal setjast karakter på:

Ein quiz/prøve
Ei oppgåve
Ei framføring
Ein eksamen
10 journalar
Lage timeliste og skrive evaluering

I går leverte eg ei oppgåve, to dagar tidlegare leverte eg ei anna og idag hadde eg ein liten presentasjon for læraren min og sjefen min på praksisplassen. Inn i mellom alt dette er det sjølvsagt anna som skal gjerast i tillegg. Ikkje mykje tid til pause, nei, så det er vel berre å sette i gong så eg får gjort noko lekse idag også.

Brilleslangen

2007-12-04T19:21:00.001+01:00

"Vossafår, anbefalt ta ei so broka bridle."

Tur til sydlegare strøk

2007-11-25T01:56:00.000+01:00

Ja, kva skal eg seie? Ei helg i Hollywood er absolutt å anbefale! Eller forresten, ikkje ei helg, det trengst ei heil veke. Men ei helg er bedre enn ingenting!

Vi var 5 norske jenter som reiste ilag og bodde på eit motell i Hollywood. Helga var stappfullav inntrykk og kulturelle opplevingar. Hovudsakleg bestod den av Universal Studios, Walk of Fame, Santa Monica Beach og American Music Award. Fantastisk!:)

Og kven fann eg på Walk of Fame? Jau, sjølvaste Billy Graham hadde fått ei stjerne der. Eg har også funne ut at Johnny Depp brukar ein del større sko enn meg. Det har forresten Matt Damon også. Store herreføter, men det er bra.

Universal Studios var utrulig stilig! Fekk sjå både hus og anna brukte i kjente filmar og seriar. På eine bildet ser du meg attmed bilen og mopeden brukt i "The Bourne, Identity". Flykræsjet var forresten veldig bra laga til. Nesten skummelt med koffertar slengt rundt.

Santa Monica Beach! Pacific Blue, anyone? Her er piren! Eg prøvde å vasse i sjøen, det var kaldt...

American Music Award var veldig artig! Såg storheiter som Alicia Keys, Lenny Kravitz, Beyonce, Kirk Franklin(!), Celin Dion osv. Kongehelg! Har ingenting imot å reise tilbake til den byen der, nei! Tøffingane bak solbrillene er meg og Borghild.;)

Skikkelig fotball+David Beckham=Konge!!!

2007-11-25T01:24:00.000+01:00

Etter fleire månadar med berre amerikansk fotball, fekk eg endelig sjå skikkelig fotball igjen. Eg veit somme stadig blir overraska over dette, men eg likar veldig godt å sjå fotball. Når laget i tillegg er LA Galaxy, der sjølvaste o store David Beckham spelar, så gjer det ikkje akkurat det heile mindre spennande.

Ja, eg har sett DAVID BECKHAM! Og vi var ganske close, etter mi meining. Eg sat på andre rad heilt nede i eine hjørnet, altså ganske nært cornerflagget. Og der tok tilfeldigvis David en corner, noko som gjorde at; jepp, han var berre nokre få meter frå meg.;)

Det høyrast ut som eg berre var opphengt i David, eg innser det. Fakta er at eg var nok av fåtalet som fulgte med på kampen og kvar fotballen haldt til, og ikkje berre stirra på David heile tida. Eg likar å bruke berre fornamnet hans, for då virkar det som vi er nære kjenningar.:P

Litt fakta: LA Galaxy spelte mot Minnesota Thunder i the Metrodome her i Minneapolis. Det var finalen i Copa Minnesota, og stillinga var 1-1 etter full tid. David hadde den målgivande pasninga for LA Galaxy. Veldig fin pasning, ellers ein heilt grei kamp for David, ikkje noko ekstraordinært. Han blei bytta ut etter ca 73 minutt, så han fekk ikkje vere med i straffekonken. Keeperen til LA Galaxy, Cronin (veldig kjekk) redda nokre straffer, og LA Galaxy vann gullpokalen!:)

Endelig skal du få høyre meir om livet mitt!;)

2007-10-29T06:32:00.000+01:00

Tid for ei lita oppdatering. Sidan det er lenge sidan sist, veit eg ikkje heilt kvar eg skal starte. Vil du høyre om dagen i dag, kva som har skjedd sidan sist eller livet her generelt? Kanskje blir dette ein miks, vi får sjå etterkvart som innlegget tek form, men målet er iallfall at du skal få vite litt meir om livet mitt.

Noko som har oppteke ein god del av tid og tankar i det siste er praksisen min. Eg har praksis på eit senter for ungdommar som har stukke av eller blitt kasta ut heimanfrå. Dei er mellom 10 og 17 år (flest i øvre halvdel), 14 ungdommar er maksgrensa i huset, vanleg opphald er 3-5 dagar. Medan ungdommane er der må dei følge nokre reglar, som respekt, hjelpe til med vasking og forholdsvis enkle ting som det, vi har stadig kontakt med dei som har foreldreretten, familiemøter blir tilbydt og stort sett endar opphaldet med familiegjenforeining. I tillegg til å henge med ungdommane og hjelpe dei til å sjå si rolle i problema, har vi eit telefonrom der eg også jobbar. På telefonrommet går det mykje i å sette over samtalar, papirarbeid, og også nokre krisetelefonar kjem inn. I oktober har eg vore der 18 timar for veka, 8-16 på fredagar og 13-23 på laurdagar. Mykje tid har gått til dette, så eg har til tider vore ganske sliten. Heretter skal eg berre jobbe fredagane fram til jul. Eg lærer definitivt mykje der! Trivast godt og likar praksis mykje bedre enn å lese lekse og ha timar. På same tid tek det på, for eg høyrer mange triste og sjokkerande historier, og ser så mykje heilt forskjellig frå mi familie og min livssituasjon. Det er ei utfordring å ikkje ta med bekymringane heim etter jobb.

Over til eit artigare emne. Eller, eigentlig hadde det ikkje trengt å vere artig, men heldigvis har ikkje eg og datamaskina mi veldig tette band grunna mykje trøbbel. Til saka: Eg mista laptopen min i golvet her for noko sidan. Den berre datt fint av fanget mitt. Eg trudde alt gjekk bra, men det viste seg at tastaturet ikkje funka. Det går sikkert an å reparere, for dei som har peiling på slikt, men eg gjekk rett og slett til innkjøp av eit ekstra tastatur. Det funkar og eg klarer meg fint. Litt meir tungvindt, det skal eg innrømme, men det kunne vore verre.

Skule går ganske greitt, sånn generelt. Det er forferdelig mykje lekse her i landet! Om du vurderar å vere utvekslingsstudent i USA så vit at det er mykje skulearbeid. Eg har ikkje mange skuletimar, berre 8 i veka i tillegg til praksis, men eg har rundt 160 sider å lese kvar veke i lekse, og inn i mellom er det oppgåver som må skrivast. Eg har lest meir pensum på to månader her enn eg gjorde for heile forrige skuleår. Dette har mellom anna ført til innkjøp av lesebriller, noko eg har planar om å legge inn bilder av seinare.

Eg er framleis b-menneske, om nokon skulle vere i tvil. Eg har heller ikkje funne meg nokon dugande mann sidan sist, så på det planet kan du også slappe av med at alt er slik det brukar.

I dag har eg vore på konsert!:) Det var kjekt og eg kosa meg. Sidan alle eg kom på å spør var opptatt denne helga, gjekk eg åleine. Derek Webb er ein artist eg likar godt, så eg blei så glad når eg såg han skulle kome til byen! Då gjorde det ikkje noko at nesten alle andre norske studentar her er på tur til New York i helga, men eg måtte ha praksis. Derek Webb er herlig. Stort sett rolege sangar, politiske, om Gud, kjærlighet... Kona hans, Sandra McCracken var også med og var hovudartisten i første del av konserten. Det var min første konsert sidan eg kom hit, og med ein artist eg virkelig likar, så det var ein herlig opplevelse som gjorde meg i godt humør.

I kveld har eg vore på møte med Campus Outreach her på skuleområdet. Det er ein organisasjon som driv arbeid blant studentane, og kvar søndag samlast ca 30 stk på "møte" i eit lite hus dei eig her. Først er det andakt, så er det sosialt. Eg har slite med at eg ikkje har funne nokon plass eg kjenner meg heime her borte, men når eg var på mitt første møte med Campus Outreach forrige søndag, kjente eg endelig eg var heime. Du har kanskje opplevd at når du går inn i ei ny forsamling/kirke/whatever kjenner du fort om du er komfortabel der eller ikkje, basert på forkynninga og folka. Slik kjente eg altså at eg hadde funne det vi kallar ein "åndeleg heim". Dette er viktig for meg, og noko som nok vil gjere tilværelsen her litt lettare. Endeleg har eg eit kristent fellesskap der eg trivast og kjennast som den plassen eg skal vere!:)

No er du sikkert ganske lei av å lese mi oppdatering av det eg plukka ut som meir eller mindre viktige emner i farta. Som ei avslutning kan eg nemne det er Halloween her borte no, og eg har endelig funne ut korleis eit graskar ser ut inni. Folk kler seg ut og festar, og dette er tida for utfordrande utkledningar for jentene. Berre slapp av, eg har ikkje blitt så amerikanisert endå.;) Det har vore nokre nydelege haustdagar i det siste, sol og fine fargar på trea. Eg er så glad i hausten! Vel... Sol, haustfargar, gåturar, herlig konsert, møte med Campus Outreach - alt dette har gjort dagen min god og eg er i godt humør før eg straks skal legge meg.

What, what in the butt

2007-10-14T06:57:00.001+02:00

Sorry eg ikkje har oppdatert på aldri så lenge! Livet her er litt vel hektisk i forhold til kva den sunnmørsjenta her føretrekkjer. Ikkje det at eg alltid vil ha eit latmannsliv, men eg er berre ikkje så glad i å lese 150-200 sider i lekser kvar veke, pluss oppgåver og praksis. Praksis er kjekt, altså, men eg er ikkje lenger den store teoretikaren eg ein gong var. Skal skrive meir om livet mitt snart! Men til den tid skal du iallfall få ein video å sjå på.

Dette her er Samwell. Torsdag hadde han konsert på skulen min, Augsburg College. Hallo, er det mulig å invitere "The YouTube sensation - Samwell" når dei først skal få nokon til å halde konsert her?!?! Det her er disgusting. Eg anbefalar eigentleg å ikkje sjå denne musikkvideoen. Æsj. Og den sett seg på hjerna, det her er ein advarsel. Eg hadde timar når konserten var, så eg hadde ei god unnskulding for ikkje å vere der, men eg hadde nok ikkje vore der likevel. Fysj og fy. "What, what in the butt?". Ekling!

Zombiar og ultimatum

2007-09-24T07:44:00.000+02:00

Det her er to kinobillettar, begge datert 9/23/07, eller 23. september om du vil. "Resident Evil: Extinction" er ein forferdelig zombie-film. Om den kjem til Norge, så ikkje sjå den!!! Den er dårlig og ekkel. Eg brukar å klare å ha augene opne under filmar, men med den der sat eg og myste gjennom store delar av 1 1/2 time. Og det er ikkje berre fordi eg er jente eg meinar den er dårleg, tru du meg. Kinobillettar her er billege, men du har virkelig ikkje lyst å kaste vekk ein kveld og pengar på den filmen der heime i mitt kjære fedreland. "The Bourne Ultimatum" kan du der imot gå å sjå. Det er ein typisk Bourne-film, så du veit kva du får. Utruleg kor mykje han der klarer å overleve til og med utan alvorlege skadar!

To filmar på ein kveld - det er like mange som eg brukar å sjå på kino på eit heilt år! Skal seie eg slår meg laus her.;)

Heia Twins!!!

2007-09-24T07:11:00.000+02:00

Eg har vore på baseballkamp, og Twins vann 4-2 over Texas Rangers! Som du ser er det ein ganske så svær hall vi er i. Nokon sa at Metrodome har plass til 43 000 tilskodarar, og eg tvilar ikkje. Baseball skal visstnok vere den mest amerikanske sporten over alle sportar her borte, så det var verdt å få med seg ein kamp. Onsdagar er det ofte "student night", og med studentbevis kostar det då 4$ å kome inn, og til det blir tomt kostar pølse med brød 1$. Det er så og seie ingenting. Under 30 kr for å få sjå ein baseballkamp!

No skal det seiast at baseball ikkje er den mest spennande idretten eg har vore borti. Kampen har ni omgangar, og det er aldri snakk om å skunde seg. TRE timar tok det før den var ferdig, og då spelte dei ikkje ein gong siste halvdel av siste omgang sidan kampen allereie var avgjort.

På bilete over til venstre: Sarah B. (som eg bor på rom med), Chris og meg.
Bilete over til høgre: Sarah B. og Karen.
Bilete under til venstre: Eg og Sarah T. (også i mi leilighet).
Bilete under til høgre: Vel, eg håpar du ser kven det er.
I same slengen får eg putte inn ein takk til Chris for å ha tatt ein del av bileta.

Å observere folk var av det meir spennande, iallfall etter den første spenninga med å sjå ein ny type ballsport hadde gitt seg. Det er rett og slett ikkje vanleg å vere på kamp for å følge med og heie, men for stemninga og det sosiale sin del. Folk flest sit og pratar seg imellom og går inn og ut etter mat og drikke. Det er faktisk meir liv i pausene mellom omgangane enn under sjølve spelet. For meg som vanlegvis berre ser på fotball der eg må følge med heile tida var det ein litt vel stor overgang. Det enda for det meste med at eg sat og kika på bana utan å få med meg noko fordi det gjekk så treigt. Eg skal innrømme eg var ganske lei på slutten, men eg har lært meg nokre baseballreglar, eg har sett ein ekte amerikansk sport og ikkje minst vann Twins. Eg går ut ifrå det var verdt det.

Action i storbyen

2007-09-18T07:38:00.000+02:00

Eg har fått inntrykk av at eg får med meg litt meir action her i byen enn dei fleste andre, sjølv om akkurat det "å få med seg" nok kan diskuterast. Litt har eg iallfall fått opplevd, så eg tenkte eg skulle dele nokre opplevingar her. Små episodar som gjer kvardagen meir spennande.;)

For ei stund sidan var eg og fire andre norske på sosialkontoret for å søke om noko. Fascinerande plass. For å kome inn måtte vi gjennom sikkerhetskontroll, og to væpna vakter stod inne på venterommet. Majoriteten av klientane var afroamerikanarar, og ganske få var kvite utanom oss. Kontoret var fullt, vi sat i kø rundt 1 1/2 time, og eg blei sitjande på rada bak dei andre. Hadde det eigentleg veldig greitt der eg prata litt med dei på sida mi og studerte rommet og personane. Fekk forresten spørsmålet: "Is Norway in Russia or in Canada?".;) Ei av dei norske sat attmed ein amerikanar som begynte å kviskre til ho. Eg forstod noko var gale og spurte dei som sat rett framføre meg. Dei fortalte han ikkje likte vi prata norsk. Okei, tenkte eg, det har jo ikkje han noko med, men for all del. Så prata dei andre engelsk ei lita stund, men så sa han noko lavt igjen, og dei blei ganske så stille. Eg merka han var litt irritert, men tenkte ikkje så nøye over det. Eg var sist i køa av oss norske, og ein etter ein gjekk dei rett ut av rommet når dei var ferdig i skranken. Eg hadde kjensla av at dei kom til å gå frå meg, utan eg heilt visste kvifor, så når eg endelig var ferdig og ikkje fann igjen nokon av dei norske så blei eg ikkje overraska. Eg kika inn igjen, men ingen av dei var å sjå, så eg bestemte meg for å gå heim åleine. Prøvde rett nok å ringe han eine eg hadde nummeret til først, men han hadde slått av telefonen. Sosialkontoret var like attmed den norske Mindekirken, så for ein gongs skuld visste eg kvar eg skulle gå. Flaks. Etter ei stund ringte ei av dei andre til meg og lurte på kvar eg var, men eg hadde jo begynt å gå heim igjen då, så vi blei einige om at eg berre skulle gå så kunne vi heller snakkast når dei kom tilbake. Alle dei fire kom seinare og banka på døra. Dei kunne då fortelle kva som eigenleg hadde skjedd. Han fyren hadde nemlig trua med å drepe oss! Særleg den norske guten var han ute etter, men også vi andre var lite populære. Han skulle få vennane sine til å kome og hjelpe han. Ikkje rart dei andre blei redde - virkelig livredde. Dei hadde gått ut og gøymt seg, og hadde kika etter meg, men gått glipp av akkurat når eg kom ut. Skal seie dei blei litt bekymra når dei fann ut eg var på veg tilbake åleine. Men turen min tilbake var ganske artig, noko du får lese om i neste punkt, og eg hadde ein fin tur på sosialkontoret der eg glatt klarte å unngå å forstå eg blei drapstrua.;)
Eg gjekk altså og tusla åleine heimover frå sosialkontoret. Etterkvart kom eg til ein veg eg måtte krysse utan lyskryss, og ein ganske kjekk gut i midten av 20-åra stoppa bilen sin for at eg skulle få gå over. Dei er ganske høflige slik her i byen. Eg smilte og takka og begynte mine steg over vegen. Då flaug capsen min. Akkurat som i film, sant. Utrulig komisk. Eg måtte berre flire, snudde meg og fann capsen på bakken rett bak meg, tok den i handa og fekk no gått over vegen med større hell. Han stod og venta på meg og smilte og flira også, såklart. I det han har køyrt forbi meg ropar han noko ut vinduet. Eg fikk sjølvsagt ikkje med meg kva det var i farta, tenkte det sikkert var "Are you fine?" eller noko sånt, så eg nikka og smilte. Akkurat nikking og smiling er eg ganske god på. Problemet kom då eg fekk tenkt meg om kva han eigentleg sa, for det var jo slett ikkje "Are you fine?", men "Do you need a ride or anything?". Ooops, ikkje det smartaste spørsmålet og nikke og smile til.;) Han snudde bilen, køyrde tilbake til meg, stoppa og lurte på om eg trengte skyss. Eg smilte og sa at neidå, eg kunne berre gå. Ingen skade skjedd, han køyrde igjen, og eg måtte flire for meg sjølv fordi det der er så typisk meg...
Ein annan dag kika eg ut vinduet på rommet mitt og såg det var røyk bortover motorvegen. Frå stovevinduet kunne eg sjå det var ein personbil som hadde køyrt inni bakenden på ein buss. Det var faktisk rett utanfor her. Bussen hadde heldigvis ingen passasjerar og sjåføren i bilen såg ut til å kome uskada frå det. Grunnen til røyken var at bussen hadde tatt fyr oppe i eine hjørnet bake. Det var berre ein liten brann, så det var ikkje noko farlig i situasjonen, men det var spennande å sjå på. Ikkje lenge etter kom tre brannbilar, og alt var raskt under kontroll igjen.
Laurdagkveld kom eg ganske seint tilbake igjen frå handletur på Mall of America. Då eg og Borghild (som eg var på shopping saman med) var på veg tilbake til skulen frå bana, fekk eg nok ein gong oppleve litt action. På andre sida av eit kryss stod ein buss omringa av ni(!) politibilar. Politiet var inni bussen og kroppsvisiterte passasjerane, og nokre av dei blei arresterte. Spennande! Dessverre er nyhetsbildet i USA ganske så kontrollert, og ikkje mange slike hendingar kjem i avisene. Dermed veit ikkje eg kva som eigentleg foregjekk.
Den siste episoden skjedde same natta. Eg fekk ikkje sove, så eg opna augene igjen og kika ut vindauget. Der stod ein av skulen sine Security-bilar på parkeringsplassen utføre blokka her, og tre Security-vakter stod og lyste med lommelykt på ein person som sat inni ein bil. To andre stod utføre. Etterkvart kom han som sat inni bilen ut og sette seg på bakken. Dei to andre såg gjennom bilen og kasta noko, før dei satte seg inn og køyrde vekk. Like etterpå kom ein politibil, og ein politimann snakka med Security-vaktene og mannen. Så kom ein bil frå "medical emergency", og dei prata også og hadde ei kvit kappe rundt mannen som han hadde på seg ei lita stund. Så blei han ført vekk av Security-vaktene til ein stad eg ikkje kunne sjå, politibilen køyrde og etterkvart reiste også "ambulanse"-bilen.

Eg får oppleve litt meir av slikt her enn i Oslo, og eg ser på det som krydder i kvardagen. Og berre slapp av, eg går ikkje åleine ute etter det er blitt mørkt.

Tankar frå Caedmon

2007-09-10T08:21:00.000+02:00

I dag har eg kjøpt meg ein ny cd. Sånt skjer av og til. Denne gongen var det Caedmon's Call "Overdressed". Den er heilt ny og har fått toppkritikkar, og forventningane mine blei innfridd. Cden er herved anbefalt til alle andre heime i Norge når den ein gong kjem dit! Ein i gruppa er Andrew Osenga, som eg har skikkelig sansen for, og han lagar alltid bra musikk. Herlig. Tekstane er mange av den litt djupe sorten som eg må tenke litt over, og plutseleg ein gong i ein spesiell situasjon forstår eg det kanskje. Sånt kan eg like!:) Akkurat på musikkfronten foretrekker eg å måtte tenke litt sjølv også.

No har eg høyrt gjennom heile albumet tre gongar på rad utan pause, noko som vil seie at eg er på mi fjerde runde i skrivande augneblink, og særleg ein song har stukke seg ut i kveld. Er så trøytt at dei songane eg må tenke aller mest på får eg sette meg meir inni i morgon.;) Men eg har absolutt fått mykje å tenke på sjølv om mykje endå er skattar eg må grave meir og djupare ned i. Godt kjøp!

Her er kveldens/nattas song. Sjølvsagt mykje bedre med musikk til, men teksten er god i seg sjølv også:

Share In The Blame

don't blame the bullett for the wars you have sown
don't blame the winter when you've forgotten your coat
when you make the same deals for a hundred years
and you wanna make a change
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

don't blame your brother for the color of his skin
don't blame your neighbor for the house he lives in
from the same cloth, we are all made of, we are just the same
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

like a coming of age, i am learning how to say
all the failures i'm dragging behind
finding freedom to speak, freedom to release
oh, tonight i wanna make peace with you

don't blame the writer for the doubts in your head
don't blame the preacher for the lovers in your bed
when you find out that the world is round, everything is rearranged
you gotta hold up the mirror now and share in the blame

like a coming of age, i am learning how to say
all the failures i'm dragging behind
finding freedom to speak, freedom to release
oh, tonight i wanna make peace with you

don't blame the president, don't blame the king
don't blame your history for what might have been
we will be free where the grass is green and the lion is tame
if we just hold up the mirror now and share in the blame
if we just hold up the mirror now and share in the blame

Minnesota State Fair

2007-09-06T20:28:00.000+02:00

My very first corn dog.

Eg har vore på Minnesota State Fair! Det er ein ganske stor greie. Alt er stort her, det er virkelig ikkje tull. State Fair er ein svær marknad, utstilling, tivoli, mat, mat, mat... Eit stort område er satt av til dette, og det er ein årleg tradisjon med mykje folk. No er det over, men eg rakk det altså. Sarah T. tok meg og Renate med dit søndag. Vi bor alle tre i leilighet ilag, men eg bor på rom med Sarah B. for dei som er interessert i å vite slikt.

Det var kjøka fullt med folk på State Fair. Veeeldig mange tusen, eg tør ikkje å ta noko som helst overslag, eg berre veit det var mange. Men det var kjekt å vere der ei lita stund. På bileta under ser du nokre boder, og noko dei utan høgdeskrekk kan ta på tivoliet... På området var der også fleire store hallar med utstilling av kyr, sauer, grisar, hestar og så vidare. Dette er staden å vere for bøndene! Pappa hadde likt seg her. Dessutan var det kokheitt ute, og eg skulle ønske eg kunne like varmen like godt som pappa også.

Ein svært fascinerande ting med State Fair er at så å seie all maten du kan kjøpe blir servert på ein pinne. Eg smakte altså corn dog on a stick, som er pølse i ein frityrsteikt maismjøldeig eller noko sånt. Den var litt vel søt, men ganske god. På bilete kan du sjå ei bod med "cheese on a stick", og på venstre side er ei bod med "All You Can Drink Milk $1".

Her er eg og Sarah T. på veg heim. Herlig jente.:) Kjekt å få oppleve noko som er spesielt for byen, men jammen kan det bli ganske slitsomt også. Det begynner å kome seg no, eg har blitt litt meir vant med livet her og ikkje alt er heilt nytt. Vi får sjå korleis det går når eg skal på skulen for første gong seinare idag... Om du blir i tvil, vil eg likevel berolige deg: jau, eg har det fortsatt bra!:)

MOA - ikkje heilt det samme som Moa

2007-09-02T07:02:00.000+02:00

Fornøyelsespark inni eit kjøpesenter - ikkje akkurat som i Norge. I dag har eg brukt stort sett heile dagen på å leite etter butikkar inne i Mall of America (forkorta MOA, noko som gjer at eg kjenner meg litt meir heime, trass storleiken). Det er så stort der! Kjære vene. Ein kan gå seg vill på mindre plassar. Eg var der ilag med Renate, den andre norske eg bor i leilighet saman med, og ingen av oss har retningssans. Berre slapp av, vi kom oss trygt både til og frå. Men vi gjekk og gjekk for å prøve å finne butikkar; såg på kartet at okei, no er vi aust og vi skal nord, men korleis kunne vel vi vite kva veg som då blei nord? Det positive med å ikkje ha retningssans er den ekstra trimmen ein får av å gå og gå, utan å kome fram.;)

Eg har faktisk tatt ei berg- og dalbane i fornøyelsesparken på MOA, men det var ikkje den med gule skinner som er på eit av bileta. Den blei for skummel for meg. Jepp, eg er ei jente som sterkt foretrekker å ha begge føtene på bakken, og er veldig oppteken av tryggleik. Trur eg kunne turt meir og nytt det skumle meir dersom eg hadde prata med (ehm... no begynner det... "the constructor", kallar vi det for konstruktøren på norsk..?) byggmesteren først. Eg må jo vite at berg og dalbana ikkje dett ned midt i ein sving! Og at ikkje tømmerrenna (ja, eg tok det også, og no blir her mange parantesar) plutseleg mister grepet i det den blir trekt opp ein bratt bakke. Spøkelseshuset var der imot berre artig! Då sat vi to og to i vogner og skaut på små blå lys på spøkelsa som dukka opp, og så var det om å gjere og få mest poeng. Eg tapte. Ei viktig tilleggsopplysing er at eg var mykje betre enn dei i vogna før! Eg fekk 51o poeng, min motstandar i vogna 600 poeng, og dei to andre vi reiste saman med (altså dei i vogna før) fekk 90 og 110 poeng. Not too bad, huh?

Her er litt meir fakta om Mall of America (henta frå Wikipedia):

- 390 000 kvm, derav er 290 000 butikkareal.

- Over 520 butikkar, fordelt på tre etasjar.

- Rundt 20 000 parkeringsplassar.

- Over 40 millionar besøkande kvar år, noko som gjer MOA til det mest besøkte kjøpesenteret i verda.

- Over 12 000 arbeidar på senteret.

- Kino med 14 salar.

- Du kan bli gift der, i "The Chapel of Love"!

- Akvarium med over 4500 fiskar og sjødyr.

Idag var shoppingdag. Det enda med ei knebukse og eit skopar på MOA, og eit sandalpar og mat på Target på veg heim. Stilige sko?;) Litt rart med knalloransj og lilla under blomsterskoa, men eg latar som det er blått og ikkje lilla. Heia AaFK!!!;) Du og du som eg håper dei vinn mot Lyn i morgon. Eg har då ikkje gløymt heimlandet heilt.

Ei lita oppdatering

2007-08-30T07:29:00.000+02:00

No er det ganske seint her i USA, men eg ville gi litt livsteikn frå meg her på bloggen før eg går til sengs. (ps: klikk på bilete for å få det større.) Eg har vore i Minneapolis i to døgn no, og eg har det BRA!:) Veldig bra. Vi er 19 norske studentar, og til no har programmet stort sett bestått av informasjon, handling osv for oss. I dag har vi mellom anna ete pizza på Davanni's Pizza, ganske nært skulen. I kveld har eg faktisk vore på Mall of America, som er USA sitt største kjøpesenter. Det er svært!!! Med tivoli i midten! Wow... Eg tok både berg- og dalbane, spøkelsestog gjennom eit spøkelseshus og tømmerrenne. Så pysete som eg er, så er eg ganske stolt av meg sjølv. Berg- og dalbana kan ikkje akkurat samanliknast med størrelsen på dei i Tusenfryd, men gale nok for meg... Men det var artig.:)

Det huset eg bur i på campus har leiligheter, og eg bur i leilighet med tre til. Vi er fordelt på to soverom, ei norsk og ei amerikansk på kvart. Her er nokre bilete av kjøkkenkroken, stova og soverommet mitt.

Doen er såklart heller ikkje heilt som i Noreg. På venstre side ser du ein hendel som vi bruker for å tappe ned. Å låse dodøra gjer ein heller ikkje med ein nøkkel som i Noreg. Og dusjen virkar ikkje sameleis heller. Vel, det er mange småting og sette seg inn i, i tillegg til større ting, som til dømes språket. Heldigvis går det betre!:) Sjølv merkar eg forskjell berre frå gårsdagen til idag, så det er lovande.

Dette er utsikta frå rommet mitt. Dei høge bygningane er sentrum i Minneapolis. Resten av byen består stort sett av lave vanlige bolighus med hage. Det er mykje grønt i byen.:) Hagar, tre, parkar... Eg har endå ikkje vore "downtown Minneapolis", men det blir nok snart. Likar byen, særleg med alt det grøne og dei vanlige privathusa. Men det er flatt...

Det bilete her blei litt misplassert. Uansett, poenget er vegen, men du må få opp eit større bilete for å sjå det. Brua som rasa ned er ganske nært skulen, og ein konsekvens av dette er at vegen utanfor Augsburg College er rimelig så tettpakka, særleg i rushtida.

Og heilt til slutt nokre bilete frå flyturen hit. Var overskya nesten heile vegen, så eg fekk ikkje sett mykje. Men eg såg isfjell! Og Grønland, som absolutt ikkje var grønt.

Og her er Per Inge, Andreas og eg. Veldig glad for at eg fekk reise saman med dei, og vi fekk til og med ordna det slik at eg fekk sitje saman med dei heile vegen. Nokre timar med Per Inge og ei natt der i huset, gjorde overgangen til USA litt lettare. Eg kjem nok tilbake på besøk til dei.

Vel, det var ein del bilete, sånn at de kan vite litt meir og samtidig ha noko å feste det til. No er det virkelig tid for å sove. Kjem til å vere skikkelig trøtt i morgon... Håpar alt er bra heime i Noreg!

Forbønn? Ja takk!

2007-08-26T01:05:00.000+02:00

Så er mi siste natt heime på Sunnmøre før jul komen. Mi siste natt i ei seng i gode gamle Noreg før jul, faktisk. Neste natt vil eg tilbringe på nattbuss, for så å vente ein del timar på Gardermoen før flyet går mot Minneapolis. Eg gler meg, gruar meg, er sliten av jobbing, pakking og ikkje minst tenking, og eg er veldig spent! Eit år på college i Minneapolis, hallo. Eg har aldri før vore i eit engelskspråklig land på ferie ein gong. Med andre ord: det her er rimeleg så fjernt for meg endå. Men om to døgn skal eg straks lande i eit land langt vekke, med tidsforskjell, ny kultur, nytt språk (om enn ikkje heilt ukjent), ny skule, ny by, nye folk, tjukke mennesker, fast food, ei bru tett i nærleiken som rasa for ikkje lenge sidan, flom osv. Treng eg forbønn? JA!!!

For dei av dykk som ber, så blir eg veldig glad om de ber for meg i tida framover! Veit det ikkje er så enkelt å hugse sånt, men kanskje du kan be ei lita bønn for meg når du les dette her iallfall? Og kanskje Gud minnar deg om å be oftare...

Her er noko eg spesielt ønskjer forbønn for den første tida mi i statane (føler meg nesten som ein misjonærutsending når eg skriv slikt;) men vi er jo alle kalla til å vere misjonærar uansett kvar vi er):

Reisa frå Noreg til Minneapolis.
At eg må få meg nokon gode vener fort!
Tilpassing til ny kultur, språk, skule o.l.
At eg må kome inn i eit kristent miljø som eg kjenner meg heime i.
Mot til å stå på for sanninga (skulen er luthersk og liberal) og å vere eit godt vitne for Jesus der eg er.
Trivsel:)

Takk, takk, takk til dei av dykk som vil støtte opp om meg på denne måten!!!

Det er makt i de foldede hender
I seg selv er de svake og små
Men mot allmaktens Gud du dem vender
Han har lovet at svar skal du få

dctalk og meg

2007-08-18T01:28:00.000+02:00

Eg er åleine heime og har nytt den seine kvelden ved å sjå "Free at last - the movie" av dctalk (innlegget blei eigentleg skrive i natt, men internett klikka). dctalk er fantastiske! Det var ein av dei to første kristne artistane eg fekk cd av som 13-åring og fann ut at kristen musikk faktisk kunne vere bra og passe for ungdommar. No har eg altså hatt nokre mimretimar i sofaen, til trass for at eg ikkje har akkurat denne cden frå før. Og stadig blir eg imponert over kor mykje eg kan lære av å høyre på kristne artistar - ikkje berre musikken, men også alt dei har å seie på video. Tankane mine var allereie opptekne av ein del emne, men no fekk eg endå meir å tenke på. Ergo må eg skrive noko her for å sortere litt, så gjer deg klar til eit innlegg utan fast struktur, med mogleg hopping mellom emne, forholdsvis seriøs, og heile/delar av dctalk sine sangtekstar inn imellom.

"Some people gotta learn the hard way..." Kanskje kjenner du songen. Ein song som rører ved noko inni meg. Har tenkt ein del på dette i sommar. Somme må gå gjennom så mykje tøft i livet, utan å nødvendigvis ha skuld i det sjølv, som ulykker, sjukdom, dødsfall, skilsmisser, dårlege foreldre... Andre er opprørske av natur og rotar seg bort i mykje dei burde vore sparte for. Tenkte faktisk på dette då eg såg "The Walk", filmen om Johnny Cash, ein gong i sommar også. Han trudde på Gud, men han rota seg bort i mykje rart likevel. Måtte rett og slett grine av heile greia, fordi eg tenkte på så mange andre personar og historier. Så tenkte eg på kor heldig eg er. Eg er svært så forsiktig av natur, så eg er ikkje av dei som lettast rotar meg bort i rusmiddel, tjuveri og andre dårlege og farlege miljø av ymse (iallfall ikkje som "deltakar"). Ikkje dermed sagt at eg ikkje rotar det til, men oftast ikkje på områder som er godt synlege for andre. Heldigvis er det lov til å gjere feil også som kristen! "What if I stumble, What if I fall, What if I lose my grip and I make fools of us all, Will Your love continue when my walk becomes a crawl, What if I stumble and what if I fall." Heldigvis elskar Gud oss like høgt likevel! Det var jo pga at vi stadig gjer noko imot Guds vilje Han sendte Jesus hit for å ta straffa vår.

Tilbake til å lære på den vanskelege måten. Gud må jammen ha litt av ein jobb med meg! Eg er ikkje akkurat nokon kjapp elev på det åndelege planet. Eg kan forholdsvis mykje i teorien, men du og du så lite villeg eg er til å overføre det til praksis. Til dømes er ikkje eg av dei mest villege til å bruke tida mi åleine med Gud så eg kan lære Han bedre å kjenne med alle dei gode konsekvensane det vil føre til. Kanskje er eg rett og slett redd for dei konsekvensane som vil vere vanskelege for meg. Han er til dømes sikkert ikkje einig i alt eg brukar tida mi på, og har sikkert nokon utfordringar eg ikkje heilt har mot til å gå for. Og så kan eg jo ikkje fordra kritikk! Negativ altså, positiv er eg ganske god til å ta til meg.

Det at eg er så glad i å få skryt fører vidare til noko anna dei prata om (Kevin Max, Michael Tait og Toby Mac, altså). Bibelen seier nemlig at vi skal elske Gud aller høgst, høgare enn oss sjølv. Og det er ikkje lett, sjølv om det kanskje burde vore det. Eg veit ikkje om eg gjer det. Eg håpar stadig, men eg er sterkt i tvil om det stemmer. Så skal vi også sette andre like høgt som oss sjølve, og ein annan plass i Bibelen står det til og med at vi skal elske alle andre høgare enn oss sjølve. Det inkluderar dei vi ikkje likar (t.d. ein viss minister). Når eg tenker meg om kan eg nok konkludere med at eg ikkje klarer å oppfylle desse to boda. Rett og slett. Men eg vil! Trur eg... Hadde eg elska Gud over alt anna, og min neste minst like mykje som meg sjølv, så hadde eg også vore meir oppteken av og hatt større frimod til å fortelle vidare om Jesus. Hallo, det er jo ei evighet som står på spel! Kjære tid, at eg i det heile tatt klarer å sove godt om natta utan å ha fortalt ei einaste sjel om Jesus den dagen, for ikkje å snakke om den veka!

I wish we'd all been ready
(Skrive av Larry Norman, men også framført av dctalk)

Life was filled with guns and war
And all of us got trampled on the floor
I wish we'd all been ready
Children died the days grew cold
A piece of bread could buy a bag of gold
I wish we'd all been ready

There's no time to change your mind
The Son has come and you've been left behind

A man and wife asleep in bed
She hears a noise and turns her head he's gone
I wish we'd all been ready
Two men walking up a hill
One disappears and one's left standing still
I wish we'd all been ready

There's no time to change your mind
The Son has come and you've been left behind

Children died the days grew cold
A piece of bread could buy a bag of gold
I wish we'd all been ready

There's no time to change your mind
The Son has come and you've been left behind

The Father spoke the demons died
How could you have been so blind

There's no time to change your mind
The Son has come and you've been left behind

I hope we'll all be ready (you've been left behind)
I hope we'll all be ready (you've been left behind)
I hope we'll all be ready (you've been left behind)

Someday my prince will come...

2007-08-14T19:17:00.000+02:00

Eg tok rundt han med eit varsomt, men fast grep. Så førte eg han nærare og gav han eit forsiktig kyss på munnen. Han berre heldt seg for augene.

Whatever, tenker eg etter ei stund. Ikkje at eg nokon gong har ønska ein prinsessetittel uansett, eg som ikkje ein gong kan ete med kniv og gaffel. Så var vel ikkje han den rette heller...

The United States Embassy

2007-08-06T22:57:00.000+02:00

Over 19 timar på buss og 3 1/2 time i Oslo, slik har mitt siste døgn vore. Kvifor, spør du kanskje. Jau, idag har eg vore på den amerikanske ambassaden i Oslo. Og, ja, eg er rimelig lei av å sitje på buss!

Tidleg i dag troppa eg opp på ambassaden, både trøytt, nervøs og usikker på kva som skulle skje. Ambassaden hadde ikkje opna ein gong, så eg venta ei stund før eg prøvde meg på nytt, og denne gongen hadde køa begynt. Den amerikanske ambassaden er eit artig fenomen, eigentleg ganske likt slik eg hadde sett det føre meg:

Eit stort svart bygg med høgt gjerde rundt.
Vakter som gikk rundt og hadde oversikta.
Vaktene var stramme (og kjekke...), i mørkeblå amerikansk uniform. Minte meg om filmen "Top Gun".
Sikkerheitssjekk strengare enn på norske flyplassar. Eg har fått konstatert at eg ikkje har anna metall i hovudet enn øyreringane. Betryggande.
Strenge reglar på kvar køa skal stå.
Skuddsikkert glas framfor lukene på venterommet.

Det overraskande var at rundt halvparten av dei eg snakka med var norske! Og det inkluderar dei stramme, kjekke vaktene, som i realiteten var veldig greie. Alle var faktisk veldig greie. Og eg slapp å snakke engelsk!:) Eg blei skikkelig nervøs når eg forstod eg kanskje måtte snakke engelsk i eine luka, med heile det stille venterommet fullt av folk lyttande til meg. Men heldigvis kunne ho ok norsk, så med litt blanding gjekk det så fint.:)

No er søknaden om visum i orden, og det kjem forhåpentlegvis snart i posten. Ting begynner å bli faretruande klart for å reise langt vekk... Om tre veker, 27. august, er den store dagen. Hjelpes.

UL

2007-08-04T00:38:00.000+02:00

UL er over for i år og eg har til og med rukke og sove ut. For utanforståande er UL (Ungdommens Landsmøte) Misjonssambandet sitt årlege ungdomsstemne. I år var Haugesund den utvalgte byen, og ei veke med møter, aktivitetar, temasamlingar og konsertar samla ca 1500-2500 ungdommar (gjennomsnittleg ca 2000 på kvart møte). Det var fantastisk!

Det aller aller beste med UL i år var for min del bibeltimane. Med rimeleg mange møter på baken, er det sjeldan eg får nokon nye store oppdagingar under ein tale, men det skjedde igjen og igjen på bibeltimane i år! Ikkje det at det var så mykje eg aldri har høyrt før, men det var så bra og tydeleg sagt. Og nokon ting var rett og slett nytt for meg, som tolkinga av likninga om talentane, som endeleg fekk ting til å stemme skikkeleg for logikken min også. Ei stor takk rettast herved til Asbjørn Handeland! Bibeltimane kan etterkvart lastast ned som lydspor, men foreløpig sjåast som video her. Anbefalast!

Eg og Ingunn gjorde eit tappert forsøk på å starte singelklubb då vi oppdaga vi sat berre single rundt eit bord i matsalen. Vi var alle merkeleg nok framleis single då UL var over...

Her er eg og Ingunn, våkne og opplagte. Dersom du lurer på kva det vanvittig stilige (eg synast det er litt stilig, heilt seriøst) nøkkelbandet, eller kva det enn heiter, vi har rundt halsen er, er svaret her: som smågruppeleiarar fekk vi eit sånt band med namneskilt og tittel på. Alle andre leiarar fekk med andre ord også eit slikt band. Apropos våken... Siste dagen var eg heilt kjaurt, men prøvde tappert å halde ut. Hallo, eg er ikkje så gamal at eg må sove middag på eit ungdomsstemne! Til slutt gav eg opp å vere sosial og gjekk for ei stille stund på bønnevandringa i hallen. Der sette eg meg til rette i ein sakkosekk med ei pute bak hovudet og bad medan bandet øvde. Plutseleg vakna eg av ein hylelyd frå scena. Med andre ord: eg er så gamal at eg må sove middag på ungdomsstemne. Nedtur... Men eg var våken etterpå.:)

Eg og Silje hadde ein lang dag på Haugesund flyplass på Karmøy søndag. Den er ikkje særleg stor. Trur faktisk Vigra er større! Litt, iallfall..? Så der låg vi i ein sofa og halvsov på ein kafé med ok vaflar og dårleg kakao.

På same tid som eg skulle ønske UL kunne vare lenge til, så er det jammen godt å kome heim også. Måtte nok hatt fleire sovepauser på bønnevandringa om eg skulle halde ut lenger, iallfall. Men neste år er eg klar igjen.:) Og du blir såklart med som leiar?;)

Salem Al Fakir - This Is Who I Am

2007-07-21T02:26:00.001+02:00

Denne veka er det Moldejazzen, eit årleg høgdepunkt. Nokre konsertar der byr stadig på positive overraskingar. I år var det Salem Al Fakir som blei den store helten! Fantastisk!!! Vanvittig talentfull fyr, knallflink å spele, synge, herlig musikk, kommuniserte veldig bra med publikum, utstråling, sjarm og den mest energiske personen eg nokon gong har sett! Han kom på scena 1.30 på natta og hoppa og sprang på scena i ein time - utan å høyrast sliten ut! Er det mulig... Å med det gode humøret fekk han iallfall meg våken igjen. Herlig fyr. Han er veldig populær i Sverige for tida, og eg gler meg til eg snart får cden i posten... Eg reiser på slektstreff på Stadt, så til Lene på Huglo, og så til slutt til UL i Haugesund no, så kos deg med å bli kjent med Salem Al Fakir medan eg er vekke.;)

Sta som eit esel

2007-07-15T19:40:00.001+02:00

Opp i gjennom har eg ofte fått høyre eg er sta som eit esel, ja, til og med som to esel. Med førstehands kjennskap til dette vil eg no seie meg ueinig.

Familia mi er på ferie. Både foreldra mine og alle søskena mine med familiar har stukke av med sine campingvogner, og åleine igjen set eg. Utan ein gong å få spørsmål om å vere med! Der imot har eg fått æra av å ha ansvaret for fire sauer (to søyer med kvart sitt lam), ei kattemor med fire kattungar, tre høner, ein hane, fire kyllingar, ti kaniner og eit esel. Det skal her seiast at det meste tilhøyrer barnehagen, men sidan den er eigd og driven av familia vår, så blir dyra der også mitt ansvar når dei andre reiser på ferie.

I barnehagen har vi altså eit esel, Dyre Amadeus. Sidan esel ikkje likar å vere åleine går han saman med sauene, men Dyre Amadeus har ein lei tendens til å bite i desse. Han har sikkert sine grunnar, særleg med verlammet som han kan bli lei av øver seg på å stonge i han, men han bit også for å få all oppmerksomheta sjølv. Dyre Amadeus likar nemleg ikkje at eg klappar sauene også, og ikkje berre han. Og sauer har ikkje noko å forsvare seg med, for dei verken bit, stongar (med mindre det er verar) eller sparkar, så hjelpelause kan dei berre springe vekk av smerte når Dyre Amadeus bit. Kva gjer eg då? Eg blir sint og kjeftar og daskar til han. Kva gjer Dyre Amadeus då? Han blir sint og fornærma på meg. Og eit esel er ikkje berre fornærma til eg klappar det igjen, neidå, eit esel er langsint! Det har gått minst fire dagar no sidan eg først kjefta på han, og forholdet vårt går sakte, men sikkert framover igjen. Etter først å gå nedover, vel og merke. To dagar etter stemninga begynte å bli amper, så glefste han faktisk etter handa mi to gonger, i tillegg til å legge hovudet på sauen for å bite så fort han fekk sjansen - berre for å teste og trasse meg. Veldig likt ein treåring i trassalderen. Eselet lever virkelig opp til det å vere sta, og det gjeld ikkje berre på det å gå framover når det sjølv vil. Eit eksempel: Han vi kjøpte eselfolen frå fortalde at eselet vårt ikkje ville gå opp trappa til eselhuset ein dag, så han måtte drage han med seg opp trappa og inn. Eselet ville ikkje ha noko å gjere med han på ei heil veke etterpå.

Eg ser at eg og Dyre Amadeus har ein del likhetstrekk:

- Begge meiner vi å ha rett.

- Vi vil gjere ting i vårt eige tempo, noko som ikkje alltid går så fort.

- Begge liker oppmerksomhet.

- Begge syns kos er ein fin ting, iallfall når vi sjølv ønsker det

- Ingen av oss liker å bli kjefta på.

- Vi er einig i at det ikkje er så artig å gå åleine heile tida. Sosialt fellesskap er viktig.

Likevel har vi også våre ulikheiter:

- Dyre Amadeus er snarsint, noko eg og kan vere, men ikkje i så stor grad som han.

- Dyre Amadeus er langsint, noko eg ikkje er.

- Dyre Amadeus bit, blir sint og fornærma, noko eg konkluderar med gjer han til konfliktskapande, og eg trur til og med han liker konfliktar. Eg tier heller stille og godtek mykje i håp om å unngå konfliktar.

Kanskje har eg litt å lære av eselet når det gjeld å seie ifrå til den det gjeld når eg er ueinig i noko. Men så langsint og fort fornærma er eg iallfall ikkje, eg kan faktisk godta andre sine meiningar i litt større grad enn han(!), så ikkje snakk om at eg er like sta som eit esel!

For første gong i mitt liv

2007-07-04T21:12:00.000+02:00

Søndag sprang eg berrføtt på ei mark med mykje kvitkløver. Eg er stor fan av å gå utan sko og sokkar, og på ei mark er dette spesielt godt. Denne gongen førte denne "berrføttheita" mi, om ein kan kalle det det, til ein spesiell opplevelse for meg. Ei mark med kvitkløver tiltrekker seg nemleg noko meir enn berre nakne føter.

Slik fekk eg mitt første humlestikk. Eg har fått kvepsestikk ein gong før, så eg forstod kva det var som stakk så merkelig inn under foten min. Men så fekk eg på aloe vera-krem, og etter ca to minutt kjente eg ikkje noko meir. Eg såg det hovna såvidt litt opp til å begynne med, og nokre få gonger har det kleia i nokre sekund. Men: that's it. Skuff.

Kimer i klokker

2007-07-04T20:21:00.000+02:00

Eg har komt i aldaren for giftarmål. Iallfall har mange av venene mine komt i denne aldaren (vi er vel og merke like gamle...), noko som somme tider gjer meg til bryllaupsgjest. Denne sommaren blei det to slike celebre feiringar, og for å gjere dei raskt unna var dei sette til to helger etter kvarandre. Særdeles triveleg!:)

Først bar det til Mandal (Sørlandet, for geografiville) og innstifting av ekteskapet mellom Karianne Walvick Dahl og Lars Rune Landås. Eg og Karianne gjekk i klasse ilag på Kongshaug Musikkgymnas, og hadde mykje artig ilag der. Det var meg ei stor glede å sjå gutegale Karianne slå seg til ro.;)

Karianne og pappa Tom på veg opp kyrkjegolvet.

Karianne og Lars Rune

Søt brudesvein og brudepike:)

Neste bryllaup stod i ei kyrkje på Averøy, Nordmøre. Der var det Silje Smenes og Geir Henning Tunheim som blei gifte. Geir Henning og eg har gått på bibelskule ilag, og Silje og eg har budd saman dette året (for å gjere ei lang "korleis kjenner vi kvarandre"-historie kort).

Med fem års erfaring ilag som kjærastar, var ikkje kyssing på trappa noko stor utfordring.

Silje og Geir Henning.

Vennebilete

Eg og Kristine Hole.

Då er spørsmålet: Kven blir nestemann/-kvinne ut?

Ulfsætta, Carl Johan og store-Kari

2007-06-28T23:55:00.000+02:00

Eg las i avisa i dag at ei undersøking viser at heile 18 % meiner dei kjem til å pløye gjennom minst 10 bøker i løpet av sommaren. Det er ganske mange... Eg var ein skikkelig lesehest på barneskulen, men så blei eg eit busy menneske og leselysta gjekk stille over. Men dei siste to åra held den på å snike seg innpå meg igjen - denne gleda av å leve seg inn i ei heilt anna verd som ein sjølv kan forestille seg bileta til. Det kan faktisk vere eg blir blant desse 18% i sommar!

No held eg på med ein serie av Knut Hauge som heiter "Sagaen om Ulfsætta". Absolutt anbefalt! Gamal serie - frå 70-åra, trur eg, og den omhandlar ei ætt frå 1700-talet og framover. Den er til og med på nynorsk! Bortsett frå når embedsfolk og brev blir siterte, då er det embedsmålet dansk som blir brukt. Eg liker best bøker og filmar som er/kunne vore frå virkeligheta, og gjerne vil eg lære noko også. I desse bøkene har eg lært noko (eg er snart ferdig med bok nummer IV, så eg har endå mykje igjen). Både svenskekrigen og Hans Nielsen Hauge er omtala. Og eg har endelig funne ut kven Carl Johan er! Må innrømme eg har lurt litt på kven i all verda Oslo si største gate er oppkalla etter. For alle de andre som ikkje veit det: Carl Johan var den svenskekongen som fekk æra av å få Noreg under seg i 1814. Så veit du det. Eller kanskje det berre er eg som er litt blond og ikkje veit slikt...

Poenget mitt er eigentleg at nokre setningar i eit kapittel i denne bok nr IV var veldig godt skrivne og beit seg fast i meg. Ei eldre dame i bygda er død. Ho hadde opp i gjennom åra vore mykje til besvær for bygda, sidan ho var fattig og fleire gonger hadde trengt hjelp frå dei rikare bøndene. Folkeskikken var vel heller ikkje alltid av beste sort. Men i gravferda seier presten: "Her ligger store-Kari. Hun var kjendt over den hele dal. Men ingen kjendte måske tilfulde den knudrete vei som hun havde at vandre til ende. Men også hun var en av dem hvorfor Jesus lot sitt liv."

Noko å tenke på...

Velkommen som bloggar, Linda!

2007-06-26T21:23:00.000+02:00

Dette blogginnlegget burde vore bra skrive, fancy, nøye gjennomtenkt, meiningsfullt osv - alt for å få ein bra start som bloggar. Men det er det ikkje. Eg fann rett og slett ut at i kveld var kvelden for å lage denne bloggen som eg har hatt planar om lenge. Kvifor eg ikkje har gjort det før? Fordi eg faktisk har vore godt fornøgd med MySpace, der eg har skrive mine bloggar, bortsett frå at ikkje utanforståande kunne kommentere. Grunnen til at eg omsider blir ein blogspottar (med meining: "har fått meg blogspot", ikkje "eg spottar bloggar") no, er mellom anna at MySpace ikkje blir så flittig brukt lenger, men mest fordi eg skal utanlands til hausten.

Tjohei! Eg skal vere utvekslingsstudent i Minneapolis, USA! Smeise... Og då er det jo greitt å kunne halde kontakta med gamlelandet gjennom ein blogg. Så her er eg. Endeleg med min eigen Blogspot. Snart klar for å legge meg, sidan eg har tidlegvakt i barnehagen i morgon. I kveld har vi hatt sommarfest i barnehagen, og grilla og kosa oss. Som eit illustrasjonsbilete får de nyte synet av meg og Marie som et pølser i Frognerparken.

Velkommen innom bloggen min, og håper du kjem hit fleire gongar!